Het is al weer een paar weken geleden dat er nieuws vanuit dit thuisfront kwam, maar ik moet ook eerlijk bekennen dat de tijd vliegt wat mij betreft momenteel..

En alles op een rijtje zettend ben ik toch steeds minder thuis om de boel in het gareel te houden, dus blijft er ook steeds minder tijd over om up to date te blijven hier...

Afijn..

kijkend naar het laatste blogje is er verder denk ik ook niet zo heel veel verandert...

Anouk zit niet echt lekker in haar velletje, maar wat daar nou precies de reden voor is kunnen we niet echt peilen. We vermoeden dat ze weer ergens over loopt te piekeren en zich zorgen maakt om dingen die voor haar eigenlijk nog niet relevant zijn (ze wil zo graag naar het aoc dat ze al vraagt in hoeverre ze haar citotoets en entreetoets goed moet maken om dat vervolgonderwijs te mogen gaan doen, terwijl ze "nog maar" in groep 5 zit)

Haar rapport was echter super, en daar hebben we haar dan ook heel erg voor geprezen...

Duidelijk komt naar voren dat ze elke dag weer opnieuw zich volledig in zet om alles er uit te halen voor die dag, ondanks de moeiten van het ernstige dyslexie ...en dat vind ik top!!!

 

Emmy vermaakt zich nog steeds goed op het AOC.

Met de afgelopen open dagen, een week of twee geleden, heeft ze zelfs meegedaan in een groepje leerlingen die samen met de docente muziek een soort bandje creëerden...Zong mee met een paar andere meiden, en zelfs SOLO!!!

Trots als een pauw zat ik stiekum in een hoekje van het muzieklokaal te luisteren naar haar stem, en wat ben ik blij voor haar, dat ze zich zo ontwikkeld dat ze dat nu ook durft: in het openbaar staan zingen met microfoon, waar iedereen je kan zien en horen, op zo'n open dag van haar school...!!! Tot een jaar geleden durfde ze nog niet eens alleen naar de winkel hier een straat verderop, en moet je nu zien wat ze presteert!!!!

 

(foto is een beetje donker,..ik ben een slechte fotograaf, hahaha)

 

Bas en ons bedrijf gaan nog steeds moeizaam, al houden we de hoop er in..we merken weer wat meer aanloop, en dat doet goed.

Wat een sores brengt die financiele crisis toch ook voor veel mensen...
Ik wil er niet te veel over uitwijden,want we zullen vast niet de enigen zijn..

 

en ik zelf?

tja..

wat wil je horen..??

Gaat wel goed?

of liever die andere kant?

dat ik het zo nu en dan gewoon even niet meer trek?

Persoonlijk denk ik dat het voor mijzelf goed zou zijn als de zon zich weer liet zien, al die ellendige sneeuw ( sorry, ik mag het niet zeggen, maar ben het wel heel erg zat zo langzamerhand) een keer verdwenen is, en de temperatuur met minimaal een graadje of 10 om hoog komt.

Mijn vrijwilligerswerk bij Concordia bevalt me nog goed,

en sinds vorige week ben ik ook begonnen bij een van de gymverenigingen hier in de stad, als trainster/gymjuf.

Mijn licentie was via de vereniging bij de bond weer geactiveerd, en omdat we met een leidingstekort zaten heb ik aangegeven dat ik tijdelijk wel deze lessen over wil nemen..

Dus sta ik elke woensdagmiddag weer in de gymzaal, mijn oude "vak" weer op te pakken..

Houdt wel in dat ik nog minder thuis ben om de boel schoon en propertjes te houden, maar daar moeten we dan maar een weg in zien te vinden...

en anders? ..tja...zolang er nog schone kleding in de kast ligt, en we er samen voor kunnen zorgen dat alles een beetje blijft draaien, moet het wel lukken...toch? We hebben voor hetere vuren gestaan samen..

 

En afgelopen dinsdag was het dan zover....

IK MOCHT WEER BELLYPAINTEN!!!!!

De juf van groep 8 ging met zwangerschapsverlof, en een van de leerlingen had in overleg met mij een waardebon gemaakt, voor een gratis bellypaint...

dit is 'em geworden:

 

 

 

De foto is een beetje van de zijkant genomen omdat de aanstaande vader heel erg zijn best deed er een leuke foto van te maken, en dus recht voor zijn aanstaande moedertje ging staan..

maar de intentie van de belly is ook vanuit deze positie best te zien, lijkt mij..

 

Krijg er steeds meer aardigheid in, zo'n belly, maar ben ook blij dat ie een beetje gelukt is...zag wel op tegen het gezichtje, want dat is toch wel een hele zwakke plek in mijn "tekenkunst"...

 

afijn..

nu ga ik hard aan het werk..

boven moet er het een en ander opgeruimd worden, en de wasmachine heeft ook honger heb ik al gezien, dus laat ik die in elk geval eerst maar voeren, en daarna de honden, want die hebben ook nog geen eten gehad vanmorgen....

wat ben ik weer een slechte moeder...hahahaha

 

het is me gelukt!!

Mijn eerste belly's!!!
twee belly's op één avond, en al vóór de klok van half 11 allebei af, terwijl ik toch met tussenposen een beetje heb zitten kletsen...
Beide moeders waren tevreden...hoewel het wel twee heel verschillende belly's zijn..zowel in vorm als ontwerp.

dus: even showen!!!
 

 

 

zie net dat de datum van de foto's niet klopt...maar ach...da's een detail, toch?

 

Verder...

gaat het hier maar zozo..

