 |
|
op de helft
Boek | gezin en dagelijks leven
|
01 Mei 2012 | 13:41:48
|
Weer een paar maanden verder..
wat vliegt de tijd.
En eerlijk gezegd valt het me best tegen om daadwerkelijk het manuscript voor het boek klaar te krijgen..
Een paar dagen ben ik alleen maar druk geweest met het uitprinten van alle logjes, reacties en alles om de blogjes heen..
en daarna..
was het eigenlijk simpelweg gewoon overtypen en als bestand opslaan op de pc..
Maar dat overtypen kost me meer tijd, energie en emoties dan ik had ingeschat..
En verbaasd zag ik elke keer weer hoeveel bladzijden er al als document opgeslagen waren in vergelijking met de periode die ik verwerkt had in het document...Nog maar een paar maanden verwerkt en al meer dan 30 pagina's....!!
Het "forum-gedeelte" is nu ingevoerd en afgelopen zondag ben ik begonnen met de blogjes van dit weblog. Ik dacht dat er veel overlappend wasa wat tijd en blog betreft, maar ook dat blijkt niet waar te zijn...Waar ik op het forum soms een week of twee niets van me laat horen, heb ik hier op de weblog dan wel weer een aantal blogjes staan...dat vult dan mooi de lege perioden op, maar geeft ook weer extra materiaal..
als ik uiteindelijk alles heb ingevoerd ben ik nog best wat energie en tijd kwijt aan het herlezen van alles, de typ- en taalfouten er uit te halen en zelfs stukken te schrappen of anders te verwoorden...
Maar uiteindelijk zal het me gaan lukken om een volledig beeld neer te zetten over onze ervaringen en gevoelens ( nou ja, voornamelijk de mijne dan) rondom Lotte*s leventje.
Dan is het wel te hopen dat de uitgever tegen die tijd nog steeds geïnteresseerd is in mijn manuscript haha...we zijn wel een paar jaar verder sinds zij op deze weblog hebben gekeken en gelezen en hun bevindingen hebben gegeven rondom mijn plannen om een boek samen te stellen over onze situatie...En wie weet zijn zij ondertussen wel van mening verandert....
Mocht het zover zijn dan laat ik dat natuurlijk via deze weg weten...Waarschijnlijk ook om rond te vragen wie er eventueel belang heeft bij een boek....
maar zover zijn we nog niet...
laat eens van je horen, als je hier een bezoekje brengt...hoe denk jij er over? en waarom bezoekje deze blog? Ben je een vaste volger/lezer of juist niet meer?
Groetjes!!
Annemieke |
|
|
|
wat gaan we doen?
gezin en dagelijks leven
|
22 November 2011 | 15:41:25
|
Tja, ...en daar zit je dan...
vingers klaar voor een nieuw blogje,...maar hoe ga ik beginnen? En wat wil ik nou ook al weer online zetten??
Sinds een paar weken ben ik weer wat meer met deze blog bezig, hoewel dat voornamelijk in mijn eigen hoofd is..
Lange tijd heb ik niet veel meer echt intensief geblogd, of zette ik de blogjes die ik hier plaatste ook op mijn hyves., waardoor er niet echt meer een onderscheid was tussen mijn eigen "dingen" en de gezinsblogjes en piekeraties..
Maar nadat ik met #kanjerguusje in aanraking kwam, en merkte hoeveel ik daar dan toch emotioneel mee bezig was en hoeveel er ook aan herkenning en emoties weer omhoog kwam, gingen mijn gedachten ook weer vaker naar Lotte*, naar "koekeloere" en het plan wat nog steeds in de ijskast ligt....een boek!
Ooit, een paar jaren geleden om het maar iets specifieker te zeggen, ben ik een begin gaan maken met het uitprinten van de blogjes die online hebben gestaan, met de bedoeling om van de blogjes een boek samen te stellen.. Er is toen ook contact geweest met een uitgeverij, en zij reageerden tot mijn verbazing positief...
Het uitprinten van zo'n weblog kost alleen meer tijd dan ik eigenlijk had verwacht...en ik ben toen ergens blijven haken in de maand december 2007.
Toen ik er vandaag weer eens mee verder wilde, merkte ik tot mijn grote verbazing op hoeveel mensen er elke keer reageerden ....lotgenoten, vrienden, familie, en soms voor mij alleen maar bekend via een ander blog...
En tegelijk rijst dan de vraag: hoeveel van die mensen volgen mij nu nog? Wie van hen is nog steeds een van de lezers van dit weblog?
Daarnaast dan ook al snel de vraag: ga ik nog wel door met "koekeloere"??
heeft het nog nut? Is er überhaupt nog wel vraag naar een boek met ervaringsverhalen?
Wie wil laten weten of er nog meelezers zijn hier?
en wie volg ik dan misschien niet meer op een eigen blog, maar wel via hyves of facebook??
|
|
|
|
van slag
Kinderen | Lotte
|
31 Oktober 2011 | 16:22:32
|
| Al een paar dagen ben ik er niet helemaal bij...
Loop de hele dag maar naar de laptop om te kijken naar nieuwe reacties, een nieuwe blog of ander nieuws...
Het is vreemd hoe een onbekend persoon in zo'n korte tijd je hele emotionele zijn op zijn kop kan zetten...
|
|
|
|
29 juni 20..
gezin en dagelijks leven
|
29 Juni 2011 | 23:49:02
|
Zomaar een woensdag,
net als alle andere.
En toch voelt het niet als een doorsnee woensdag..
Vanmorgen
geen slingers,
geen ballonnen,
geen jarige die staat te springen om haar cadeautjes.
geen traktatie voor de klas en de leraren..
Voor de meeste mensen een gewone woensdag.
Op de "normale" tijd vertrek ik van huis naar de zaak...
en als er onverwachts iets verandert in de planning zit ik niet alleen de morgen maar ook de middag daar op de "toko" te runnen..
Maar eigenlijk
wil ik het liefst gillend terug naar huis..
ik wil
slingers ophangen
een feestje vieren
taartjes eten met de visite
cadeautjes uitpakken met de jarige
genieten van het genieten van een kind dat beseft dat ze jarig is.
De werkelijkheid is anders:
om 5 uur draai ik de zaak op slot,
rij in de verkeersdrukte naar huis,
thuis even snel kijken welke boodschapjes er nog gehaald moeten worden,
vlieg naar de winkel om de ingrediënten voor het avondeten,
kook in rap tempo een maaltijd,
en eet met tegenzin mijn bordje leeg...
Geen verjaardagsvisite, maar een rustige avond.
Als het bedtijd is voor Anouk breng ik nog even gezellig wat tijd met haar door voor de tv ( babyboom...mam,..ik wil ook zo graag nog een broertje of zusje..kun je die niet adopteren dan? )
en nu..aan het eind van de avond..
gun ik mezelf de tijd
om op de bank te zitten..
en een schaaltje met een klein gebakje op te peuzelen.
en terug te denken
aan ons meisje,
aan onze Lotte*.
aan wat er allemaal is geweest,
is gebeurd,
en aan wat haar korte leventje hier bij ons, ons heeft gegeven..
Proost, Lotte*!
Op jouw, veel te korte maar oh zo bijzondere leventje..
wat hebben we van je genoten,
van je streken,
van je tongetje dat je uitstak als je ons de gek weer eens aanstak met je grapjes..
van je goed gehumeurde karaktertje..
en van zoveel andere dingen die ik niet kan benoemen omdat niet elk gevoel in woorden uit te drukken is..
Vandaag is het 7 jaar geleden dat je bent geboren..
en zo onstuimig je geboorte was, zo ontstuimig was ook je leventje,
je ziekte en alles er om heen..
God vond het genoeg voor jou, en heeft je bij Hem thuis gehaald,
en ooit zullen we weer bij elkaar zijn..
Dag meis,
met mijn gebakje in mijn hand, toast ik op jouw geboortedag.!!  |
|
|
|
onverwachts
Persoonlijk | gezin en dagelijks leven
|
10 April 2011 | 22:48:23
|
De afgelopen dagen heb ik me verbaasd...
over mezelf..
en me afgevraagd of ik mezelf dan die afgelopen 5 jaar zo ontzettend voor de gek heb gehouden...
of werkelijk waar geloofde in wat ik deed en dacht...
Terwijl we bij het graf van onze schoonmoeder staan,
en zingen van de bazuinen, terwijl de kist langzaam de diepte in zakt...
zakt ook ineens de grond onder mijn voeten..
want ik zie niet de kist van Bas' Moeder...
maar een klein wit kistje...
en ineens..
is het
alsof er een hoge muur instort,
en het verdriet en alle emoties van vijf jaar geleden,
ineens hun weg naar buiten weten te vinden.
En ik vind mezelf daar bij dat graf,
huilend,
niet om mijn schoonmoeder,
maar om mijn eigen engeltje*.
Alsof ik toen ineens de emoties voelde,
die ik bij háár begravenis had moeten voelen...
Het voelt raar,
vreemd,
zo onverwachts,
zo niet rekening mee gehouden....
En terwijl ik een witte roos bij Lotte* neerleg, omdat zij als kleinkind niet zelf die roos op oma's graf had kunnen leggen,
voel ik hoe ik ineens dat kleine meisje mis...
dat er nu niet bij is om haar oma te begraven....
pff...alsof dat zo'n leuke gebeurtenis is voor een kind dat nu bijna 7 zou zijn...
Tijdens het koffiedrinken na de begravenis kom ik met mensen aan de praat...
we delen gevoelens, emoties..
en dan blijkt dat ook zij ervaringen hebben met het verlies van een kind...
pfff....net weer iets voor mij...ik en mijn openheid...
ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan....mijn emoties en openheid doen bij deze mensen tranen opkomen...en ik wens inwendig dat ik terplekke door de grond zak...
Na de begravenis zoeken we als gezin de rust...even er uit..de caravan en tent inrichten en genieten van de rust en het goede weer..
en terwijl ik sta te soppen en opruimen..
lopen weer mijn ogen vol..
ik ga snotterend en sniffend door...
wil mezelf niet de tijd geven om alles er even uit te brullen...
Bas denkt nog even dat het om foto's van Lotte* gaat die ik weggegooid heb omdat de muizen overal deze winter aan hebben zitten knabbelen...
maar dat is het niet...
het is een rest weggestopte tranen van de dagen daarvoor...
en ik laat het rustig gaan...
terwijl ik letterlijk en figuurlijk,
fysiek en emotioneel
opruim.
|
|
|
|
en dan ineens....
gezin en dagelijks leven
|
09 Maart 2011 | 14:11:07
|
Dat de huizenmmarkt op zijn kont ligt weten we allemaal..
Dus was ik behoorlijk verbaasd toen Bas me maandag belde met de mededeling dat ik hard aan het werk moest omdat we komende donderdag een bezichtiging krijgen, aan het eind van de middag..
Wow...da's even een vreemd gevoel zeg!
Aan de ene kant blij, omdat het toch bijna een half jaar geleden is dat we voor het laatst belangstellenden hadden voor onze woning met bedrijfsruimte...
Aan de andere kant betekende dat ook voor mij weer crisis....want wéér kon ik het hele huis van boven tot onder helemaal spik en span maken in maar een paar dagen tijd...
Nou zul je zeggen: vanaf maandag tot donderdag is toch wel een paar dagen, dat moet toch lukken..
Maar aangezien ik de dinsdags hele dagen en de woensdagsmorgens normaliter op de zaak ben mis je dus dan ook gelijk drie dagdelen, en da's best veel voor een gezin als het onze, waar een ieder er een gewoonte van heeft gemaakt te vertrouwen op de opruimingswoede van moeders, die de laatste tijd er gewoon de puf niet meer voor heeft....
En dus kun je wel ongeveer bedenken dat de moed me heeeel even in de schoenen zonk bij dat telefoontje...
Maar dapper ben ik maandagmorgen alvast begonnen en aan het eind van de dag had ik de zolderverdieping al volledig aan kant, behalve dan de puberkamer van de oudste dochter,..die mocht ze gisteren zelf doen..
Dinsdags de hele dag op de zaak, dus s'avonds na het eten niet meer in huis aan het werk geweest..
Vanmorgen bleef ik bij uitzondering thuis van het werk...Bas had geen afspraken buiten de zaak en ik kan nu de tijd beter thuis besteden...
Dus toog ik, met enige tegenzin, weer richting de bovenverdieping...de slaapkamers en de douche op de eerste verdieping staan op het programma, en als ik dan nog tijd over heb, ga ik verder richting beneden...
Onze slaapkamer was zo klaar, dat viel mee...
en toen...was het kiezen,...de badkamer? Anouk haar kamer? of die van Lotte?
Voor de laatste maar gekozen...en gewapend met de stofzuiger ging ik aan de slag...
en toen,..
ineens..
dacht ik...
waarom breek ik dat bedje niet af en ruim ik de boel op????
waarom verzet ik de meubeltjes niet een beetje en zet het zo neer dat ik de toekomstige huiseigenaren laat zien dat deze kamer heel geschikt is als hobbyruimte???
Nog even zoog ik door,..bedje van de muur getrokken en de uiterste hoekjes stofvrij gemaakt...
Maar terwijl ik dat bedje heen en weer trek, merk ik dat ik er geen moeite mee heb dat ik die ene gedachte in mijn hoofd heb spoken..
Nog even een telefoontje gepleegd om mezelf bevestiging te geven voor mijn gevoelens, ...
en toen..
ineens..
stond ik met een vuilniszak in de hand, alle knuffels ( op een paar na) van haar op te ruimen!!!
En voor ik het wist was ook haar bedje afgetrokken, de dekentjes bij de was en de wasmachine gevuld met wasgoed wat van haar bedje afkwam...
Met weinig moeite schroefde ik het bedje uit elkaar en in een mum van tijd was de slaapkamer van ons engeltje veranderd in een ruime hobbykamer: de commode/aankleedtafel verschoven naar de plek waar eerst het bedje/ledikantje stond,
schminkkruk ervoor, een paar leuke grote knuffels als decoratie op de kasten, en de schminkkoffers erbij naast.....
Wauw!!!!!
en ik?
ik geniet...
van mezelf,..
van dit moment...
van het moment, dat ik,
ineens,
zonder problemen,
zonder tranen,
een stukje af kan sluiten van wat ooit was...
|
|
|
|
nieuw jaar...nieuwe kansen?
gezin en dagelijks leven
|
05 Januari 2011 | 11:41:44
|
Zo...
nu het even rustig is hier, kom ik er eindelijk aan toe om jullie weer wat op de hoogte te brengen. Niet dat er erg veel nieuws onder de zon is, eigenlijk...
Vandaag vijf jaar geleden stonden we op Usselo, de begraafplaats....
Het was toen net zo koud als vandaag...rond het vriespunt, en ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe ik de kou door mijn jas en nieuw kleren, ( speciaal voor die begravenis gekocht) voelde trekken...Warme sokken hielden niet tegen dat we na de begravenis met ijskoude voeten en tenen als ijsblokjes samen met iedereen die bij de begravenis was, koffie en thee zaten te drinken ....
We zijn vijf jaar verder..
vijf jaar, waarin we al worstelend ons staande hebben weten te houden..
Elk op zijn eigen manier....de een meer pratend, en de ander meer als binnenvetter.
Maar we zijn er nog..
en nog steeds hoor ik de bezorgde waarschuwende stem van onze kinderneurologe, dr. Fock, die ons toen in het UMCG al vertelde dat 9 van de 10 huwelijken van een ouderpaar met een overleden kind, strandt door rouwverwerkingsproblematiek.
En ergens ben ik heel blij dat ze ons dat toen heeft verteld en ons er voor heeft gewaarschuwd.
Bas en ik zijn in ons verwerken en emotioneel toch wel heel anders, en als ik toen dr. Fock dat niet had horen zeggen, en ons de tip gaf om elkaar de tijd en ruimte te geven om op onze eigen manier te rouwen en te verwerken, hadden we waarschijnlijk in de afgelopen jaren veel meer ergernissen en meningsverschillen gehad dan nu...Ik ben ook heel blij dat Bas mij de ruimte heeft gegeven, en nog steeds geeft, om op mijn eigen manier wanneer nodig, even weer aan ons eigen engeltje aandacht te geven...
Doordat er ook veel andere dingen en zorgen spelen momenteel merk ik wel alles rondom Lotte* geen overhand meer heeft...
Emmy heeft de laatste anderhalf maand van het jaar 2010 op krukken gelopen vanwege heupklachten, en Anouk zat al vanaf eind november/begin december niet lekker in haar vel; was bleekjes en klaagde veel over buikpijn, hoofdpijn en wat al niet meer aan onduidelijke klachten..December is voor haar een lastige maand, ...Sinterklaas met alle onrust, ook al weet ze het grote geheim, en daarnaast het verdrietige gevoel dat bij haar omhoog komt bij Kerst en Oud en Nieuw. Oudjaarsavond zei ze nog tegen me: mama, ik hoop dat we ooit een keer geen verdrietig oud en nieuw meer vieren...Die schat..dan begroot het me zo....
Ook zijn we met haar naar de opticien geweest, die ons dringend verzocht een verwijzing voor de orthoptist aan te vragen omdat blijkt dat Anouk wel degelijk een bril nodig heeft, maar bij de juiste glazen niet alles wat normaal te lezen moet zijn, ook daadwerkelijk kán lezen. Bovendien is het sowieso voor een kind met ernstige dyslexie goed om door een orthoptist beoordeeld te worden voor een bril.
Dus mogen we eind januari eindelijk, na bijna twee maanden wachten, ons op de poli melden en zien we weer verder. Ondertussen zit madammeke wel overal te kijken waar brillen te koop zijn en weet ze al precies wat ze wil...kennelijk is ze er blij mee dat er wat gedaan gaat worden.
en verder?
tja..
er zijn dingen die spelen waar ik niet veel over kwijt kan.
Niet dat ik niet wil, maar gewoon omdat sommige dingen toch gewoon iets meer privé zijn dan wat ik hier de wereld in help...
We zijn bezig met het een en ander om ook deze zorgen te boven te komen, en we hopen en bidden dat het positief uit zal vallen...Zo niet, dan zal dit nieuwe jaar voor ons in elk geval niet denderend beginnen...
lieve groetjes en tot gauw!
Anne |
|
|
|
Eén stap dichterbij???
gezin en dagelijks leven
|
01 December 2010 | 14:38:49
|
Gisteravond zoals bijna gewoonlijk op de dinsdag na werktijd, even een snelle hap gehaald omdat we dan gewoon laat thuis zijn...
Terwijl ik sta te wachten lees ik even een krantje..die hebben we zelf niet en zo lees je nog eens wat, toch??
Wat schetst mijn verbazing??
Bij deze wil ik jullie laten delen in deze, voor anderen misschien onbelangrijk, maar voor ons zo verbazingwekkend super!!
"Ontdekker van een medicijn.
Een medicijn ontdekken tegen een ziekte waaraan kinderen sterven, dat is weinigen gegeven. Scheikundedocent Henk-Jan Visch heeft het gedaan.
Holten/Neede- Henk-Jan Visch ( 37), docent scheikunt in Holten, is mogelijk de ontdekker van een medicijn. Hij ontdekte een stof die helpt tegen een zeldzame stofwisselingsziekte. Voor de aandoening bestond nog geen medicijn. Kinderen met de ziekte worden niet ouder dan vijf jaar. Needenaar Visch is op zijn onderzoek gepromoveerd bij de vakgroep biochemie van de Universiteit Nijmegen. De ziekte heeft geen klinkende naam. Het gaat om een genetische afwijking waardoor lichaamscellen heel slecht energie kunnen maken. In de energiecentrales van de cellen, de mitochondriën, zit een fout in een stof die kortweg complex-1 heet. Wie de aandoening heeft, is constant extreem moe en sterft door energiegebrek al op jonge leeftijd. De ziekte kan niet genezen worden. Maar mogelijk kunnen de cellen wel geholpen worden zodat ze veel meer energie maken. Dat is nu wat Henk-Jan Visch heeft ontdekt. De stof heeft een ingewikkelde lange naam en is familie van vitamine E. Het bestaan ervan is niet nieuw. Wel bijzonder is de toepassing die Visch na lang onderzoek heeft gevonden. Zijn onderzoek richtte zich op het effect bij huidcellen. Voordat het echter op mensen gebruikt kan worden is er nog een lange weg te gaan. Andere onderzoekers zijn nu bezig met proeven op muizen. Visch verwacht dat daarvan in het voorjaar de eerste resultaten bekend zijn. Tijdens zijn studie scheikunde in Nijmegen werd er een oproep gedaan voor iemand die een promotiestudie wilde doen naar de aandoening." Ik wilde wel een kroon op mijn studie. Bovendien was het een onontgonnen terrein. Het kostte enorm veel tijd om dit voor elkaar te krijgen. Ik ben blij dat het achter de rug is. Als je een gezin hebt met vijf kinderen, dan is het een grote belasting."
Wat niet betekend dat dr. drs. Visch op zijn lauweren rust. "Ik ben bezig met een onderzoek aan de Universiteit Twente. We willen het vak scheikunde aantrekkelijker maken. Leerlingen vinden het vaak abstract. We ontwikkelen thematische lessenseries om het aansprekender te maken. De eerste gaat over parfum en we draaien binnenkort proef op enkele Twentse scholen. Ik verwacht er veel van". Volgt er nog een groot onderzoek? "Nee, het is nu klaar. We hebben de promotie in kleine kring gevierd. Anderen moeten mijn werk voortzetten".
Tubantia, dinsdag 30 november 2005
Thuisgekomen laat ik Bas het artikel lezen...De meiden vragen wat er is..
Ik vertel ze heel globaal wat het artikel inhoudt.
en de reactie van Anouk was ontroerend: "Nou, lekker dan...da's voor Lotte* veel te laat!!!"
tja..daar zit je dan...in je enthousiasme..
|
|
|
|
binnenkort meer!!
gezin en dagelijks leven
|
09 November 2010 | 12:13:29
|
lieve allemaal...
de laatste maanden is het druk en chaostisch bij ons...
zo snel ik wat rust heb, zal ik een update zetten..het is weer veel te lang geleden dat ik wat van ons heb laten horen..
tot gauw!
|
|
|
|
17 juni
Kinderen | Lotte
|
17 Juni 2010 | 09:43:52
|
vannacht om half 3, vijf jaar geleden, begon de nachtmerrie en het drama ....
Vijf jaar geleden om deze tijd, rond de klok van half 9, vloog de traumaheli letterlijk over onze hoofden met aan boord ons meisje, vechtend voor haar leven...Terwijl we een van onze buurvrouwen inlichtten, ging er met veel lawaai een gele traumaheli over onze hoofden, en ik zei: "Daar gaat ze Bas, daar gaat ons meisje...", maar amper beseffend wat er ons allemaal nog meer te wachten stond...
Al een paar dagen zie ik mezelf terug in de tijd...zie ik hoe ik haar s'nachts in bedje vond, nadat ik al een tijdje had liggen luisteren naar haar "vreemde geluidjes"..
Zie ik mezelf weer helemaal wanhopig in de kamer staan met Lottte* zo slap als een lappenpop in mijn armen...zie ik weer hoe ik radeloos haar slappe lijfje bijna letterlijk in de armen van een van de ambulancebroeders gooi, omdat ik haarscherp aanvoelde dat dit echt " niet goed" was...Dat was ook het enige wat ik steeds zei: "dit is niet goed"...
alsof de grammofoonplaat bleef hangen...
Vijf jaar geleden..
maar ik beleef het elke keer opnieuw....
    |
|
|
|
Daar zijn we weer....
Kletskoek | gezin en dagelijks leven
|
16 Juni 2010 | 11:47:12
|
Zo..daar ben ik dan even weer....
De tijd vliegt, zoals ze zeggen...en dan niet eens alleen "when you're having fun"...
Waar waren we gebleven??
Oh ja...!
(en dan moet je weten dat ik zonet al een hele lap tekst had ingevoerd, maar door een tussenkomend telefoontje hier op het werk per ongeluk alles weer gewist heb...dul die ik ben)
Die nierbekkenontsteking...!
Pff...wat viel me dat tegen zeg!
Het heeft nog wel even geduurt voor ik me weer wat fitter voelde...
en toen de pijn verdwenen was, bleef de vermoeidheid nog best lang aanwezig..
zelfs mijn mond is er ziek van geweest, want na dat alles merkte ik dat mijn tandvlees heel erg terugggetrokken was en ook mijn tanden behoorlijk gevoelig werden..vooral bij het poetsen..
Gelukkig is alles weer aardig aan het bijtrekken en herstellen want bij de controle-afspraak van de tandarts afgelopen week hoefde ik niet terug te komen voor vullingen/gaatjes of andere mankementen. Ik moet het gewoon de tijd geven om te herstellen, zegt de enge man in zijn witte jas..
De musical....??
Die was Top!!
Alleen het publiek minder, maar ja..dat kun je natuurlijk niet uitkiezen..
Ik kan er gewoon niet goed tegen als ik tussen allemaal dooie pieren zit tijdens een musical...Dan wil ik gewoon lekker meeklappen met de muziek, me vermaken en meezingen ( al is het dan maar zachtjes en binnensmonds)...Maar helaas pindakaas...De mensen rondom mij zaten als zoutzakken naar de musical, de spelers en het decor te kijken vanaf het balkon, en er zat niet veel beweging in...Alleen na elke acte werd er wat geapplaudiseerd, maar ook dan met mate...
Toen de musical afgelopen was, heb ik dus ook maar even twee keer zo luid als "normaal" laten weten hoe ik zelf het hele gebeuren vond...Even schijt aan de mensen om me heen...hahaa..en Bas die stond me aan te kijken met een gezicht van: gaat het wel goed met jou??
Terug in de auto, s'avonds naar huis, zat ie me tegenover onze vrienden ( die vooraan ergens zaten omdat ze twee kaartjes van de postcodeloterij hadden bemachtigd van familie die helemaaaaal niet om musical geeft, die bofkonten!) een beetje belachelijk te maken, maar gelukkig kennen deze vrienden ons zo langzamerhand zo goed dat ik me veilig genoeg voelde om me niet te gaan generen ...
En ergens gaf manlief me ook wel gelijk dat het niet echt heel erg enthousiast publiek was wat er rondom ons zat...( maar dat zegt ie natuurlijk niet te hard, want mij gelijk geven is niet zijn grootste hobby, haahahahahaha)
Tja,..en verder??
Omdat we het afgelopen jaar veel tegenslagen hebben gehad in het zakelijke gebied, gaat het daar nog niet echt makkelijk...Met pieken en dalen zelfs heel erg spannend zo nu en dan, en soms heb ik het gevoel dat het zwaard van Damocles ons wel heel erg dicht boven het hoofd hangt.
Maar we houden moet en blijven stug, en vol Vertrouwen doorgaan...Het bijltje er bij neerleggen is sowieso geen optie... Er zit ook wel vooruitgang in, kijkend naar de cijfers, en we zijn ook absoluut niet het enige bedrijf die het met deze economie moeilijk heeft...toch???
De verkoop van het huis wil ook nog niet erg vlotten..
Wel de afgelopen maand twee keer kijkers gehad...En de laatste keer zag het er erg goed uit...
Alleen hadden we na een dikke twee weken nog steeds niets gehoord van de makelaar of van de kijkers dus wilden we wel graag weten waar we aan toe waren.
De makelaar had ook nog niets van deze mensen gehoord en belde er achteraan...
En na een klein uurtje was er al telefoon terug: hij had met de mensen gesproken...Na hun bezichtiging hebben ze in de week daarop besloten uit elkaar te gaan, en dus was het budget er niet meer naar om ons huis te kunnen kopen..!! HUH????