Emmy krijgt toch meer moeite met taal, nu de kop er af is op het aoc, maar vermaakt zich verder prima daar, en pubert thuis lekker er op los. Is niet van de bank te krijgen, kijkt tv, of hangt voor de pc. Er is de afgelopen week dan ook wel het een en ander even geklapt van mijn kant naar de hare...

Met Anouk gaat het redelijk...we zijn eindelijk gestart bij Expertis, en nu ze langzamerhand wat regeltjes krijgt rondom spelling zie ik haar vooruit gaan, maar het leestempo is nog steeds erg laag...heel frustrerend voor haarzelf, vooral omdat ze de ondertiteling op tv niet bij kan houden en veel programma's dus niet kan begrijpen, en eigenlijk ook niet steeds wil vragen wat er nu weer gebeurt of wat iemand bedoelt of zegt...

Na de kerstvakantie heeft ze haar felbegeerde Gerbils gekregen en tot overmaat van ramp is het mannetje behoorlijk ziek...we doen het niet gauw, maar vanmiddg gaan we het toch maar even naar de dierenarts brengen...

 

Zakelijk loopt het niet zoals we zouden willen...de crisis heeft ook ons bedrijf te pakken gekregen en hoewel we blijven vertrouwen en hopen is het niet makkelijk.

Dit alles vraag van zowel Bas als mij heel veel energie en geduld,...wat voor de sfeer hier in huis niet elke keer bevorderlijk is...

We bidden en hopen op een goed einde,...dat ons huis eindelijk een keer verkocht zal worden...dat de zaken weer aantrekken...en meer van die dingen die een ondernemer momenteel bezig houden..We zullen hier vast niet de enige in zijn, dus we zullen er ook ooit wel een keer uit komen....

 

Al met al gaat het niet makkelijk hier de laatste tijd, maar och..ik schuif het maar wat van me af...wanneer is het hier nog wel "makkelijk" gegaan...???

Vanaf volgende week ga ik weer twee uur in de week werken voor de gymvereniging,

en ik merk dat ik er ergens ook wel zin in heb...weer wat meer met kinderen te gaan werken..vooral de jongere kinderen, leeftijd tot ongeveer groep 5 trekt toch steeds meer mijn aandacht en geeft me een goed gevoel...wie weet komt er nog meer op mijn pad???

 

zo,

en nu is de woonkamer aan de beurt..

het aanrecht moet nog aan kant,

de honden nog voer,

en boven wacht nog een hongerige wasmachine, dus werk genoeg!!

 

laters!!

vandaag vier jaar geleden stonden we in de vrieskou....
het definitieve afscheid...





Rust zacht lieve meid..
ik mis je nog elke dag...

Oké, ik beken..

 

ik beken, dat ik het liefst gewoon weg wil lopen...

dat ik het liefst gewoon onder de dekens wil kruipen en een megalange winterslaap wil houden om er niet eerder weer dan ergens in het voorjaar onder uit te kruipen en wakker te worden...

Ik beken,

dat ik voorzover ik terug kan denken, nog nooit zoveel tegen kerst en oud en nieuw heb opgezien..

 

Waarom weet ik niet..

maar ik ben er niet vrolijk onder..

zie wel de lichtjes in de huizen en denk dan ook wel: moeten wij binnenkort ook maar eens doen...

maar het daadwerkelijk tot actie komen en het huis omtoveren tot een gezellig feest van lichtjes...

ik kan het nog niet..

ben er nog niet aan toe..

en merk ook dat ik het steeds uitstel...de dozen met kerstballen staan op zolder zo voor het grijpen..

en een kerstboom kun je ook overal en nergens wel kopen..

maar mijn keel wordt al dichtgeknepen als ik aan kerst denk...!!!

Gisteren in de auto, op weg van het werk naar huis, had ik de radio zoals gewoonlijk aan op mijn favoriete zender,...en Marco Borsato zong: Kom maar bij mij...

Het is nog niet eens kerst, en ik zit nú al bij zo'n liedje te brullen en te janken!!!

Dat moet nog wat worden voor de komende weken zeg!!

 

en waarom?

tuurlijk, om alles wat weer op me af zal komen aan emoties rondom de verwerking van ons engeltje...

maar waarom heb ik er dan dit jaar zoveel meer moeite mee dan wat ik me er van vorig jaar van kan herinneren?

Het voelt op de een of andere manier deze dagen heel dreigend...

alle gezelligheid rondom kerst, maar ook daarna..oud en nieuw...

hoewel ik daar zelf nog wel minder mee bezig ben dan de kerstdagen...het is nog "iets verder weg.."...

 

Afijn..

mijn masker gaat voor de komende week nog maar even weer op....even wat afschermen voor de buitenwereld...( als een soort van automatisme..een soort van afweer, een schutting tussen mij en anderen...) En dan....

mezelf even terugtrekken...

de verjaardag van mijn vader vieren...even er uit...met het hele gezin bij opa en oma logeren...en misschien de laadklep even openen...alle emoties er even uit...en ruimte maken voor de volgende hoogtijdag...

 

Hoe had ik het ooit kunnen zeggen bijna vier jaar geleden:

Oudjaarsdag is de mooiste dag van het jaar om te sterven....

 

Hoe heb ik ooit de kracht kunnen vinden om tegen ons meisje te zeggen:

"Ga maar, ga maar naar Jezus..."..

Als ik er nu aan terugdenk dan schreeuw mijn moederhart nog NEE!!

 

Voor nu...

adem halen..

in ....

en uit....

en een weg zien te vinden om samen met de meiden en manlief ( en honden) deze komende feestdagen door te komen...

 

Maar dat gaat vast dan ook wel weer lukken..

( net als vorig jaar, en het jaar daarvoor, en daarvoor, en daarvoor....)

Het werd er toch echt hoognodig tijd voor.....

eigenlijk was het er al heel lang tijd voor, maar mijn energie-peil was door verschillende zaken de laatste maanden gedaald tot het minimum, en ook de moed om er aan te beginnen was daardoor verdwenen...

En als het nou erg druk was in de wereld der makelaardij, dan had ik misschien eerder al wel een poging gedaan, maar ja...tegenwoordig wordt er nog maar amper een woning verkocht...en die van ons is dan helemaal geen gewild item, aangezien je als gezin heel blij bent met een ruime tussenwoning met 5 slaapkamers, maar drie grote schuren voor een "normaal" gezin wel wat overbodige luxe is..toch???

 

Afijn..

we hadden de afgelopen weken contact met een nieuwe contactpersoon van onze makelaar en samen het een en ander besproken..

de prijs gaat nog meer omlaag...

de beschrijving van de woning op Funda wordt aangepast, om meer duidelijkheid en zicht te geven over wat voor een superwoning het is...

er wordt nu ook op de bedrijvenpagina van Funda geadverteert, aangezien het om een bedrijfswonining gaat...( wij dachten dat ie allang op die pagina stond, zoals ons was toegezegd, maar kennelijk is onze vorige agent/contactpersoon bij deze makelaar dat vergeten of zo....)

 

en verder....

 

zullen we zelf ons best doen om ons huis meer "opgeruimd" te krijgen....

 

En ja, ik weet ook al wel een tijdje dat ons huissie aardig vol staat....vol met spullen, die ik ergens moet opruimen maar geen plaats voor kan vinden omdat we eigenlijk te weinig kastruimte hebben voor al die spullen...of gewoon omdat ik er nog geen afstand van kan doen, het nog te jammer vind om in de prullebak te gooien of naar een tweedehands winkel of iets dergelijks te brengen...want misschien komt het nog een keer van pas...

 

Afijn..

samen met manlief nog veel overlegd de laatste dagen, en vandaag moest het dan maar gebeuren....

Bij de groothandel een aantal verhuisdozen opgehaald...

en uiteindelijk toch ergens een emmer moed gevonden om te beginnen aan die klus waar ik al tijden tegenop zag....

 

Eerst maar een aantal keukenkastjes leeggepakt, uitgezocht en heringericht...sommige spullen verdwenen in de vuilniszak, en andere zitten nu in de afwasmachine, om morgen alsnog een ander plekje in huis te krijgen....

 

Daarna een van mijn twee favoriete teak-kasten geopend...

Als ik daar twee planken van ontruim, heb ik net genoeg ruimte gewonnen om de tweede teak-kast ook te kunnen ontruimen en dan zou die lege kast mooi een tijdelijk onderkomen kunnen krijgen in een van onze leegstaande schuren of eventueel in Almelo op het bedrijf..in de showroom zou hij niet misstaan tussen alle monsterborden en houten vloeren...

De eerste plank was snel ontruimd, en in no time zaten al mijn patroonboeken en baby/poppenpatronen in een verhuisdoos....Dat ging mooi snel..!!!

 

Toen de tweede plank...de bovenste van de twee...

Als eerste een paar schoenendozen...met wat losse prulletjes en tekeningen van kinderen, die na het overlijden van Lotte* nog regelmatig wat voor ons maakten, voor op Lotte*s grafje enzo..

Toen...een plastic bewaarbakje..

ik opende de doos, haalde de deksel er voorzichtig af....en vond...

ongebruikte spuitjes,

het laatste flesje Rivotril,

afdekdopjes voor de sonde,

een reserve-peg-sonde,

een paar tabletjes in strip,

een paar capsules met medicijnen, die we dan zelf altijd op moesten lossen voor we het als medicijn konden toedienen,

leukosilk, leukoplast, en meer van die plakzooi

......

 

even wilde ik het terug in de kast leggen....

maar dapper ging ik door..

legde het doosje in de verhuisdoos, en ging verder..

 

een klein bakje met deksel...wat zit hier in...het lijkt wel leeg...

 

een paar lokjes haar, nog mooi in de krul...en nog net zo mooi blond als toen..

de laatste keer dat ze geknipt werd, omdat haar haar zo lang werd, en met al dat spugen van al die sondevoeding, er alleen maar meer klitten en knopen in kwamen....

 

Tranen in mijn ogen..

maar werkvolk over de vloer..

dus ik ga dapper verder...

 

een verpakking sondevoeding...

al lang over de houdbaarheidsdatum, maar nog netjes gesloten en ik vertik het om het in de prullebak te gooien..

 

Dokumenten van de Welzorg, het CIZ, een map met allerlei papieren over aanvragen van hulpmiddelen en wat dan ook..

ik blader hem snel even door, en zie dan

dat op 30 december 2005 het ciz eindelijk heeft besloten dat we in aanmerking komen voor verschillende dingen, zoals huishoudelijke hulp, verzorging e.d.

en ik bedenk me nog, terwijl ik de map sluit en in de verhuisdoos leg: lekker zeg...een dag voor haar overlijden snapten jullie eindelijk dat onze aanvragen niet voor de grap op papier gezet waren, maar jullie waren mooi te laat....een dag later was het niet meer nodig..

en met een bitter gevoel leg ik de map dan ook weg...

 

Als laatste liggen er nog twee foto-albums op de plank..eentje nog in het plastic.

die gaat gelijk in de doos.

De tweede wil ik nog even doorbladeren om te zien wat het ook al weer is...zitten er kaarten in ? of had ik er iets anders mee gedaan???