'k Snap het nog steeds niet helemaal hoor...maar ja...heb me er maar bij neergelegd...Kennelijk kan dat ook...eerst samen bij een hypotheekadviseur langs ( want dat hadden ze ook al gedaan), dan samen een huis bekijken, en dan besluiten om uit elkaar te gaan....(??)
Dus hebben we afgelopen week maar de papieren getekend om een samenwerkingsverband met een tweede makelaar aan te gaan...in de hoop dat we dan wel wat bereiken en hopelijk ons huis eindelijk een keer kunnen verkopen. We zijn er zo aan toe...een ander huis, een nieuwe "start".., de meiden een kamer zoals ze graag willen, ......
Maar ja..ook dat heb ik natuurlijk niet voor het zeggen...Ook daarin houden we Vertrouwen..
Met nog een paar dagen te gaan ben ik deze week nog wel even heel erg gespannen voor de onderlinge wedstrijden van de gymvereniging.
Heb ik de afgelopen maanden als invallend "trainster" de meiden nog wat omhoog kunnen krikken? Heb ik ze wel goed genoeg begeleid? Zullen ze niet heel erg uit de toon vallen zaterdag als ze hun oefeningen draaien op de wedstrijd? Zal er überhaupt een van mijn meisjes een prijs kunnen gaan winnen???
Het brengt me aan het twijfelen...Lesgeven kan ik wel...maar ben ik goed genoeg om ze wedstrijdklaar te maken??
Na deze week nog twee weken, en dan is het zomerstop voor de gymvereniging, en voor mij houdt het dan ook op.
Ik had aangegeven dat ik tot de zomervakantie wilde helpen door de vacante groepen op de woensdagmiddag over te nemen...en dat heb ik dan ook gedaan...Maar hier houdt het voor mij dan ook echt even op...
Ik merk aan mezelf, dat ik, vooral met de wedstrijdvoorbereidingen en wedstrijdtrainingen, toch veel van mezelf extra verg, en omdat ik momenteel nog steeds niet goed in mijn velletje zit, merk ik dat ik dat de dagen na de woensdag dan weer moet bekopen.
Mochten er uren overdag onder schooltijd zijn, dan vind ik dat prima...meestal zijn dat ook mijn favoriete uren: ouder- en kind-gym/peutergym... en daar geniet ik van .
Maar volgens mij heeft deze vereniging deze uren niet...
Dus hou ik het na dit seizoen even voor gezien ....Wie weet komt er later weer een kans...ik sluit de deur niet definitief af.
De laatste ontwikkeling hier in huis is onze gezinsuitbreiding.
Nadat Vlok weg moest ( oh ja..dat ben ik ook nog vergeten te vertellen...sorry...) had vooral Bas veel last van de lege plek in huis.. Hahaha..was ook wel heel erg letterlijk een lege plek, want je mag dan een pup in huis hebben, een Dog is ook als pup al heel groot!!!!
Al een tijdje was manlief in de rustige uurtjes op internet aan het snuffelen om te kijken naar een 'andere' hond.., had ie al contact gehad met mensen van de Weimaranervereniging uit het land, maar daar wist ik nog niet veel van...
Totdat...
hij me een dikke twee weken geleden belde met de mededeling dat ik even op een bepaalde site moest kijken op internet...
En toen is het balletje gaan rollen..
En sinds vorige week zondag woont nu ook KIKI bij ons in huis..
Net als Indy een langhaar Weimaraner, maar toch ook wel weer een beetje anders. Kiki is 5 jaar, en dit is al haar derde gezin sinds ze als pup bij de fokker weg is gegaan...
Indy is een heel erg individueel ingesteld typetje...Kiki is juist heel baasgericht en blijft het liefst de hele dag achter je aan hobbelen..
De twee dames kunnen het best goed met elkaar vinden...
Alleen moet Kiks, zoals we haar regelmatig noemen, nog wel even leren omgaan met het feit dat Indy het liefst de hele dag met Kiki wil spelen.. Kiki ligt echter nog veel liever gewoon lekker bij vrouwtje op de grond bij de bank...en snapt nog niet zo goed waarom Indy steeds piepend en kwispelend bij haar komt...Bij Kiki gaat dan de bovenlip omhoog en komt er gegrom uit haar bek, ten teken dat ze met rust gelaten wil worden..
Hoe krijg ik dat lieve beessie nou aan het verstand dat spelen met Indy juist heel leuk kan zijn???
Ach..zal wel goed komen...
het is nog even aftasten tussen die twee...
en Kiks heeft natuurlijk niet voor niets een ander huisje/baasje nodig gehad...die heeft nog de vervelende ervaringen met de Jack Russell uit het vorige gezin in haar koppie...
Komt wel goed, schatje!!!
|
|
|
|
lastig.....
gezin en dagelijks leven
|
24 Maart 2010 | 11:41:29
|
tja....
en daar zit ik dan...
ik wilde van alles "vertellen"....
maar nu weet ik het even niet meer zo goed...
vanaf de vorige blog, is het eigenlijk zo'n beetje hetzelfde gebleven hier....
nou ja..niet helemaal..
we hebben een paar spannende ervaringen achter de rug...en vooral een paar keer meer dan voor ons normaal, een arts of zelfs het ziekenhuis bezocht...
Een kleine maand terug, dus eigenlijk niet eens zo lang na het laatste blogje volgens mij, hadden we s'avonds tijdens het avondeten, in een tijdje van nog geen half uur, ineens een papa op de bank liggen, kronkelend van pijn, koudzweet, en heel veel andere klachten...
Ik zat al te denken aan een accute blindedarm,..maar ja..ik ben geen arts, dus heb ik maar wat geprobeerd manlief bij te staan als ie me nodig had.
Artsenpost gebeld, die de klachten wel serieus genoeg vond om een arts te gaan raadplegen, en dus kon ik even aan de telefoon blijven..
Herr Doktor was echter elders in de stad en kon niet weg in verband met een sterfgeval..
snap ik..
dus vraag ik..."en nu?"
Of ik kans zie met manlief naar de artsenpost toe te komen...??
Eh..nou ik wel hoor...kan wel autorijden enzo..
maar ik denk dat manlief daar wat anders over denkt...
en met een gewicht van een beetje te veel aan de haak, denk ik niet dat ik 'em kan houden als ie onderuit gaat...
Nee, dat was ook wel weer waar..dat had ik goed ingeschat..
Zal ik dan maar een ambulance oproepen?
Dat moet dan maar...en ik zag manlief ondertussen op de bank met angstige ogen mij aankijken, want van een ambu moet ie al helemáál niets hebben....!!!
Dus ik zeg er nog gauw achter aan: maar laat ze dan die toeters en bellen uit laten want dat vind ie vreselijk!!
Duurde dan ook niet lang..( ik moest aan de lijn blijven) of ik kreeg een of ander persoon aan de lijn van de ambudienst..."u had gebeld?"
Nee, ik had niet gebeld..
ik had de artsenpost gebeld en die heeft jullie ingeschakeld...
Wat het probleem was..want ik hoorde toch een arts te raadplegen...??
Dus ik heel kort de boel weer uitgelegd, en ze waren onderweg...
Best..
Met maar liefst 3 man sterk komen ze dan uit die ambulance..
Maar verder dan de metingen komen we niet...want ambupersoneel mag niet op eigen houtje patienten mee naar de seh nemen..
dus moest er weer contact opgenomen worden, telefonisch, met de dienstdoende arts.
Die belde maar niet terug, en een kwartier later, terwijl manlief ondertussen zich van de pijn in alle mogelijke bochten wringt, vindt de leidinggevende verpleegkundige het wel genoeg, en belt boos naar de artsenpost...We nemen meneer nu mee, en als Herr Doktor klaar is met hechten ( daarom belde hij niet terug) dan moet ie met vragen maar contact opnemen met de seh..
En daar ging manlief..
niet op een brancard, want dat was toch echt niet nodig..
Een paar uur later waren we weer thuis...manlief mocht van de apparatuur, toeters en bellen af, en met de nodige pijnmedicatie, een afspraak bij de poli urologie, en de mededeling dat het waarschijnlijk nierstenen of nierkoliek was, konden we weer gaan..
Het heeft nog een paar dagen geduurd voor hij weer "fit" was, maar goed....
We hadden het weer overleefd...
en afgelopen week was mijn lijk kennelijk degene die dacht: en nu ben ik aan de beurt..
Na een hele dinsdag met een vervelend gevoel hoog in de buik, onder de ribben, en steeds meer trekkend gevoel in de zij/rug, kon ik aan het eind van de dag, onder het avondeten van ellende niets meer dan janken...advil 400 achter de kiezen en slapen...dacht ik..
Niet dus....
zo nu en dan wat dommelend, maar veel wakker en geen verandering van pijn, deden me woensdagsmorgens besluiten om de huisarts maar te bellen..want dit klopte toch niet..
en wat bleek..
urine vies..
oh??
lichamelijk onderzoek....
veel luisteren, zuchten...(en wat voel je je dan "te kijk" liggen daar op die onderzoekstafel), en een huisarts die zegt: ik denk dat jij een beginnende nierbekkenontsteking hebt...
huh??
daar had ik nog niet aan gedacht...
wel aan een galverstopping en zo..en had mezelf natuurlijk allang s'nachts van alles zien regelen voor de kids, manlief en de hond, want als moeders opgenomen moet worden in het zkh dan gaat het thuis goed mis..
maar ik mocht van de beste man naar huis..met een kuur van tien dagen en pijnstillers..
nou, moet eerlijk zeggen...die dyclofenac (100 mg) deed echt zijn werk...elke avond voor het slapen gaan zo'n pil en ik sliep de hele nacht door...doe ik anders nooooooooooooiiiiiiitttt!!!
Omdat ik halverwege de kuur voor mijn gevoel wel iets opknapte, maar ook elke dag weer rond het eind van de middag, weer terug viel, moe, maagpijn en wat al niet meer, en dan maar weer naar bed vertrok, begon ik wel te twijfelen of de ab wel aansloeg, of dat we toch een andere moesten pakken..
uiteindelijk vanaf zondag zonder de dyclofenac, om te zien of ik dan anders reageerde ( wie weet heb je meer last van de bijwerkingen dan van de kwaal zelf??)
En warempel...voel me weer een stuk fitter...!!!
Nadeel?
Dat ik me weer fit genoeg voel om vanalles te doen...
dus..
blijft dat trekkende gevoel achter in de rug/zij toch steeds een beetje aanwezig..
en dus...
denk ik dat ik..
óf de komende dagen, na vandaag dan want deze dat staat weer bomvol, het weer even heel rustig aan moet doen,
óf de huisarts na het weekend even bel om het een en ander te bespreken...
en verder?
De winter is gevlucht..
het zonnetje schijnt weer zo nu en dan..
en..
vanaf begin april begint het campingseizoen weer!!!!
Oh...
daar kan ik zo naar uitkijken he..
lekker de weekendjes weer eruit..
even de troep in huis niet hoeven zien (hmm..ga maar niet bedenken nu wat voor troep we zo nu en dan in de tent hebben, met kindjes die het fijn vinden om met kruipend ongedierte te spelen en een zandbak vol zand en water...)
even lekker samen weg..
even op adem komen..
even ontspannen..
maar ja.
voordat de caravan op zijn plek staat, de tent er voor en de boel is ingericht zijn weer zo weer een weekend verder...
( daar moet ik dus ook maar even niet aan denken...)
Gisteren was het de 23e..
en 15 jaar geleden was het ook de 23e in maart..
maar toen liep ik in het wit., met een hele lange sleep van 5 meter......
pas gistermiddag kwam ik daar eigenlijk achter...
Wat hebben we in de afgelopen jaren veel voor de kiezen gehad..
en toch...
kon ik er hartelijk om lachen dat ik er juist die dag even niet bij stil had gestaan, terwijl we het de dagen daarvoor verschillende keren hadden genoemd.....
we hadden elkaar de hele dag nog niet gesproken..
geen feestelijk ontbijt op bed,
niet eens een klein felicitatieknuffeltje,
geen gebak in huis,...
hahaha..
nou ja...
Ik heb vanaf het werk de meiden gebeld dat ze een ijsje mochten halen bij die supergoeie ijssalon die overheerlijk zelfgemaakt ijs verkoopt, bij ons op de hoek van de straat...
en s'avonds hebben we het met vrienden die even kwamen feliciteren nog even gezellig gemaakt...
Dus...
nu hoop ik maar..
dat er niet nog meer narigheid om het hoekje komt kijken..
want volgende week is het dan echt de eerste week van april!
en als toetje,
gaan manlief en ik de 2e van april naar JOSEPH, de musical!!!!!
meiden jaloers..
en dat snap ik best..
maar ja..als je een klein feestje te vieren hebt samen, dan sleur je de kids niet mee, toch???
|
|
|
|
updaatje...en nog één!!
gezin en dagelijks leven
|
11 Februari 2010 | 09:56:07
|
Het is al weer een paar weken geleden dat er nieuws vanuit dit thuisfront kwam, maar ik moet ook eerlijk bekennen dat de tijd vliegt wat mij betreft momenteel..
En alles op een rijtje zettend ben ik toch steeds minder thuis om de boel in het gareel te houden, dus blijft er ook steeds minder tijd over om up to date te blijven hier...
Afijn..
kijkend naar het laatste blogje is er verder denk ik ook niet zo heel veel verandert...
Anouk zit niet echt lekker in haar velletje, maar wat daar nou precies de reden voor is kunnen we niet echt peilen. We vermoeden dat ze weer ergens over loopt te piekeren en zich zorgen maakt om dingen die voor haar eigenlijk nog niet relevant zijn (ze wil zo graag naar het aoc dat ze al vraagt in hoeverre ze haar citotoets en entreetoets goed moet maken om dat vervolgonderwijs te mogen gaan doen, terwijl ze "nog maar" in groep 5 zit)
Haar rapport was echter super, en daar hebben we haar dan ook heel erg voor geprezen...