 

Het blijkt het herinneringsalbum te zijn, dat ik zelf heb samengesteld, na het overlijden van Lotte*.

De begravenisondernemer vertelde in de besprekingen rondom Lotte*s begravenis, dat er in het pakket ook een receptie-album zat...en al direct daarna heb ik gezegd dat ik daar geen behoefte aan had...

Ik heb niets aan handtekeningen...ik wil iets anders...

en zo hebben we, samen met de begravenisondernemer, toen weten te organiseren, dat iedereen die bij de begravenis was, in de kerk en later bij het condoleren na de begravenis, de mogelijkheid kreeg om een persoonlijk bericht te schrijven voor of over Lotte*, zodat wij als gezin later die herinneringen van anderen als troost en steun, en ook als fijne herinneringen konden teruglezen...

 

Terwijl ik dit album doorblader, snel en vluchtig, besef ik dat het al bijna etenstijd is, en ik heb nog steeds geen boodschappen voor het eten gedaan..

Snel in de auto,

boodschappen doen,

terug naar huis,

en in no time wat spagetti op tafel.

( gelukkig hielp Bas me even mee, dat scheelt dan weer wat tijd)

 

Na het eten, trekt dat album me dan toch weer aan..

en ik ga op de bank er rustig voor zitten om te lezen wat er allemaal geschreven is, toen...bijna vier jaar geleden...

 

Wat is er veel bij me langs gegaan..

Wat zijn er veel overlijdensadvertenties gezet.

En wat zijn er ontzettend veel mooie teksten geschreven en gebruikt in die advertenties!!!

Van sommige van de adverteerders heb ik nooit beseft dat ze een advertentie hadden gezet!!!

 

Tranen zijn niet meer tegen te houden, en ik wil het ook even niet..

Even kom ik weer terug in mijn verdriet..

en even merk ik heel duidelijk hoe sterk mijn overlevingsmechanisme is..

want hoe moeilijk is het nog om al die persoonlijke herinneringen te lezen, zonder in tranen uit te barsten...

Functioneren in het dagelijks leven gaat goed, al zeg ik het zelf,

maar kom ik in het stukje verleden rondom Lotte*, dan zie ik steeds duidelijker hoe sommige delen van het verdriet ver weggestopt zijn...

 

We zijn nu een paar uur verder..

het herinneringsalbum is doorgebladerd,

ik heb bij sommige blaadjes, teksten en herinneringen mijn tranen laten lopen,...

maar nu ligt datzelfde album in de verhuisdoos met andere spullen van ons eigen engeltje...

het is goed geweest...

even opruimen...

 

de doos gaat morgen de oude droogkamer in, achter in een van de schuren...waar ook al meer dozen met spullen staan...spullen waar we nu toch even niets mee doen, of die we wel willen bewaren maar nu niet in huis laten staan vanwege de verkoop van het huis...

 

Het was goed...

even weer herinneringen van ons meisje op te halen..

even weer te weten hoe geliefd ze was bij iedereen..

even weer te weten wat ze met haar korte leventje teweeg heeft gebracht bij veel mensen om ons heen..

Even weer de trots te voelen, omdat ik haar moeder ben..

even weer het verdriet te voelen, dat ik ( misschien nog veel te veel) soms wegkrop...

maar ook..

even weer te voelen dat het goed is zo..

dat het goed is...dat ons meisje geen pijn meer heeft..

dat ze niet meer hoeft te lijden...

en dat ze daarboven onbezorgd mag spelen in de Speeltuin van God...totdat ook onze tijd gekomen is en we elkaar weer mogen begroeten..

 

 

 

We zijn ondertussen al weer een aantal weken verder...

Wat vliegt de tijd zeg, het is echt niet te bevatten!

Over een paar dagen zitten we al weer in de maand november, en daarna al weer in de laatste maand van het jaar!!!!

 

Afgelopen weekend is onze middelste dochter ( "ik blijf altijd de middelste hè mam? ook al is Lotte* er niet meer,..ik ben nooit de jongste, toch?") 9 jaar geworden...

Wat was ze zenuwachtig...wat heeft ze zichzelf op lopen fokken, om het maar even vreemd te zeggen...

De dagen voor haar verjaardag zijn de meiden  bij opa en oma in het hoge Noorden geweest...

Dat voelde dubbel, vreemd en onwerkelijk..

Ze vermaakten zich daar prima, maar belden toch echt wel minimaal 1 keer per dag even naar huis of op mijn mobiele om te vertellen dat er gebeurd was of wanneer ze wat gekregen hadden...

en ikzelf?

Ik zat al die eerste avond mijn tranen te verbijten ...omdat ik merkte dat ik het eigenlijk wel heel erg fijn vond dat ze er "even" niet waren...

Wat een vreselijke moeder voelde ik me...!

Maar wat kwam er ook even een immens gevoel van rust over me heen....en hoe duidelijk voelde ik ook hoe veel ik de laatste tijd op mijn tenen loop om alles vol te houden...de boel draaiende te houden...om de meiden zo goed mogelijk op te voeden en op te vangen waar nodig....

Wat een rust, en wat een heerlijke stilte, toen ze dinsdagsavonds met opa vertrokken naar een plaatsje dat twee uur verder weg lag..

Voor de meiden hield dat in: een paar dagen lekker spelen en kletsen met hun nichtjes, die ze veel te weinig zien, Kwalitatieve tijd doorbrengen met opa en oma, en even ongegeneerd verwend worden ....( dank daarvoor, en dan weten jullie zelf wel wie ik bedoel)

Voor mij ( en natuurlijk ook een beetje voor Bas) hield deze dagen in, dat ik even niet hoefde te "sturen", even geen discussies, driftbuien, ruzies tussen de meiden, gedram en gezeur...Rustig de tijd kunnen nemen voor mezelf...