Duidelijk komt naar voren dat ze elke dag weer opnieuw zich volledig in zet om alles er uit te halen voor die dag, ondanks de moeiten van het ernstige dyslexie ...en dat vind ik top!!!
Emmy vermaakt zich nog steeds goed op het AOC.
Met de afgelopen open dagen, een week of twee geleden, heeft ze zelfs meegedaan in een groepje leerlingen die samen met de docente muziek een soort bandje creëerden...Zong mee met een paar andere meiden, en zelfs SOLO!!!
Trots als een pauw zat ik stiekum in een hoekje van het muzieklokaal te luisteren naar haar stem, en wat ben ik blij voor haar, dat ze zich zo ontwikkeld dat ze dat nu ook durft: in het openbaar staan zingen met microfoon, waar iedereen je kan zien en horen, op zo'n open dag van haar school...!!! Tot een jaar geleden durfde ze nog niet eens alleen naar de winkel hier een straat verderop, en moet je nu zien wat ze presteert!!!! 
(foto is een beetje donker,..ik ben een slechte fotograaf, hahaha)
Bas en ons bedrijf gaan nog steeds moeizaam, al houden we de hoop er in..we merken weer wat meer aanloop, en dat doet goed.
Wat een sores brengt die financiele crisis toch ook voor veel mensen...
Ik wil er niet te veel over uitwijden,want we zullen vast niet de enigen zijn..
en ik zelf?
tja..
wat wil je horen..??
Gaat wel goed?
of liever die andere kant?
dat ik het zo nu en dan gewoon even niet meer trek?
Persoonlijk denk ik dat het voor mijzelf goed zou zijn als de zon zich weer liet zien, al die ellendige sneeuw ( sorry, ik mag het niet zeggen, maar ben het wel heel erg zat zo langzamerhand) een keer verdwenen is, en de temperatuur met minimaal een graadje of 10 om hoog komt.
Mijn vrijwilligerswerk bij Concordia bevalt me nog goed,
en sinds vorige week ben ik ook begonnen bij een van de gymverenigingen hier in de stad, als trainster/gymjuf.
Mijn licentie was via de vereniging bij de bond weer geactiveerd, en omdat we met een leidingstekort zaten heb ik aangegeven dat ik tijdelijk wel deze lessen over wil nemen..
Dus sta ik elke woensdagmiddag weer in de gymzaal, mijn oude "vak" weer op te pakken..
Houdt wel in dat ik nog minder thuis ben om de boel schoon en propertjes te houden, maar daar moeten we dan maar een weg in zien te vinden...
en anders? ..tja...zolang er nog schone kleding in de kast ligt, en we er samen voor kunnen zorgen dat alles een beetje blijft draaien, moet het wel lukken...toch? We hebben voor hetere vuren gestaan samen..
En afgelopen dinsdag was het dan zover....
IK MOCHT WEER BELLYPAINTEN!!!!!
De juf van groep 8 ging met zwangerschapsverlof, en een van de leerlingen had in overleg met mij een waardebon gemaakt, voor een gratis bellypaint...
dit is 'em geworden:
De foto is een beetje van de zijkant genomen omdat de aanstaande vader heel erg zijn best deed er een leuke foto van te maken, en dus recht voor zijn aanstaande moedertje ging staan..
maar de intentie van de belly is ook vanuit deze positie best te zien, lijkt mij..
Krijg er steeds meer aardigheid in, zo'n belly, maar ben ook blij dat ie een beetje gelukt is...zag wel op tegen het gezichtje, want dat is toch wel een hele zwakke plek in mijn "tekenkunst"...
afijn..
nu ga ik hard aan het werk..
boven moet er het een en ander opgeruimd worden, en de wasmachine heeft ook honger heb ik al gezien, dus laat ik die in elk geval eerst maar voeren, en daarna de honden, want die hebben ook nog geen eten gehad vanmorgen....
wat ben ik weer een slechte moeder...hahahaha
|
|
|
|
tataaaa.....en verder
Gezondheid | gezin en dagelijks leven
|
22 Januari 2010 | 13:33:15
|
het is me gelukt!!
Mijn eerste belly's!!!
twee belly's op één avond, en al vóór de klok van half 11 allebei af, terwijl ik toch met tussenposen een beetje heb zitten kletsen...
Beide moeders waren tevreden...hoewel het wel twee heel verschillende belly's zijn..zowel in vorm als ontwerp.
dus: even showen!!!
zie net dat de datum van de foto's niet klopt...maar ach...da's een detail, toch? 
Verder...
gaat het hier maar zozo..
Emmy krijgt toch meer moeite met taal, nu de kop er af is op het aoc, maar vermaakt zich verder prima daar, en pubert thuis lekker er op los. Is niet van de bank te krijgen, kijkt tv, of hangt voor de pc. Er is de afgelopen week dan ook wel het een en ander even geklapt van mijn kant naar de hare...
Met Anouk gaat het redelijk...we zijn eindelijk gestart bij Expertis, en nu ze langzamerhand wat regeltjes krijgt rondom spelling zie ik haar vooruit gaan, maar het leestempo is nog steeds erg laag...heel frustrerend voor haarzelf, vooral omdat ze de ondertiteling op tv niet bij kan houden en veel programma's dus niet kan begrijpen, en eigenlijk ook niet steeds wil vragen wat er nu weer gebeurt of wat iemand bedoelt of zegt...
Na de kerstvakantie heeft ze haar felbegeerde Gerbils gekregen en tot overmaat van ramp is het mannetje behoorlijk ziek...we doen het niet gauw, maar vanmiddg gaan we het toch maar even naar de dierenarts brengen...
Zakelijk loopt het niet zoals we zouden willen...de crisis heeft ook ons bedrijf te pakken gekregen en hoewel we blijven vertrouwen en hopen is het niet makkelijk.
Dit alles vraag van zowel Bas als mij heel veel energie en geduld,...wat voor de sfeer hier in huis niet elke keer bevorderlijk is...
We bidden en hopen op een goed einde,...dat ons huis eindelijk een keer verkocht zal worden...dat de zaken weer aantrekken...en meer van die dingen die een ondernemer momenteel bezig houden..We zullen hier vast niet de enige in zijn, dus we zullen er ook ooit wel een keer uit komen....
Al met al gaat het niet makkelijk hier de laatste tijd, maar och..ik schuif het maar wat van me af...wanneer is het hier nog wel "makkelijk" gegaan...???
Vanaf volgende week ga ik weer twee uur in de week werken voor de gymvereniging,
en ik merk dat ik er ergens ook wel zin in heb...weer wat meer met kinderen te gaan werken..vooral de jongere kinderen, leeftijd tot ongeveer groep 5 trekt toch steeds meer mijn aandacht en geeft me een goed gevoel...wie weet komt er nog meer op mijn pad???
zo,
en nu is de woonkamer aan de beurt..
het aanrecht moet nog aan kant,
de honden nog voer,
en boven wacht nog een hongerige wasmachine, dus werk genoeg!!
laters!!
|
|
|
|
confession
Feestdagen/Kerst | gezin en dagelijks leven
|
10 December 2009 | 16:57:12
|
Oké, ik beken..
ik beken, dat ik het liefst gewoon weg wil lopen...
dat ik het liefst gewoon onder de dekens wil kruipen en een megalange winterslaap wil houden om er niet eerder weer dan ergens in het voorjaar onder uit te kruipen en wakker te worden...
Ik beken,
dat ik voorzover ik terug kan denken, nog nooit zoveel tegen kerst en oud en nieuw heb opgezien..
Waarom weet ik niet..
maar ik ben er niet vrolijk onder..
zie wel de lichtjes in de huizen en denk dan ook wel: moeten wij binnenkort ook maar eens doen...
maar het daadwerkelijk tot actie komen en het huis omtoveren tot een gezellig feest van lichtjes...
ik kan het nog niet..
ben er nog niet aan toe..
en merk ook dat ik het steeds uitstel...de dozen met kerstballen staan op zolder zo voor het grijpen..
en een kerstboom kun je ook overal en nergens wel kopen..
maar mijn keel wordt al dichtgeknepen als ik aan kerst denk...!!!
Gisteren in de auto, op weg van het werk naar huis, had ik de radio zoals gewoonlijk aan op mijn favoriete zender,...en Marco Borsato zong: Kom maar bij mij...
Het is nog niet eens kerst, en ik zit nú al bij zo'n liedje te brullen en te janken!!!
Dat moet nog wat worden voor de komende weken zeg!!
en waarom?
tuurlijk, om alles wat weer op me af zal komen aan emoties rondom de verwerking van ons engeltje...
maar waarom heb ik er dan dit jaar zoveel meer moeite mee dan wat ik me er van vorig jaar van kan herinneren?
Het voelt op de een of andere manier deze dagen heel dreigend...
alle gezelligheid rondom kerst, maar ook daarna..oud en nieuw...
hoewel ik daar zelf nog wel minder mee bezig ben dan de kerstdagen...het is nog "iets verder weg.."...
Afijn..
mijn masker gaat voor de komende week nog maar even weer op....even wat afschermen voor de buitenwereld...( als een soort van automatisme..een soort van afweer, een schutting tussen mij en anderen...) En dan....
mezelf even terugtrekken...
de verjaardag van mijn vader vieren...even er uit...met het hele gezin bij opa en oma logeren...en misschien de laadklep even openen...alle emoties er even uit...en ruimte maken voor de volgende hoogtijdag...
Hoe had ik het ooit kunnen zeggen bijna vier jaar geleden:
Oudjaarsdag is de mooiste dag van het jaar om te sterven....
Hoe heb ik ooit de kracht kunnen vinden om tegen ons meisje te zeggen:
"Ga maar, ga maar naar Jezus..."..
Als ik er nu aan terugdenk dan schreeuw mijn moederhart nog NEE!!
Voor nu...
adem halen..
in ....
en uit....
en een weg zien te vinden om samen met de meiden en manlief ( en honden) deze komende feestdagen door te komen...
Maar dat gaat vast dan ook wel weer lukken..
( net als vorig jaar, en het jaar daarvoor, en daarvoor, en daarvoor....) |
|
|
|
opruimen!!
gezin en dagelijks leven
|
18 November 2009 | 21:32:41
|
Het werd er toch echt hoognodig tijd voor.....
eigenlijk was het er al heel lang tijd voor, maar mijn energie-peil was door verschillende zaken de laatste maanden gedaald tot het minimum, en ook de moed om er aan te beginnen was daardoor verdwenen...
En als het nou erg druk was in de wereld der makelaardij, dan had ik misschien eerder al wel een poging gedaan, maar ja...tegenwoordig wordt er nog maar amper een woning verkocht...en die van ons is dan helemaal geen gewild item, aangezien je als gezin heel blij bent met een ruime tussenwoning met 5 slaapkamers, maar drie grote schuren voor een "normaal" gezin wel wat overbodige luxe is..toch???
Afijn..
we hadden de afgelopen weken contact met een nieuwe contactpersoon van onze makelaar en samen het een en ander besproken..
de prijs gaat nog meer omlaag...
de beschrijving van de woning op Funda wordt aangepast, om meer duidelijkheid en zicht te geven over wat voor een superwoning het is...
er wordt nu ook op de bedrijvenpagina van Funda geadverteert, aangezien het om een bedrijfswonining gaat...( wij dachten dat ie allang op die pagina stond, zoals ons was toegezegd, maar kennelijk is onze vorige agent/contactpersoon bij deze makelaar dat vergeten of zo....)
en verder....
zullen we zelf ons best doen om ons huis meer "opgeruimd" te krijgen....
En ja, ik weet ook al wel een tijdje dat ons huissie aardig vol staat....vol met spullen, die ik ergens moet opruimen maar geen plaats voor kan vinden omdat we eigenlijk te weinig kastruimte hebben voor al die spullen...of gewoon omdat ik er nog geen afstand van kan doen, het nog te jammer vind om in de prullebak te gooien of naar een tweedehands winkel of iets dergelijks te brengen...want misschien komt het nog een keer van pas...
Afijn..
samen met manlief nog veel overlegd de laatste dagen, en vandaag moest het dan maar gebeuren....
Bij de groothandel een aantal verhuisdozen opgehaald...
en uiteindelijk toch ergens een emmer moed gevonden om te beginnen aan die klus waar ik al tijden tegenop zag....
Eerst maar een aantal keukenkastjes leeggepakt, uitgezocht en heringericht...sommige spullen verdwenen in de vuilniszak, en andere zitten nu in de afwasmachine, om morgen alsnog een ander plekje in huis te krijgen....
Daarna een van mijn twee favoriete teak-kasten geopend...
Als ik daar twee planken van ontruim, heb ik net genoeg ruimte gewonnen om de tweede teak-kast ook te kunnen ontruimen en dan zou die lege kast mooi een tijdelijk onderkomen kunnen krijgen in een van onze leegstaande schuren of eventueel in Almelo op het bedrijf..in de showroom zou hij niet misstaan tussen alle monsterborden en houten vloeren...
De eerste plank was snel ontruimd, en in no time zaten al mijn patroonboeken en baby/poppenpatronen in een verhuisdoos....Dat ging mooi snel..!!!
Toen de tweede plank...de bovenste van de twee...
Als eerste een paar schoenendozen...met wat losse prulletjes en tekeningen van kinderen, die na het overlijden van Lotte* nog regelmatig wat voor ons maakten, voor op Lotte*s grafje enzo..
Toen...een plastic bewaarbakje..
ik opende de doos, haalde de deksel er voorzichtig af....en vond...
ongebruikte spuitjes,
het laatste flesje Rivotril,
afdekdopjes voor de sonde,
een reserve-peg-sonde,
een paar tabletjes in strip,
een paar capsules met medicijnen, die we dan zelf altijd op moesten lossen voor we het als medicijn konden toedienen,
leukosilk, leukoplast, en meer van die plakzooi
......
even wilde ik het terug in de kast leggen....
maar dapper ging ik door..
legde het doosje in de verhuisdoos, en ging verder..
een klein bakje met deksel...wat zit hier in...het lijkt wel leeg...
een paar lokjes haar, nog mooi in de krul...en nog net zo mooi blond als toen..
de laatste keer dat ze geknipt werd, omdat haar haar zo lang werd, en met al dat spugen van al die sondevoeding, er alleen maar meer klitten en knopen in kwamen....