Er was even ademruimte...

Het liefst was ik deze dagen lekker thuis gebleven, onder de dekens gekropen wanneer ik er behoefte aan had, of lopen poetsen en boenen wanneer ik het helemaal zag zitten..

maar ja..

je hebt nou eenmaal een eigen bedrijf, en daar kom ik eigenlijk veel te weinig.

Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat ik het ook wel lastig vindt...ik heb nou eenmaal geen verstand van houten vloeren, en ook de uitbreiding in de raamdecoratie is niet mijn vak...

Gelukkig hebben we manlief, die al meer dan 15 jaar in de houten vloeren zit, en onze secretaresse, die naast de houten vloeren, ook ervaring in de raamdecoratie heeft, dus we komen er wel uit, hoor!!!

En kijkend naar de klandizie mogen we echt niet klagen, in vergelijking met veel andere bedrijven in deze sector...

Maar ja, ..als ik op de zaak aanwezig ben, voel ik me door mijn onkunde, soms meer de poetsmiep, als de vrouw van Bas, terwijl mijn naam wel in de bedrijfsnaam en het logo verwerkt is...

 

Afijn..

het kwam er dus op neer, dat ik in plaats van mij lekker even terug te kunnen trekken, de dagen van afwezigheid van de meiden, mij nuttig heb gemaakt op het bedrijf..

Er zijn weer veel brieven uitgetikt, ( toch fijn, zo'n tienvingerblind-diploma van vroeger....)

adressen ingevoerd en brieven opgesteld....daarnaast heeft alles weer de nodige sopbeurt gehad, en dat moet natuurlijk ook regelmatig gebeuren want de rest van het personeel, inclusief manlief, heeft daar geen tijd voor...en da's weer een goed teken, toch?

 

Tussen de bedrijven door, was ik dan ook nog druk bezig met het uitprinten van alle geplaatste blogjes, met het doel om dan toch eindelijk een keer te kunnen beginnen met dat manuscript voor dat boek wat nog steeds ergens in de planning ligt..

Helaas vreet het zoveel inkt, dat ik nu heb besloten het thuis maar verder uit te printen..onze printer thuis is minder professioneel als de grote laserprinter van het bedrijf, en tja...er moet op alle kosten worden gelet, dus ook op die van de printer...

Dus ging de dikke map, die nog zeker vier keer zo dik moet worden voordat ik alles geprint heb wat ik ondertussen online heb gezet, mee naar huis...waar ie nu ergens boven op de kast staat...

Waarschijnlijk duurt het nog wel even voor alles verwerkt is, maar ik ben er dus nog steeds hard mee bezig...

 

Verder zit ik er over na te denken om een baantje er bij te nemen...om wat geld in het laatje te krijgen, want net als vele anderen is het ook hier financieel niet erg ruim...

maar ja..dan stuit ik op dat ellendige probleem dat zo'n wens/gedachte met zich meebrengt dat het wel heel lastig wordt om iets te vinden als je bekijkt hoeveel ik eigenlijk beschikbaar ben....

vrijwilligerswerk op maandag

op ons eigen bedrijf op dinsdags

de woensdags moet ik vrij houden omdat Anouk waarschijnlijk binnenkort weer zal starten met het dyslexieprogramma

en op donderdag en vrijdag eet Anouk altijd thuis tussen de middag, dus blijft ook daar weinig tijd over...

Nu zou ik natuurlijk, als het nodig is, haar op die dagen over kunnen laten blijven, da's altijd een optie...

Daar komt nog bij dat ik het liefst na drie uur thuis ben om de meiden op te vangen als ze uit school komen...als het zo zou zijn dat ik ze naar de bso zou moeten laten gaan, ben ik alleen al voor die onkosten aan het werk en dat zet geen zoden aan de dijk lijkt mij...

Een baantje in de schoonmaak houdt vaak in dat ik s'morgens vroeg al aan het werk ben, en dan zou ik Anouk niet naar school kunnen brengen..

een baantje in de avonduren is niet mogelijk omdat Bas toch wel drie avonden in de week na het avondeten nog naar klanten is, en soms zo een paar uur weg is...

tja..

dan blijft er niet veel over he?

afijn..

we gaan rustig door met piekeren hoor, en zo nu en dan een schminkopdracht is ook leuk..

wie weet komt er binnenkort wel wat op mijn pad en moet ik gewoon wat geduldig blijven...

je kunt niet alles hebben in het leven, en ik ben blij dat ik in elk geval mijn twee meiden en manlief heb...

en verder?

ploeteren we rustig voort...

 

 

 

 

Wat vliegt de tijd en wat kom ik vaak tot de ontdekking dat ik uren tekort kom in een dag!!!

Het is al weer bijna herfstvakantie, en het lijkt alsof het nog maar net een paar dagen geleden is dat we vanaf de camping terug naar huis gingen...

 

In de afgelopen weken is gebleken hoe goed de keus is geweest om Emmy naar de "Groene School" te doen..het VMBO-Groen is voor haar een hele fijne verdeling tussen theorie en praktijk en ze heeft het er goed naar haar zin.

 

Anouk heeft een goed gevoel bij haar nieuwe juf, die we zelf ook verder nog niet kenden omdat ze van een andere school hier uit de stad komt, en we dus geen richtlijn hadden voor wat betreft de aanpassingsstoornis van Anouk...In hoeverre zou deze juf Anouk aanvoelen en extra aandacht kunnen geven wanneer dat nodig was?

Tot nu toe zien we echter dat Anouk met plezier naar school gaat, en ook vrolijk weer uit school komt, ...Er wordt hard gewerkt in samenwerking met de IB-er en anderen, nu ook de uitslagen van Expertis binnen zijn en duidelijk is geworden dat Anouk ernstig enkelvoudig dyslectisch is...( lezen/spellen een achterstand van 8 en 6 maanden en automatiserend rekenen een achterstand van 1 jaar), en ondanks al deze problematiek gaat ons doorzettertje/vechtertje toch elke dag goedgemutst de trap op naar boven, waar de bovenbouwklassen hun lokaal hebben..( ik hou me nu even wijselijk stil over de mopperpartijen voordat ze dan eindelijk naar school gaat...opstaan en opschieten, en vooral omdat het moet, is juist iets waar Noekie van gaat steigeren...dus is het hier elke morgen feest, maar als ze dan eindelijk zover is, is het ook goed)

 

Verder gaat het hier moeizaam..

Er zijn veel dingen die me zorgen baren en waar ik me verdrietig en onrustig onder voel, maar daar ga ik niet al te veel over uitwijden nu...

Laat ik het maar heel algemeen stellen: de crisis treft ons waarschijnlijk met een volle laag, en als er geen oplossingen komen, ziet het er niet goed uit...

maar goed...Gods wegen zijn ondoorgrondelijk,.....

 

 

Wat het schminken betreft, ging het de laatste weken heerlijk..!!

Vanaf de eerste zaterdag in september tot aan afgelopen week had ik elke week een opdracht, en soms wel twee per zaterdag!!

Het voelde heel goed, om er zo veel mee bezig te kunnen zijn...

Jammergenoeg is het voor nu even weer stil...dus hoop ik dat ik binnenkort weer gebeld wordt, en ondertussen oefen ik rustig verder, en ga me wat meer verdiepen in de Sinterklaas-grime...

Die periode komt er ook weer aan, en het eerste telefoontje is al weer geweest..

Omdat ik heb begrepen dat de basisschool pas eind oktober gaat bespreken wat en hoe ze het willen rondom het SK-feest op school, heb ik besloten daar niet op te gaan wachten en ga ik dus binnenkort die ene persoon terugbellen over een vraag voor opdracht op 4 december...

Bovendien brengt het wel geld in het laatje, en dat kan ik heel goed gebruiken momenteel...

 

Ook de decembermaand komt weer met gemengde gevoelens,...maar ik probeer er nog niet al te veel mee bezig te zijn wat Lotte betreft..

Ik mis haar wel veel de laatste tijd, maar dat zal ook wel te maken hebben met mijn eigen emotionele toestand momenteel...

Nog steeds staat haar bedje met knuffels in haar slaapkamertje...

en zo nu en dan betrap ik mezelf er op dat ik, na het strijken ( de strijkplank staat op haar kamer) even bij haar bedje blijf staan..

Ze zou nu 5 jaar zijn geweest...naar de basisschool...wat voor werkjes zou ze maken? Zou ze net als Emmy het een beetje met de franse slag doen omdat ze niet zo'n knutselfreak is, of juist de preciese kant van Anouk ? Netjes binnen de lijntjes, en nog niet eens halverwege zijn als alle andere kinderen in de klas al aan het kleuren zijn?

Zou ze net zo "gebekt" zijn als Emmy, of meer de stille genieter en de gevatte opmerkingen van Anouk?

 

Goed..

voor ik mezelf weer verlies in emoties, ga ik nu stoppen.

Er moet hier in huis nog het een en ander gebeuren, en Emmy moet zo naar Mediant voor controle van haar medicijnen e.d.

Daarna door naar Almelo, en op het bedrijf weer de nodige werkzaamheden verrichten...

Genoeg te doen dus om mijn gedachten weer te verzetten ...

 

lieve groetjes!!!