Tranen in mijn ogen..
maar werkvolk over de vloer..
dus ik ga dapper verder...
een verpakking sondevoeding...
al lang over de houdbaarheidsdatum, maar nog netjes gesloten en ik vertik het om het in de prullebak te gooien..
Dokumenten van de Welzorg, het CIZ, een map met allerlei papieren over aanvragen van hulpmiddelen en wat dan ook..
ik blader hem snel even door, en zie dan
dat op 30 december 2005 het ciz eindelijk heeft besloten dat we in aanmerking komen voor verschillende dingen, zoals huishoudelijke hulp, verzorging e.d.
en ik bedenk me nog, terwijl ik de map sluit en in de verhuisdoos leg: lekker zeg...een dag voor haar overlijden snapten jullie eindelijk dat onze aanvragen niet voor de grap op papier gezet waren, maar jullie waren mooi te laat....een dag later was het niet meer nodig..
en met een bitter gevoel leg ik de map dan ook weg...
Als laatste liggen er nog twee foto-albums op de plank..eentje nog in het plastic.
die gaat gelijk in de doos.
De tweede wil ik nog even doorbladeren om te zien wat het ook al weer is...zitten er kaarten in ? of had ik er iets anders mee gedaan???
Het blijkt het herinneringsalbum te zijn, dat ik zelf heb samengesteld, na het overlijden van Lotte*.
De begravenisondernemer vertelde in de besprekingen rondom Lotte*s begravenis, dat er in het pakket ook een receptie-album zat...en al direct daarna heb ik gezegd dat ik daar geen behoefte aan had...
Ik heb niets aan handtekeningen...ik wil iets anders...
en zo hebben we, samen met de begravenisondernemer, toen weten te organiseren, dat iedereen die bij de begravenis was, in de kerk en later bij het condoleren na de begravenis, de mogelijkheid kreeg om een persoonlijk bericht te schrijven voor of over Lotte*, zodat wij als gezin later die herinneringen van anderen als troost en steun, en ook als fijne herinneringen konden teruglezen...
Terwijl ik dit album doorblader, snel en vluchtig, besef ik dat het al bijna etenstijd is, en ik heb nog steeds geen boodschappen voor het eten gedaan..
Snel in de auto,
boodschappen doen,
terug naar huis,
en in no time wat spagetti op tafel.
( gelukkig hielp Bas me even mee, dat scheelt dan weer wat tijd)
Na het eten, trekt dat album me dan toch weer aan..
en ik ga op de bank er rustig voor zitten om te lezen wat er allemaal geschreven is, toen...bijna vier jaar geleden...
Wat is er veel bij me langs gegaan..
Wat zijn er veel overlijdensadvertenties gezet.
En wat zijn er ontzettend veel mooie teksten geschreven en gebruikt in die advertenties!!!
Van sommige van de adverteerders heb ik nooit beseft dat ze een advertentie hadden gezet!!!
Tranen zijn niet meer tegen te houden, en ik wil het ook even niet..
Even kom ik weer terug in mijn verdriet..
en even merk ik heel duidelijk hoe sterk mijn overlevingsmechanisme is..
want hoe moeilijk is het nog om al die persoonlijke herinneringen te lezen, zonder in tranen uit te barsten...
Functioneren in het dagelijks leven gaat goed, al zeg ik het zelf,
maar kom ik in het stukje verleden rondom Lotte*, dan zie ik steeds duidelijker hoe sommige delen van het verdriet ver weggestopt zijn...
We zijn nu een paar uur verder..
het herinneringsalbum is doorgebladerd,
ik heb bij sommige blaadjes, teksten en herinneringen mijn tranen laten lopen,...
maar nu ligt datzelfde album in de verhuisdoos met andere spullen van ons eigen engeltje...
het is goed geweest...
even opruimen...
de doos gaat morgen de oude droogkamer in, achter in een van de schuren...waar ook al meer dozen met spullen staan...spullen waar we nu toch even niets mee doen, of die we wel willen bewaren maar nu niet in huis laten staan vanwege de verkoop van het huis...
Het was goed...
even weer herinneringen van ons meisje op te halen..
even weer te weten hoe geliefd ze was bij iedereen..
even weer te weten wat ze met haar korte leventje teweeg heeft gebracht bij veel mensen om ons heen..
Even weer de trots te voelen, omdat ik haar moeder ben..
even weer het verdriet te voelen, dat ik ( misschien nog veel te veel) soms wegkrop...
maar ook..
even weer te voelen dat het goed is zo..
dat het goed is...dat ons meisje geen pijn meer heeft..
dat ze niet meer hoeft te lijden...
en dat ze daarboven onbezorgd mag spelen in de Speeltuin van God...totdat ook onze tijd gekomen is en we elkaar weer mogen begroeten..
|
|
|
|
rust en onrust
gezin en dagelijks leven
|
27 Oktober 2009 | 12:43:36
|
We zijn ondertussen al weer een aantal weken verder...
Wat vliegt de tijd zeg, het is echt niet te bevatten!
Over een paar dagen zitten we al weer in de maand november, en daarna al weer in de laatste maand van het jaar!!!!
Afgelopen weekend is onze middelste dochter ( "ik blijf altijd de middelste hè mam? ook al is Lotte* er niet meer,..ik ben nooit de jongste, toch?") 9 jaar geworden...
Wat was ze zenuwachtig...wat heeft ze zichzelf op lopen fokken, om het maar even vreemd te zeggen...
De dagen voor haar verjaardag zijn de meiden bij opa en oma in het hoge Noorden geweest...
Dat voelde dubbel, vreemd en onwerkelijk..
Ze vermaakten zich daar prima, maar belden toch echt wel minimaal 1 keer per dag even naar huis of op mijn mobiele om te vertellen dat er gebeurd was of wanneer ze wat gekregen hadden...
en ikzelf?
Ik zat al die eerste avond mijn tranen te verbijten ...omdat ik merkte dat ik het eigenlijk wel heel erg fijn vond dat ze er "even" niet waren...
Wat een vreselijke moeder voelde ik me...!
Maar wat kwam er ook even een immens gevoel van rust over me heen....en hoe duidelijk voelde ik ook hoe veel ik de laatste tijd op mijn tenen loop om alles vol te houden...de boel draaiende te houden...om de meiden zo goed mogelijk op te voeden en op te vangen waar nodig....
Wat een rust, en wat een heerlijke stilte, toen ze dinsdagsavonds met opa vertrokken naar een plaatsje dat twee uur verder weg lag..
Voor de meiden hield dat in: een paar dagen lekker spelen en kletsen met hun nichtjes, die ze veel te weinig zien, Kwalitatieve tijd doorbrengen met opa en oma, en even ongegeneerd verwend worden ....( dank daarvoor, en dan weten jullie zelf wel wie ik bedoel)
Voor mij ( en natuurlijk ook een beetje voor Bas) hield deze dagen in, dat ik even niet hoefde te "sturen", even geen discussies, driftbuien, ruzies tussen de meiden, gedram en gezeur...Rustig de tijd kunnen nemen voor mezelf...
Er was even ademruimte...
Het liefst was ik deze dagen lekker thuis gebleven, onder de dekens gekropen wanneer ik er behoefte aan had, of lopen poetsen en boenen wanneer ik het helemaal zag zitten..
maar ja..
je hebt nou eenmaal een eigen bedrijf, en daar kom ik eigenlijk veel te weinig.
Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat ik het ook wel lastig vindt...ik heb nou eenmaal geen verstand van houten vloeren, en ook de uitbreiding in de raamdecoratie is niet mijn vak...
Gelukkig hebben we manlief, die al meer dan 15 jaar in de houten vloeren zit, en onze secretaresse, die naast de houten vloeren, ook ervaring in de raamdecoratie heeft, dus we komen er wel uit, hoor!!!
En kijkend naar de klandizie mogen we echt niet klagen, in vergelijking met veel andere bedrijven in deze sector...
Maar ja, ..als ik op de zaak aanwezig ben, voel ik me door mijn onkunde, soms meer de poetsmiep, als de vrouw van Bas, terwijl mijn naam wel in de bedrijfsnaam en het logo verwerkt is...
Afijn..
het kwam er dus op neer, dat ik in plaats van mij lekker even terug te kunnen trekken, de dagen van afwezigheid van de meiden, mij nuttig heb gemaakt op het bedrijf..
Er zijn weer veel brieven uitgetikt, ( toch fijn, zo'n tienvingerblind-diploma van vroeger....)
adressen ingevoerd en brieven opgesteld....daarnaast heeft alles weer de nodige sopbeurt gehad, en dat moet natuurlijk ook regelmatig gebeuren want de rest van het personeel, inclusief manlief, heeft daar geen tijd voor...en da's weer een goed teken, toch?
Tussen de bedrijven door, was ik dan ook nog druk bezig met het uitprinten van alle geplaatste blogjes, met het doel om dan toch eindelijk een keer te kunnen beginnen met dat manuscript voor dat boek wat nog steeds ergens in de planning ligt..
Helaas vreet het zoveel inkt, dat ik nu heb besloten het thuis maar verder uit te printen..onze printer thuis is minder professioneel als de grote laserprinter van het bedrijf, en tja...er moet op alle kosten worden gelet, dus ook op die van de printer...
Dus ging de dikke map, die nog zeker vier keer zo dik moet worden voordat ik alles geprint heb wat ik ondertussen online heb gezet, mee naar huis...waar ie nu ergens boven op de kast staat...
Waarschijnlijk duurt het nog wel even voor alles verwerkt is, maar ik ben er dus nog steeds hard mee bezig...
Verder zit ik er over na te denken om een baantje er bij te nemen...om wat geld in het laatje te krijgen, want net als vele anderen is het ook hier financieel niet erg ruim...
maar ja..dan stuit ik op dat ellendige probleem dat zo'n wens/gedachte met zich meebrengt dat het wel heel lastig wordt om iets te vinden als je bekijkt hoeveel ik eigenlijk beschikbaar ben....
vrijwilligerswerk op maandag
op ons eigen bedrijf op dinsdags
de woensdags moet ik vrij houden omdat Anouk waarschijnlijk binnenkort weer zal starten met het dyslexieprogramma
en op donderdag en vrijdag eet Anouk altijd thuis tussen de middag, dus blijft ook daar weinig tijd over...
Nu zou ik natuurlijk, als het nodig is, haar op die dagen over kunnen laten blijven, da's altijd een optie...
Daar komt nog bij dat ik het liefst na drie uur thuis ben om de meiden op te vangen als ze uit school komen...als het zo zou zijn dat ik ze naar de bso zou moeten laten gaan, ben ik alleen al voor die onkosten aan het werk en dat zet geen zoden aan de dijk lijkt mij...
Een baantje in de schoonmaak houdt vaak in dat ik s'morgens vroeg al aan het werk ben, en dan zou ik Anouk niet naar school kunnen brengen..
een baantje in de avonduren is niet mogelijk omdat Bas toch wel drie avonden in de week na het avondeten nog naar klanten is, en soms zo een paar uur weg is...
tja..
dan blijft er niet veel over he?
afijn..
we gaan rustig door met piekeren hoor, en zo nu en dan een schminkopdracht is ook leuk..
wie weet komt er binnenkort wel wat op mijn pad en moet ik gewoon wat geduldig blijven...
je kunt niet alles hebben in het leven, en ik ben blij dat ik in elk geval mijn twee meiden en manlief heb...
en verder?
ploeteren we rustig voort...
|
|
|
|
............
gezin en dagelijks leven
|
06 Oktober 2009 | 09:37:20
|
Wat vliegt de tijd en wat kom ik vaak tot de ontdekking dat ik uren tekort kom in een dag!!!
Het is al weer bijna herfstvakantie, en het lijkt alsof het nog maar net een paar dagen geleden is dat we vanaf de camping terug naar huis gingen...
In de afgelopen weken is gebleken hoe goed de keus is geweest om Emmy naar de "Groene School" te doen..het VMBO-Groen is voor haar een hele fijne verdeling tussen theorie en praktijk en ze heeft het er goed naar haar zin.
Anouk heeft een goed gevoel bij haar nieuwe juf, die we zelf ook verder nog niet kenden omdat ze van een andere school hier uit de stad komt, en we dus geen richtlijn hadden voor wat betreft de aanpassingsstoornis van Anouk...In hoeverre zou deze juf Anouk aanvoelen en extra aandacht kunnen geven wanneer dat nodig was?
Tot nu toe zien we echter dat Anouk met plezier naar school gaat, en ook vrolijk weer uit school komt, ...Er wordt hard gewerkt in samenwerking met de IB-er en anderen, nu ook de uitslagen van Expertis binnen zijn en duidelijk is geworden dat Anouk ernstig enkelvoudig dyslectisch is...( lezen/spellen een achterstand van 8 en 6 maanden en automatiserend rekenen een achterstand van 1 jaar), en ondanks al deze problematiek gaat ons doorzettertje/vechtertje toch elke dag goedgemutst de trap op naar boven, waar de bovenbouwklassen hun lokaal hebben..( ik hou me nu even wijselijk stil over de mopperpartijen voordat ze dan eindelijk naar school gaat...opstaan en opschieten, en vooral omdat het moet, is juist iets waar Noekie van gaat steigeren...dus is het hier elke morgen feest, maar als ze dan eindelijk zover is, is het ook goed)
Verder gaat het hier moeizaam..
Er zijn veel dingen die me zorgen baren en waar ik me verdrietig en onrustig onder voel, maar daar ga ik niet al te veel over uitwijden nu...
Laat ik het maar heel algemeen stellen: de crisis treft ons waarschijnlijk met een volle laag, en als er geen oplossingen komen, ziet het er niet goed uit...
maar goed...Gods wegen zijn ondoorgrondelijk,.....