Vandaag is het zover...
ik ga weer lekker naar huis...
Bijna 6 weken hebben we hier weer gebivakkeerd, maar nu vind ik het dan ook wel welletjes...
De weken zijn voorbijgevlogen, en ik moet eerlijk zeggen dat ik tot aan vorige week niet echt het gevoel had tot rust te zijn gekomen.
In de eerste week van de zomervakantie was het dagelijks heen en weer vliegen rijden om de meiden naar het ruiterkamp te brengen.
Ik had het er graag voor over hoor, daar niet van..maar het bracht wel veel onrust en gehaast, vooral s'morgens...Anouk heeft ook hier op de camipng veel moeite met het opstaan, en als je dan ook nog de tijd achter je hebt dringen, is het niet elke dag even makkelijk om zonder mopperen en ruzie in de auto te zitten.
Gelukkig hebben de meiden zich prima vermaakt, veel gedaan en geleerd, en was het de moeite dan ook wel weer waard...
In de tweede week moest ik een paar keer onverwachts vanaf de camping naar Almelo om bij te springen op de zaak...Een gedeelte van het personeel was al met vakantie en als er dan onverwachts iets gebeurt of tussenkomt, ben ik de klos en mag van onder mijn luifeltje snel in de auto springen om naar Almelo te tuffen..Gelukkig hebben we hier op de camping genoeg vrienden die even de meiden op willen vangen als er iets aan de hand is, maar Emmy en Anouk vermaken zich hier zo goed dat ze eigenlijk zichzelf wel even redden zolang..
Dan de derde week: we mochten Vlok ophalen..
het was gedaan met de rust, voorzover we die hadden..
Wat een belhamel is het, en wat haalt ze een streken uit...!!!
Alleen de eerste nachten nog wel een paar keer er uit voor haar plassen en poepen maar naarmate de weken vorderen gaat het best goed...
De vierde week vloog voorbij en ook de vijfde week was om voor ik er erg in had.
Op 4 augustus heb ik op een kleine markt gestaan, die hier in de buurt van de camping heel goed bekend staat als de "modelbouwdag". Vorig jaar heeft de organisator er ook een goede-doelen-markt aan vast geknoopt en dit keer stond ik er ook, namens Metakids...
Ik heb mijn stem schor gepraat, mensen verteld over het bestaan van Metakids, VKS en stofwisselingsziekten..
En wat was men verbaasd over de hoge sterftecijfers..over dat er zo weinig geld voor de broodnodige onderzoeken is, en dat het nog zo'n onbekende stichting is...Aan bijna alle mensen die mijn stand voorbijkwamen heb ik een informatieboekje over Metakids en stofwisselingsziekten mee mogen geven, en de verzegelde collectebus werd regelmatig gevuld...Wat gaf het een goed gevoel!!
De stand aan de linkerkant van mij werd bezet door de cliniclowns, (hoe toepasselijk) en één van de dames uit de stand aan de rechtkant van mij vroeg me een stapel informatieboekjes en donateurformulieren om in haar praktijk voor voetreflextherapie te leggen...ze was erg onder de indruk van mijn verhaal ( wat eigenlijk hoofdzakelijk op de feiten en cijfers berustte, ik wilde niet al te veel op mijn persoonlijk verhaal ingaan ) en de stichting en vond het belangrijk genoeg om bij haar in de praktijk te leggen en te promoten...Kijk...dáár moeten we er meer van hebben!!! fijn om te horen, en het deed me dan ook goed dat veel mensen serieus lieten merken geïnteresseerd te zijn....De opbrengst was best aardig..de grabbelton zo goed als leeg, en ik ben met een heel tevreden en goed gevoel weer teruggereden naar de camping ( aan de overkant van de weg, hahaha)
Afgelopen zaterdag zijn Anouk en Bas op CJO-kamp gegaan..
Emmy en ik hebben lekker met z'n tweeën hier nog wat gebivakkeerd,en ik moet zeggen...de afgelopen dagen hebben me eindelijk wat tot rust gebracht... Zo nu en dan heen en weer gereden naar huis voor de noodzakelijke dingen: we hadden onverwachts een bezichtiging voor het huis, dus moest er nog het nodige schoongemaakt worden ( 6 weken camping garandeert niet dat je huis schoon blijft) en ook de afspraak met de ortho vond ik te belangrijk om te laten schieten..

Maar vandaag is het dan zover..
ik ga de laatste spullen bij elkaar zoeken en tuf weer naar ons huissie..
Gisteren al een auto vol spullen, tassen en troep, en natuurlijk de was, in huis gedropt nadat we van de ortho terug kwamen, dus dat scheelt voor zometeen al weer heel veel...
Nu alleen nog de koffers met kleding van Emmy en mij, de toiletspullen en alles voor de honden...oh ja..en de koelkast uitmesten enzo...maar dan is het voor nu ook echt even gebeurt...

En ik moet zeggen: ik vind het goed..
Terug naar mijn eigen bedje...naar een wasmachine die ik kan gebruiken zonder dat ik me eerst in moet schrijven..
de vaatwasser..oh wat een genot...geen opgestapelde afwas meer omdat niemand me komt helpen en ik geen zin heb in de dagelijkse discussie over wie zijn/haar beurt het is...
6 weken camping is heerlijk..maar dat er een eind aan komt vind ik nu niet erg meer...


Vrijdagavond naar de bonte avond van het cjo-kamp, en dan gelijk Anouk maar mee naar huis nemen..kan ze nog wat acclimatieren voor het maandag is..
Zaterdag de boodschappen voor de eerste dagen, Bas komt thuis van kamp en zijn we weer compleet..
Zondag samen weer wat wennen in huis en dan is de zomervakantie voorbij...
Anouk naar groep 5...wat hoop ik toch dat ze zich daar snel thuis voelt en op haar gemak...dat haar juf haar een veilig gevoel kan geven zodat we niet weer dezelfde verlatingsangst terug krijgen als vorig jaar en het jaar daarvoor...
Emmy heeft nog een week te gaan voor ze naar school moet, maar ziet er toch ook wel tegenop...nieuwe vrienden maken terwijl je weet dat dat niet je sterktste punt is, maar nog meer onzeker...

afijn..
we zien wel weer wat er op ons pad komt....

met God's hulp zullen we ook dit seizoen weer doorkomen...

oké..het is gelukt..
met heel veel moeite, want de jongste telg van dit gezin is heel erg dol op spelen en ook de camera was een uitdagend object, maar vanaf vandaag weten jullie met wie je te maken hebt als ik het over "Vlok" heb.
Ook Indy heb ik nog een keer op de foto gezet...want die hoort er natuurlijk net zo goed bij..

hou je vast,
zet je schrap,
want hier zijn de liefste scheetjes ter wereld!!!
















Ben nog best wel benieuwd hoe alles zal gaan settelen...Indy, onze langhaar-Weimaraner, is van karakter best wel dominant, maar baby Vlok, een duitse dog, blijkt aardig eigenwijs en nieuwsgierig, en staat nu al zo nu en dan tegen Indy te grommen...
Gelukkig spelen beide honden al wel wat met elkaar, en elke dag gaat het wat dat spelen betreft een beetje beter...
Indy heeft Vlok al een paar keer op haar plek gewezen maar of dat over een paar maanden ook nog zal gaan lukken vraag ik me af...

Afijn..
voor nu even tot zover.
het weer is wisslend, maar de meiden vermaken zich nog goed, dus ik klaag niet..
Tuurlijk gaat ook hier het opruimen en wassen gewoon door, maar tussen de bedrijven en het uitlaten door zijn er al een aantal van die kraamkliniekromannetjes verslonden, dus ik kom ergens toch een beetje tot ontspanning..

Het is weer droog..
tijd om de was in de droger te gooien..dat scheelt weer een regenbui er over heen, en voor die 50 cent vind ik dat wel zo lekker...

toedels!!!

De afgelopen week was me er weer eentje waar ik me, terugkijkend, doorheen heb geworsteld met het verstand op nul en de blik op oneindig...

Maandag was het de vijfde verjaardag van ons engeltje..
En hoewel ik er in eerste instantie helemaal niet mee bezig was, kwam toch nadat ik de meiden naar school had gebracht de dreun nog even hard binnen...en met tranen in de ogen stond ik bij de Multivlaai gebak uit te zoeken...Voor hoeveel man? Geen flauw idee...Wat voor taart? Ik weet het niet meer....
De rest van de dag voornamelijk mezelf door de dag gevochten door mezelf bezig te houden...s'middags visite van een vriendin, en s'avonds na het paardrijden zat er onverwachts ook nog een vriendin op me te wachten...(Bas was thuis want die had een bespreking...hahaha anders had ze ook nog voor de dichte deur gestaan... )

Dinsdags was het de afscheidsmusical van Emmy...
S'Middags moest ik dus de hele groep 8, schminken en grimeren ( samen met een van de vriendinnen van maandag), en ook s'avonds moesten diezelfde kinderen weer helemaal in de grime gezet worden, dus was het alleen al daarom best druk.
Opa en oma kwamen ook kijken, en de musical zelf ging super...
Al met al best wel emotioneel....aan het eind van de avond beseffen die kinderen dan toch ineens dat dit het laatste was van de basisschool....Stoere pubers, die nu ineens met tranen in de ogen elkaar aankijken...
Wat ik nog het meest ontroerend vond, was dat zelfs Emmy het moeilijk had...
Zo'n trotse en vreemde gewaarwording om dat te zien: een jaar geleden werd ze nog gemeen gepest en nu loopt ze er net als de andere kinderen wat emotioneel bij omdat ze het best moeilijk vind om te beseffen dat iedereen nu een eigen weg gaat...dat ze sommige kinderen van deze klas niet veel meer zal zien, en dat ze bij de meeste van deze kinderen niet op school komt....
Wat een verandering!! En wat zijn we er als ouders blij mee!!!
Op een van de whiteboards die in een van de zaaltjes stond waar de musical gehouden werd, had ze geschreven: groep 8 wat het mooiste jaar!!!

Al met al werd het weer heel laat voor we in bed lagen...

Woensdags mocht Emmy als afscheid op school nog snoepstrooien..
Ze zag er s'morgens nog best wel tegenop omdat ze dacht dat het wel emotioneel zou worden..
Tegen een uur of half 12 toch maar naar school om even te kijken, met de gedachte: Als het goed gaat, gaat het goed en blijf ik uit de buurt...maar als ze nu wel even een moeilijk moment heeft dan ben ik er voor haar...
En ik was niet de enige..er waren meer moeders, gelukkig..hahahah

Donderdagsmiddags moesten we onverwachts nog naar het AOC voor een kennismakingsgesprek met de mentor van
Emmy...
dus ook die dag weer druk en bezig..

tja, en toen was het vrijdag..
samen met een paar andere moeders hadden we een plan opgezet om de juffrouw van groep 4 in het zonnetje te zetten als bedankje voor haar inzet voor onze kindjes dit jaar...Ze hebben elke dag met plezier bij haar in de klas gezeten en ze heeft de klas ook in heel veel dingen gestimuleerd of hoe je het ook kunt zeggen: er mochten slakken in de klas gehouden worden, kikkerdril-reddingsacties werden niet geschuwd...wandelende takken, een hamster...en wat al niet meer...
Dus trok ik er vrijdagochtend op tijd al op uit met de schminkkoffer om die bewuste juf "in het zonnetje te zetten"..
Helaas was er een andere juf die me even wilde spreken, en me op een heel vervelende manier helemaal van mijn stuk bracht...ik ga er geen details over vertellen, maar leuk was anders...
Daarna met een brok in mijn keel de knop in mijn hoofd weer omgezet en gedaan waarvoor ik kwam: de juf, die inmiddels met open mond van verbazig zich "gewillig" liet beschilderen, in het zonnetje zetten...
Ik denk dat onze actie wel geslaagd was...

Eenmaal thuis was de emmer echt vol en heb ik de tranen maar even laten gaan....
het was ook niet niks deze week..hahaha

Afijn..
We zijn nu weer een paar dagen verder..
Ik merk dat mijn energielevel weer aardig gezakt is, en dat het dus geen overbodige luxe is dat we ons even wat terug kunnen trekken van alle drukte, nu de zomervakantie begonnen is..

De meiden hebben vandaag hun eerste dag van hun ruiterkamp gehad en hebben zich goed vermaakt..Ze hebben zelfs allebei voor het eerst gegaloppeerd, dus wat wil je nog meer!!

En nu ga ik eerst even de caravan in..sokken aan en een lange broek..voordat ik lekgeprikt en opgevreten wordt door die ellendige steekvliegen