Wat het schminken betreft, ging het de laatste weken heerlijk..!!
Vanaf de eerste zaterdag in september tot aan afgelopen week had ik elke week een opdracht, en soms wel twee per zaterdag!!
Het voelde heel goed, om er zo veel mee bezig te kunnen zijn...
Jammergenoeg is het voor nu even weer stil...dus hoop ik dat ik binnenkort weer gebeld wordt, en ondertussen oefen ik rustig verder, en ga me wat meer verdiepen in de Sinterklaas-grime...
Die periode komt er ook weer aan, en het eerste telefoontje is al weer geweest..
Omdat ik heb begrepen dat de basisschool pas eind oktober gaat bespreken wat en hoe ze het willen rondom het SK-feest op school, heb ik besloten daar niet op te gaan wachten en ga ik dus binnenkort die ene persoon terugbellen over een vraag voor opdracht op 4 december...
Bovendien brengt het wel geld in het laatje, en dat kan ik heel goed gebruiken momenteel...
Ook de decembermaand komt weer met gemengde gevoelens,...maar ik probeer er nog niet al te veel mee bezig te zijn wat Lotte betreft..
Ik mis haar wel veel de laatste tijd, maar dat zal ook wel te maken hebben met mijn eigen emotionele toestand momenteel...
Nog steeds staat haar bedje met knuffels in haar slaapkamertje...
en zo nu en dan betrap ik mezelf er op dat ik, na het strijken ( de strijkplank staat op haar kamer) even bij haar bedje blijf staan..
Ze zou nu 5 jaar zijn geweest...naar de basisschool...wat voor werkjes zou ze maken? Zou ze net als Emmy het een beetje met de franse slag doen omdat ze niet zo'n knutselfreak is, of juist de preciese kant van Anouk ? Netjes binnen de lijntjes, en nog niet eens halverwege zijn als alle andere kinderen in de klas al aan het kleuren zijn?
Zou ze net zo "gebekt" zijn als Emmy, of meer de stille genieter en de gevatte opmerkingen van Anouk?
Goed..
voor ik mezelf weer verlies in emoties, ga ik nu stoppen.
Er moet hier in huis nog het een en ander gebeuren, en Emmy moet zo naar Mediant voor controle van haar medicijnen e.d.
Daarna door naar Almelo, en op het bedrijf weer de nodige werkzaamheden verrichten...
Genoeg te doen dus om mijn gedachten weer te verzetten ...
lieve groetjes!!! |
|
|
|
time to go...
Vakantie/Zomervakantie | gezin en dagelijks leven
|
13 Augustus 2009 | 14:30:39
|
Vandaag is het zover...
ik ga weer lekker naar huis...
Bijna 6 weken hebben we hier weer gebivakkeerd, maar nu vind ik het dan ook wel welletjes...
De weken zijn voorbijgevlogen, en ik moet eerlijk zeggen dat ik tot aan vorige week niet echt het gevoel had tot rust te zijn gekomen.
In de eerste week van de zomervakantie was het dagelijks heen en weer vliegen rijden om de meiden naar het ruiterkamp te brengen.
Ik had het er graag voor over hoor, daar niet van..maar het bracht wel veel onrust en gehaast, vooral s'morgens...Anouk heeft ook hier op de camipng veel moeite met het opstaan, en als je dan ook nog de tijd achter je hebt dringen, is het niet elke dag even makkelijk om zonder mopperen en ruzie in de auto te zitten.
Gelukkig hebben de meiden zich prima vermaakt, veel gedaan en geleerd, en was het de moeite dan ook wel weer waard...
In de tweede week moest ik een paar keer onverwachts vanaf de camping naar Almelo om bij te springen op de zaak...Een gedeelte van het personeel was al met vakantie en als er dan onverwachts iets gebeurt of tussenkomt, ben ik de klos en mag van onder mijn luifeltje snel in de auto springen om naar Almelo te tuffen..Gelukkig hebben we hier op de camping genoeg vrienden die even de meiden op willen vangen als er iets aan de hand is, maar Emmy en Anouk vermaken zich hier zo goed dat ze eigenlijk zichzelf wel even redden zolang..
Dan de derde week: we mochten Vlok ophalen..
het was gedaan met de rust, voorzover we die hadden..
Wat een belhamel is het, en wat haalt ze een streken uit...!!!
Alleen de eerste nachten nog wel een paar keer er uit voor haar plassen en poepen maar naarmate de weken vorderen gaat het best goed...
De vierde week vloog voorbij en ook de vijfde week was om voor ik er erg in had.
Op 4 augustus heb ik op een kleine markt gestaan, die hier in de buurt van de camping heel goed bekend staat als de "modelbouwdag". Vorig jaar heeft de organisator er ook een goede-doelen-markt aan vast geknoopt en dit keer stond ik er ook, namens Metakids...
Ik heb mijn stem schor gepraat, mensen verteld over het bestaan van Metakids, VKS en stofwisselingsziekten..
En wat was men verbaasd over de hoge sterftecijfers..over dat er zo weinig geld voor de broodnodige onderzoeken is, en dat het nog zo'n onbekende stichting is...Aan bijna alle mensen die mijn stand voorbijkwamen heb ik een informatieboekje over Metakids en stofwisselingsziekten mee mogen geven, en de verzegelde collectebus werd regelmatig gevuld...Wat gaf het een goed gevoel!!
De stand aan de linkerkant van mij werd bezet door de cliniclowns, (hoe toepasselijk) en één van de dames uit de stand aan de rechtkant van mij vroeg me een stapel informatieboekjes en donateurformulieren om in haar praktijk voor voetreflextherapie te leggen...ze was erg onder de indruk van mijn verhaal ( wat eigenlijk hoofdzakelijk op de feiten en cijfers berustte, ik wilde niet al te veel op mijn persoonlijk verhaal ingaan ) en de stichting en vond het belangrijk genoeg om bij haar in de praktijk te leggen en te promoten...Kijk...dáár moeten we er meer van hebben!!! fijn om te horen, en het deed me dan ook goed dat veel mensen serieus lieten merken geïnteresseerd te zijn....De opbrengst was best aardig..de grabbelton zo goed als leeg, en ik ben met een heel tevreden en goed gevoel weer teruggereden naar de camping ( aan de overkant van de weg, hahaha)
Afgelopen zaterdag zijn Anouk en Bas op CJO-kamp gegaan..
Emmy en ik hebben lekker met z'n tweeën hier nog wat gebivakkeerd,en ik moet zeggen...de afgelopen dagen hebben me eindelijk wat tot rust gebracht... Zo nu en dan heen en weer gereden naar huis voor de noodzakelijke dingen: we hadden onverwachts een bezichtiging voor het huis, dus moest er nog het nodige schoongemaakt worden ( 6 weken camping garandeert niet dat je huis schoon blijft) en ook de afspraak met de ortho vond ik te belangrijk om te laten schieten..
Maar vandaag is het dan zover..
ik ga de laatste spullen bij elkaar zoeken en tuf weer naar ons huissie..
Gisteren al een auto vol spullen, tassen en troep, en natuurlijk de was, in huis gedropt nadat we van de ortho terug kwamen, dus dat scheelt voor zometeen al weer heel veel...
Nu alleen nog de koffers met kleding van Emmy en mij, de toiletspullen en alles voor de honden...oh ja..en de koelkast uitmesten enzo...maar dan is het voor nu ook echt even gebeurt...
En ik moet zeggen: ik vind het goed..
Terug naar mijn eigen bedje...naar een wasmachine die ik kan gebruiken zonder dat ik me eerst in moet schrijven..
de vaatwasser..oh wat een genot...geen opgestapelde afwas meer omdat niemand me komt helpen en ik geen zin heb in de dagelijkse discussie over wie zijn/haar beurt het is...
6 weken camping is heerlijk..maar dat er een eind aan komt vind ik nu niet erg meer...
Vrijdagavond naar de bonte avond van het cjo-kamp, en dan gelijk Anouk maar mee naar huis nemen..kan ze nog wat acclimatieren voor het maandag is..
Zaterdag de boodschappen voor de eerste dagen, Bas komt thuis van kamp en zijn we weer compleet..
Zondag samen weer wat wennen in huis en dan is de zomervakantie voorbij...
Anouk naar groep 5...wat hoop ik toch dat ze zich daar snel thuis voelt en op haar gemak...dat haar juf haar een veilig gevoel kan geven zodat we niet weer dezelfde verlatingsangst terug krijgen als vorig jaar en het jaar daarvoor...
Emmy heeft nog een week te gaan voor ze naar school moet, maar ziet er toch ook wel tegenop...nieuwe vrienden maken terwijl je weet dat dat niet je sterktste punt is, maar nog meer onzeker...
afijn..
we zien wel weer wat er op ons pad komt....
met God's hulp zullen we ook dit seizoen weer doorkomen... |
|
|
|
mag ik u even voorstellen....
gezin en dagelijks leven
|
25 Juli 2009 | 14:17:27
|
oké..het is gelukt..
met heel veel moeite, want de jongste telg van dit gezin is heel erg dol op spelen en ook de camera was een uitdagend object, maar vanaf vandaag weten jullie met wie je te maken hebt als ik het over "Vlok" heb.
Ook Indy heb ik nog een keer op de foto gezet...want die hoort er natuurlijk net zo goed bij..
hou je vast,
zet je schrap,
want hier zijn de liefste scheetjes ter wereld!!!
Ben nog best wel benieuwd hoe alles zal gaan settelen...Indy, onze langhaar-Weimaraner, is van karakter best wel dominant, maar baby Vlok, een duitse dog, blijkt aardig eigenwijs en nieuwsgierig, en staat nu al zo nu en dan tegen Indy te grommen...
Gelukkig spelen beide honden al wel wat met elkaar, en elke dag gaat het wat dat spelen betreft een beetje beter...
Indy heeft Vlok al een paar keer op haar plek gewezen maar of dat over een paar maanden ook nog zal gaan lukken vraag ik me af...
Afijn..
voor nu even tot zover.
het weer is wisslend, maar de meiden vermaken zich nog goed, dus ik klaag niet..
Tuurlijk gaat ook hier het opruimen en wassen gewoon door, maar tussen de bedrijven en het uitlaten door zijn er al een aantal van die kraamkliniekromannetjes verslonden, dus ik kom ergens toch een beetje tot ontspanning..
Het is weer droog..
tijd om de was in de droger te gooien..dat scheelt weer een regenbui er over heen, en voor die 50 cent vind ik dat wel zo lekker...
toedels!!! |
|
|
|
hèhè....!!
gezin en dagelijks leven
|
07 Juli 2009 | 16:12:29
|
De afgelopen week was me er weer eentje waar ik me, terugkijkend, doorheen heb geworsteld met het verstand op nul en de blik op oneindig...
Maandag was het de vijfde verjaardag van ons engeltje..
En hoewel ik er in eerste instantie helemaal niet mee bezig was, kwam toch nadat ik de meiden naar school had gebracht de dreun nog even hard binnen...en met tranen in de ogen stond ik bij de Multivlaai gebak uit te zoeken...Voor hoeveel man? Geen flauw idee...Wat voor taart? Ik weet het niet meer....
De rest van de dag voornamelijk mezelf door de dag gevochten door mezelf bezig te houden...s'middags visite van een vriendin, en s'avonds na het paardrijden zat er onverwachts ook nog een vriendin op me te wachten...(Bas was thuis want die had een bespreking...hahaha anders had ze ook nog voor de dichte deur gestaan...  )
Dinsdags was het de afscheidsmusical van Emmy...
S'Middags moest ik dus de hele groep 8, schminken en grimeren ( samen met een van de vriendinnen van maandag), en ook s'avonds moesten diezelfde kinderen weer helemaal in de grime gezet worden, dus was het alleen al daarom best druk.
Opa en oma kwamen ook kijken, en de musical zelf ging super...
Al met al best wel emotioneel....aan het eind van de avond beseffen die kinderen dan toch ineens dat dit het laatste was van de basisschool....Stoere pubers, die nu ineens met tranen in de ogen elkaar aankijken...
Wat ik nog het meest ontroerend vond, was dat zelfs Emmy het moeilijk had...
Zo'n trotse en vreemde gewaarwording om dat te zien: een jaar geleden werd ze nog gemeen gepest en nu loopt ze er net als de andere kinderen wat emotioneel bij omdat ze het best moeilijk vind om te beseffen dat iedereen nu een eigen weg gaat...dat ze sommige kinderen van deze klas niet veel meer zal zien, en dat ze bij de meeste van deze kinderen niet op school komt....
Wat een verandering!! En wat zijn we er als ouders blij mee!!!
Op een van de whiteboards die in een van de zaaltjes stond waar de musical gehouden werd, had ze geschreven: groep 8 wat het mooiste jaar!!!
Al met al werd het weer heel laat voor we in bed lagen...
Woensdags mocht Emmy als afscheid op school nog snoepstrooien..
Ze zag er s'morgens nog best wel tegenop omdat ze dacht dat het wel emotioneel zou worden..
Tegen een uur of half 12 toch maar naar school om even te kijken, met de gedachte: Als het goed gaat, gaat het goed en blijf ik uit de buurt...maar als ze nu wel even een moeilijk moment heeft dan ben ik er voor haar...
En ik was niet de enige..er waren meer moeders, gelukkig..hahahah
Donderdagsmiddags moesten we onverwachts nog naar het AOC voor een kennismakingsgesprek met de mentor van
Emmy...
dus ook die dag weer druk en bezig..
tja, en toen was het vrijdag..
samen met een paar andere moeders hadden we een plan opgezet om de juffrouw van groep 4 in het zonnetje te zetten als bedankje voor haar inzet voor onze kindjes dit jaar...Ze hebben elke dag met plezier bij haar in de klas gezeten en ze heeft de klas ook in heel veel dingen gestimuleerd of hoe je het ook kunt zeggen: er mochten slakken in de klas gehouden worden, kikkerdril-reddingsacties werden niet geschuwd...wandelende takken, een hamster...en wat al niet meer...
Dus trok ik er vrijdagochtend op tijd al op uit met de schminkkoffer om die bewuste juf "in het zonnetje te zetten"..
Helaas was er een andere juf die me even wilde spreken, en me op een heel vervelende manier helemaal van mijn stuk bracht...ik ga er geen details over vertellen, maar leuk was anders...
Daarna met een brok in mijn keel de knop in mijn hoofd weer omgezet en gedaan waarvoor ik kwam: de juf, die inmiddels met open mond van verbazig zich "gewillig" liet beschilderen, in het zonnetje zetten...
Ik denk dat onze actie wel geslaagd was... 
Eenmaal thuis was de emmer echt vol en heb ik de tranen maar even laten gaan....
het was ook niet niks deze week..hahaha
Afijn..
We zijn nu weer een paar dagen verder..
Ik merk dat mijn energielevel weer aardig gezakt is, en dat het dus geen overbodige luxe is dat we ons even wat terug kunnen trekken van alle drukte, nu de zomervakantie begonnen is..
De meiden hebben vandaag hun eerste dag van hun ruiterkamp gehad en hebben zich goed vermaakt..Ze hebben zelfs allebei voor het eerst gegaloppeerd, dus wat wil je nog meer!!
En nu ga ik eerst even de caravan in..sokken aan en een lange broek..voordat ik lekgeprikt en opgevreten wordt door die ellendige steekvliegen  |
|
|
|
5
gezin en dagelijks leven
|
29 Juni 2009 | 09:46:08
|
Vanmorgen gingen we de laatste week voor de schoolvakantie in...
vanmorgen werd ik wakker met de datum 29 juni op de kalender...
Vanmorgen was het een ochtend als elke andere ochtend, voordat de meiden naar school gaan...
Vanmorgen stond ik in de taartenwinkel, en ik kocht taart....
Vanmorgen bedacht ik me, rijdend in mijn "gebakje"...vandaag had het anders moeten zijn..
en ineens...
was mijn ochtend niet meer zo gewoon als alle andere ochtenden...
ineens...
besefte ik dat ik vandaag de verjaardag van onze jongste meid zou moeten vieren...
en ineens...
zat ik met ogen vol tranen in mijn autootje, omdat dan ineens ook die klap er even weer is...
ineens sta je weer met een grote "boing" weer in de werkelijkheid...
We "vieren" vandaag de verjaardag van ons engeltje...
zonder haar..
zonder cadeautjes..
zonder slingers.. want ik heb de moed niet om ze op te hangen
ik neem een stukje taart en ga maar wat aan de slag hier in huis...er moet nog veel gebeuren voordat de zomervakantie los kan barsten...
Dag lief engeltje van ons...
vandaag zou je 5 jaar worden...
maar waarom voelt het dan niet zo feestelijk?
|
|
|
|
17 juni........
gezin en dagelijks leven
|
17 Juni 2009 | 16:36:46
|
Vandaag is het vier jaar geleden dat onze nachtmerrie begon...
Vier jaar geleden om deze tijd zaten we in het umc in Groningen...volledig verslagen nog van alles wat er die dag en de nacht daarvoor gebeurt was...en niet wetend van alles wat er nog komen ging...
Lotte aan de beademing, op de KIPI...tussen allemaal slangetjes, toeters en bellen...
Wij daar ergens tussen gepropt met een stoel...niet wetend hoe te handelen en waar op te hopen...
De hele dag ben ik al bezig met deze dag..
En ik verbaas me er over hoe ik me er onder voel...ben er bijna elk moment van de dag mee bezig, met hoe we ons toen voelden, met wat er die dag allemaal is gebeurd, maar tegelijk merk ik dat ik er emotioneel geen last van heb...ik doe "gewoon" mijn ding, breng de meiden naar school, zit de hele morgen op de basisschool geconcentreerd te werken aan de decorstukken voor de musical van groep 8...ga rustig met Emmy naar de ortho voor de voorbereidingen voor de beugel, doe de boodschappen en al die dingen meer....
Zo vreemd om te merken dat niet alles meer zo emotioneel beladen is als toen...maar tegelijk er dan toch nog zoveel mee bezig zijn in je hoofd...
Kijkend naar de foto's besef ik hoe dankbaar we zijn dat verder lijden uiteindelijk na een paar maanden ons meisje bespaard is gebleven...
We missen haar nog steeds, veel en regelmatig voel ik die lege plek weer even heel hard terug knallen in mijn hart en huis...maar oh wat ben ik een trotse moeder...en wat ben ik blij voor wat dit engeltje ons door haar te korte leventje bij ons, heeft geleerd en gegeven..
Lief meisje mijn..
lief engeltje..
vier jaar geleden was een zware dag..
nog steeds zie ik als in een film hoe ik jouw slappe lijfje bijna letterlijk in de handen van de ambulance-broeders heb "gegooit"...omdat we heel goed voelden dat "dit" "niet goed" was...
wat heb ik van je gehouden..
wat hou ik nog steeds ontzettend veel van je...
dag lief engeltje..
dag lief meisje mijn..
ik mis je....
|
|
|
|
helpen en geholpen worden
gezin en dagelijks leven
|
26 Mei 2009 | 17:05:06
|
Zo...
het heeft weer even geduurt, maar hier ben ik dan weer..al is het maar voor even...
De afgelopen weken zijn weer voorbijgevlogen..en da's ergens een goed én een slecht teken..
Het goede er aan is, dat ik geen tijd heb gehad om echt stil te staan bij alle drukte,..het slechte dat dus eigenlijk ook...de dagen gingen zo snel en ik had mijn agenda onverwachts toch elke dag weer zo vol dat ik van voor niet wist waar ik van achter het eerst of het laatst aan moest beginnen...
Afijn..
afgelopen woensdag gingen Bas en Anouk op minikamp van het CJO, en dus konden Emmy en ik (zei de gek) even tot rust komen op de camping...en ik denk eerlijk gezegd dat dat aardig is gelukt.
Ik heb weer een beetje het gevoel weer helder in de wereld te staan, en voel me minder gejaagd en onrustig en gestresst...
Voor hoelang..daar ga ik dus lekker even niet over nadenken 
Bas en Anouk hebben het reuze naar hun zin gehad op kamp, Emmy heeft zich prima vermaakt in het zwembad van de camping dat na een grondige renovatie eindelijk weer open ging, en ik heb heerlijk rustig aan gedaan en me nergens druk om gemaakt...
Bij thuiskomst lag er post op de mat..niet zo verwonderlijk want we hebben eigenlijk elke dag wel post. Dat heb je nou eenmaal als je met een eigen bedrijf zit.. 
Een van de enveloppen bracht ons gelukkig verheugend nieuws: de aanvraag voor het rugzakje van Emmy is toegekend!!!!!
Pfff...een pak van mijn hart!! We hadden ook lwoo aangevraagd maar omdat Emmy geen achterstand heeft in rekenen en begrijpend lezen kwamen we daar niet voor in aanmerking..dus was echt alle hoop op deze rugzak gevestigd, om onze oudste kanjer toch op een goede manier te kunnen laten begeleiden op haar weg in het voortgezet onderwijs...
Fijn dat deze indicatie zo snel toegekend werd..het dossier lag 16 april bij de commissie, en volgens de begeleidende brief van toen duurt het dan nog 8 weken...maar voor Emmy was deze kennelijk toch korter...
Gelukkig maar, want nu kunnen ze eventueel op de basisschool ook nog wat met deze hulpmiddelen doen..hoop ik tenminste..hahaha
Vandaag weer in Almelo gewerkt..gesopt, en meer van dat soort dingen die me daar als taken liggen te wachten.
Van de kinderafdeling hier uit het ziekenhuis hadden we "oud materiaal" gekregen om in de kinderhoek van de showroom te gebruiken...Omdat het nieuwe "Vrouw-kind-centrum" langzaamaan in gebruik wordt genomen werd ook de speelkamer van de oude kinderafdeling opgeruimd en via via hadden we laten weten dat we wel oren hadden naar wat "niet meer gebruikt werd"...
Dus staat er vanaf vandaag bij ons in de kinderhoek van de showroom een mooie ronde tafel met vier houten stoeltjes, een hele grote bak met van dat grote megaduplo, een klein kastje om met de poppen te spelen ( met een soort van wastafeltje er in) en een poppenkast met poppen...
De poppenkast wil ik uit veiligheidsoverwegingen nog wel vast laten zetten aan de muur..anders hebben we er straks misschien een keer kindjes onder liggen in plaats van er achter 
Zo zijn wij weer geholpen aan wat materiaal, en de kinderafdeling is weer reuzeblij met onze vrije gift, want daar kunnen zij dan weer wat nieuws voor kopen voor de nieuwe kinderafdeling
Morgen ga ik mezelf nog even lekker verwennen en rij gelijk vanaf school door naar de kapper...Een fikse kortwiek-beurt is in elk geval zeer dringend nodig, en als ik er dan toch ben, denk ik dat ik er ook even weer een zomers kleurtje in laat zetten..misschien wel meer dan één 
Oh ja...
en dan ten slotte nog een heel klein vraagje aan al mijn lieve medehyvers en lezers van mijn blogjes...
Meestal spuug ik op een logje gewoon even mijn gal en frustraties en geef ik jullie op die manier een kijkje in mijn leven..
Nu heb ik deze keer echter er ook een vraagje bij:
Ik wil voor Vaderdag voor Bas graag een ring kopen..een speciaal idee...ga ik verder niet over uitwijden...maar ik heb een probleempje..
Bas draagt alleen maar een trouwring om zijn pink..
Hoe krijg ik, zonder dat hij er erg in heeft, de juiste ringmaat van zijn ringvinger?
Ik kan hem natuurlijk heel dom meenemen naar de juwelier, maar meneer is niet gek en heeft dan natuurlijk al snel door wat ik ergens mee bezig ben...
Ik heb alleen wel zijn ringmaat nodig om een passende ring uit te laten zoeken ...
Ideetjes? Spuug ze maar...wie weet zit de juiste tip er tussen....!!! 
|
|
|
|
Ik ben...
gezin en dagelijks leven
|
11 Maart 2009 | 19:42:14
|
Een paar dagen geleden was ik even weer de weblogs van een aantal logtenoten aan het bijlezen.
Bij een van hen kwam ik dit "gedicht" tegen...het heeft me even weer heel erg teruggeworpen in de tijd....
Ik ben het kind
Ik ben het gehandicapte kind. U heeft vaak medelijden met me.
Ik zie het in uw ogen. U vraagt zich af of ik alle dingen bewust meemaak - ik zie dat ook in uw ogen. Toch ben ik me van vele dingen bewust - of u blij bent, of triest of angstig, geduldig of ongeduldig, vol liefde en verlangen, of dat u alleen uw plicht tegenover mij doet. Ik ben verbaasd door uw frustratie, wetend dat die van mij veel erger is, want ik kan niet zoals u voor mijzelf opkomen en mijn verlangens kenbaar maken. U kunt zich niet voorstellen hoe geisoleerd ik me soms voel. Ik kan u niet blij maken met een goed gesprek of met grappige opmerkingen. Ik geef u geen antwoord op gewone vragen over hoe ik mij voel, wat ik graag wil hebben en ik geef geen commentaar op de wereld om mij heen. Ik beloon u niet zoals anderen dat doen - door het bereiken van mijlpalen in mijn ontwikkeling. Ik toon geen begrip zoals u van anderen gewend bent. In plaats daarvan geef ik u iets unieks - ik geef u andere mogelijkheden. De mogelijkheid om uzelf te leren kennen en uw grenzen te verleggen. De mogelijkheid om de grenzen van uw liefde te ontdekken, uw toewijding en geduld op de proef te stellen. Ik geef u de mogelijkheid om dieper in uw eigen ziel te kijken, veel dieper dan u ooit gedacht hebt. Ik zorg ervoor dat u uw eigen grenzen steeds verlegt, dat u nog harder werkt, dat u nog verder zoekt om antwoorden op uw vragen te krijgen. Ik ben het gehandicapte kind.
Ik ben het gehandicapte kind. Ik ben uw leraar. Als u mij de kans geeft, dan leer ik u wat echt belangrijk in het leven is. Ik geef u onvoorwaardelijke liefde en ik leer u deze liefde te geven en te ontvangen. Ik geef u mijn onschuldige vertrouwen en mijn afhankelijkheid. Ik leer u om anderen te respecteren en in te zien dat elke mens uniek is. Ik leer u het belang van het leven, hoe waardevol het is en hoe alles in het leven niet vanzelfsprekend is. Ik leer u om uw eigen dromen en verlangens te vergeten. Ik leer u om te geven. Vooral leer ik u wat hoop en geloof voor u kunnen betekenen. Ik ben het gehandicapte kind.
en oh..wat staat er een waarheid in dit stukje tekst..
Als moeder heb ik me tijdens Lotte*s leven, maar ook na haar sterven, vaak afgevraagd wat ze zou denken, voelen en ervaren van alles wat er in haar lijfje en om haar heen gebeurde...
Me zovaak afgevraagd wat ze dacht als ze toekeek naar haar zussen die aan het spelen waren, stoeien en gek doen met elkaar of grapjes maakten...Haar ogen die alles volgden, het puntje van haar tong uitgestoken als teken van "pret"....
En wat heeft haar leven ons eigen leven verandert...
ja..het is echt waar....
door haar leven en ziekte hebben wij steeds weer onze grenzen (onbewust) verlegd...
Mijn geduld is meer dan eens vergroot...
ik heb meer dan oneindig veel van dit kind gehouden...meer dan ik ooit kan verwoorden..en ik heb door haar ziekte ook geleerd om Emmy en Anouk nóg meer liefhebben dan ik dacht dat ik al deed...
Door haar dood hebben we samen hier in huis gezien en ervaren hoe waardevol het leven is, de momenten dat we samen zijn...
Ik heb geleerd om liever te geven dan te nemen...
En ik heb gemerkt dat mijn geloof in God vooral een Vertrouwen is....
Lotte*, wat heb je veel voor mij en ons betekend...wat was jou korte leventje hier op aarde WAARDEVOL!!! |
|
|
|
leegte......
gezin en dagelijks leven
|
08 Februari 2009 | 13:23:32
|
ter voorbereiding van het reisje van manlief naar Wenen, moest er natuurlijk gisteren nog het een en ander bij elkaar gezocht worden..
Paspoort was snel gevonden...( maar goed dat ik die altijd zorgvuldig wegleg en goed onthoud waar dat dan ook al weer is...)
Toen werd het zoeken naar die ene camcorder die we al jaren niet meer gebruiken..
Bas wilde hem meenemen om te filmen daar in de fabriek, om dan later van dat filmpje in de showroom via een digitaal fotolijstje de klanten te laten zien waar hun houten vloer vandaan komt...goed idee!!!
Deze camcorder heeft Bas gekocht in de periode dat Lotte* in Groningen in de Kinderkliniek lag, en we te horen hadden gekregen dat ze een niet te genezen ziekte had..
Om zoveel mogelijk van haar vast te leggen voor later, heeft papalief zo'n poepduur ding aangeschaft, en wat ben ik er nu blij mee...
Camcorder was ook zo gepakt, maar toen kwam de hamvraag: waar zijn de schijfjes die er bij hoorden en hoeveel filmruimte zit er nog op?
Het hele huis is doorgezocht..alle laatjes en kastjes zijn eerst door mij, en toen Bas terug kwam van zijn werk, ook door hem grondig bekeken, maar nergens te vinden..
Laatste poging:...de schuur misschien? boven op het kantoor?
Gevonden!!!
Pffff...opluchting,..maar ook gelijk onzekerheid..
De schijfjes waren we al een tijdje "kwijt", in de zin van: ze moeten ergens zijn maar heb geen flauw idee waar...
Nu ze dan toch gevonden waren, wilden we toch wel graag zien wat er dan ook allemaal weer opstond..
s'Avonds, toen de kids naar bed waren, op de bank maar eens even rustig voor zitten...
Bas had de afstandsbediening van de tv weer zichzelf toegeëigend, en ik had geen zin in dat verplichte meekijken...van de ene film naar de andere, en elke keer bij een reclameblok weer schwitchen ....
Schijfje in de camcorder en rustig kijken naar alles wat we in de periode van Lotte* hebben vastgelegd...
Een schijfje van de camping..
een schijfje van een buikdansfeestje van Anouk haar verjaardag...
en toen...
een heel schijfje vol met filmpjes van ons engeltje..
en wat ging er ontzettend veel aan emoties door me heen..
wat was ze mooi!
wat was ze vrolijk!
wat zagen die aanvallen er toch vreselijk uit!
wat was ik trots op ons jongste meisje!
wat kon ik, ondanks de wetenschap dat ze zou sterven, toch ontzettend veel van haar genieten!!!
wat mis ik ineens die lege plek in huis!!
wat mis ik het knuffelen met haar!
en wat genoot ik van elke opleving van haar als ze even weer een dag goed reageerde, helder was en soms ineens weer iets kon!!!!
wat mis ik het frunniken aan haar haartjes..!
wat mis ik dat lijfje van haar bij mij op schoot!!!
Een dik half uur verder...
ik leg met een diepe zucht de camcorder op tafel..
de tranen probeer ik weg te slikken maar het gaat wel heel erg moeilijk...
Er ligt nóg een schijfje op tafel..maar ik wil niet meer kijken...
ik durf niet meer kijken...
bang voor wat er nog meer omhoog zal komen..
en dan ineens is er die leegte, die schreeuwende leegte, terwijl de tv gewoon zijn programma's afdraait...
En hoe stijf ik ook tegen Bas aankruip, mijn tranen de vrije loop laat en vertel over wat er in me omgaat...die stille, lege plek in mijn hart blijft...
ik was zo trots op haar..
ik was zo gelukkig met haar..
ondanks haar ziekte...
en even merk ik weer hoe het voelt om in twee verschillende werelden te leven...
het is ook wel heel erg vreemd...de beelden van de filmpjes geven me het gevoel alsof het net gebeurd is...ik voel weer de trots, het genieten, het optimisme, de moed, en nog meer van toen...
en tegelijkertijd besef ik dat dit nu niet meer zo is..dat deze filmpjes beelden zijn van drie jaar geleden of nog langer...
Het is ondertussen tegen de klok van 13.00 uur..
Bas is een dik half uur geleden opgehaald, en nu dus onderweg naar Düsseldorf voor het vliegtuig naar Wenen.
De camcorder zit in zijn tas..inclusief een aantal schijfjes..
misschien maar goed ook...
De meiden en ik zijn voor een paar dagen met z'n drieën thuis...
ik hoef deze dagen niet te werken, de meiden gaan gewoon naar school...
even alleen in een leeg huis...
misschien ook wel even goed???
|
|
|
|
5 januari 2006
gezin en dagelijks leven
|
05 Januari 2009 | 12:57:52
|
drie jaar geleden op deze dag hebben we ons meisje voor het laatst kunnen aanraken..
voor het laatst een kusje gegeven...
drie jaar geleden legden we haar in dat mooie witte kistje...
Op de dag van haar begravenis was het ook zo koud, stervenskoud bijna...
de grond was hard bevroren, en even leek het alsof de hele wereld mee kou leed op onze dag van afscheid...
  
Wit,
Smetteloos wit
Is je kistje,
En jij,
Stoer gekleed,
Moet erin.
Ik
Weet heel goed
Wat nu moet
Maar wil
Liever toch
Even wachten.
Dan
Moet toch echt
’t kistje dicht.
NEE
Roept mijn hart
Wacht nog even!
Ik kus
Nog een keer
Je koude voorhoofd.
Mijn mond
Laat een stempel
Achter op jou.
’t Kistje
Is dicht.
Deksel erop.
Jij
Niet meer te zien .
Nooit meer.
Maar die stempel
Staat voor altijd in mijn geheugen gegrift!!
|
|
|
|
oudjaarsdag 2008
gezin en dagelijks leven
|
31 December 2008 | 19:22:09
|
met lood in de schoenen en flinke tegenzin vanmorgen mijn bed uitgestapt.
Er stond nog het een en ander in de planning en ik vond het ook wel weer prima, omdat ik op die manier niet steeds de tijd had om stil te blijven staan bij de klok van half 6.
We hebben visite gehad, de hond moest nog naar de dierenarts, er moest nog vuurwerk ingeslagen worden en boodschappen gedaan...
en inmiddels is het al weer rond de klok van 7 uur...
Het tijdstip van Lotte*s overlijden ging razendsnel weer aan ons voorbij...
Mijn plan om met waxinelichtjes haar naam op de stoep voor het huis te zetten, mislukte omdat de wind het kennelijk een leuk spel vond om elke keer weer een paar kaarsjes uit te blazen...( hoe naief ook van mij...)
De vuurpijlen voor ons meisje gaven me kippenvel en tranen...dit is nou het enige wat we nog voor haar kunnen doen...pffff...slik...
en gefrustreerd moest ik zonet toegeven aan mijn onkunde, en mijn plan om een slide-show van photobucket met foto's van ons meisje, van geboorte tot sterven, online te zetten...
Het lukte niet echt, en ik zag het niet meer zitten om een hernieuwde poging
te doen...
Het leek me zo leuk, goed ook voor mezelf en anderen, om op deze manier haar nog even te "gedenken"...haar leven te delen met anderen....
(iemand die zich geroepen voelt het me uit te leggen, ...???)
Dus zit ik hier...chagrijnig te zijn achter de pc..
de broodjes gebakken ei zijn al weer verorberd, en voor vanavond heb ik nog het een en ander in huis gehaald, maar of het daadwerkelijk ook op tafel komt?
31 december...
hoe hard en vrolijk en opgelucht en ook welgemeend heb ik drie jaar geleden wel niet gezegd dat het de mooitste dag van het jaar is om te sterven...
hoe graag zou ik nu niet gewoon onder de dekens kruipen om deze dag over te slaan....
ik heb mezelf vandaag weer zien zitten op de bank, met haar dode lijfje tegen me aan..
ik heb mezelf vandaag wel tig keer bij haar hoog-laag-bed zien staan...
ik heb mezelf uit de ambulance zien stappen en zien denken: nú is ze thuis...vanaf nú mag ze sterven....
ik heb mezelf weer in de keuken zien staan, de gehaktballen omdraaiend, terwijl Bas en de meiden, opa en oma bij Lotte* stonden omdat ze al zo onregelmatig ademde...
ik heb vandaag ontelbare keren die onrust gevoeld..dat wachten op de dood...dat "weten dat het vandaag zal gaan gebeuren"...
Ik werd vandaag weer even teruggegooid in de tijd....
De wereld knalt lekker door...overal klinkt vuurwerk, en de tv staat op programma's die gezelligheid moeten brengen.
ik probeer weer verder te gaan..
weer uit die tijd van toen te komen...
terug in het heden...
een lastige overstap..
vuurwerk...zal voor mij niet meer dezelfde betekenis hebben dan voorheen..
oudjaarsdag zal voor de rest van mijn leven een dubbele dag blijven....
maar ooit zal ik haar terugzien...
Dag lieve meid...
drie jaar geleden is jouw lijfje ons voorgegaan...naar je Hemelse Vader,...om alvast te spelen in de Speeltuin van Jezus..
 |
|
|
|
kerst 2008
gezin en dagelijks leven
|
26 December 2008 | 09:46:38
|
woensdags met veel rennen en vliegen alles voorbereid voor de kerstdagen bij mijn ouders...
even lekker weer er uit...verjaardag van opa vieren, die 60 jaar wordt, en dan nog lekker twee daagjes blijven....
rond de klok van half 3 zit ik met de meiden in de auto op weg naar Almelo om Bas daar op te pikken.
We rijden via Usselo, want er staat nog steeds een kerststukje voor ons meisje te wachten, en ook Anouk heeft samen met haar vriendinnetje kaarsjes voor Lotte* gemaakt...
het bezoekje aan het grafje van ons engeltje is me eigenlijk veel te kort, maar doordat we al iets aan de late kant zijn, kunnen we niet uitgebreid blijven om de boel te schoonmaken en nog even wat te "praten"...Anouk wilde ook ineens in de auto blijven zitten, en tot mijn verbazing wilde nou juist Emmy wel mee naar het grafje...
Door naar Almelo, Bas opgepikt, en toen in de auto, via Hardenberg (Bas wilde nog even kleding kopen bij zijn favoriete kledingzaak) door naar opa en oma..
Verjaardag van opa gevierd...een grote pop klaargezet voor de visite, met borden en balonnen met "60" er op...vlaggetjes, feesthoedjes en meer van die gein...
Vanmorgen om half 7 gewekt door de plaatstelijke muziekvereniging, die er een gewoonte van heeft gemaakt, zeg maar traditie, om elke kerstmorgen in het dorp op meerdere plekken kerstliederen te spelen...
Daarna nog weer even ingeslapen en de rest van deze eerste kerstdag rustig met ouders, zus, zwager, nichtjes, broer en vriendin de dag doorgebracht...
Vanavond samen met zijn allen gegourmet..
Tot nu toe dus geen bijzonders...
gewoon gezellig, zoals iedereen dat graag wil..
Lekker gegeten, gepraat en gesmikkeld...
totdat...
dan ineens, bij het opruimen van alles wat over is gebleven,
ik ineens weer met beide benen keihard op aarde terugkom...
Ineens is daar dan die gedachte: Lotte* zou hier ook vast heerlijk van hebben gesmikkeld, en genoten van het feit dat de kids samen een eigen gourmetstel mochten gebruiken...de "dansende" knakworstjes op de tepanyakiplaat, de stukjes stokbrood met kruidenboter....
En zomaar ineens heb je dan weer die klap op je hart...die schreeuwende lege plek...
Ze was er wéér niet bij..
Ik bracht vanavond wéér een meisje minder naar bed...
Niemand die heeft gemerkt dat het zo insloeg..
iedereen was druk met opruimen, afwassen, praten...
en dat geeft ook niets..
even trok ik me terug in mijn eigen cocon..
even heb ik mijn masker weer opgezet...
en dus ook even mijn verdriet weer weggestopt..
de rest van de avond vertrok iedereen langzaamaan naar zijn eigen huis..
zus en zwager met kids...
broer en vriendin naar hun eigen stekkie...
de meiden bleven veel langer beneden dan eigenlijk de bedoeling was...
uiteindelijk vertrok Bas naar boven, en ook de meiden moesten hun bed opzoeken..
opa en oma bleven ook niet lang meer..
en ik?
ik voelde me niet moe..
ik had geen zin om naar boven te gaan...
tegen twaalven toch maar de lampen uit, de tv uit, en met een warmwaterzak richting bed.
en daar lig ik dan..
geen vermoeidheid..
geen behoefte om ook maar mijn ogen dicht te doen..
alleen komt, nog sterker als eerder begin van de avond, dat verdriet weer omhoog...
ik probeer het nog weg te zuchten..
De rustige ademhaling van de meiden op de slaapkamer naast me...
het snurkende geluid van opa en oma vanuit hun slaapkamer..
naast mij ligt ook manlief, diep in slaap..
en tegen mijn zin in, komen de tranen..
het oude vertrouwde logeerbed piept en schudt van het ingehouden snikken van mijn lijf..
ik wil huilen, maar hou me toch in..
ik wil tegen Bas aankruipen maar hem ook niet wakker maken...
ik wil maar één ding....
weer compleet zijn!!!!
een compleet gezin, gewoon zoals het hoort!!!
Bas wordt wakker van mijn piepende bed, en als hij merkt wat er is, legt hij rustig zijn arm op mijn schouder, maar het kalmeert me niet..
Al snel merk ik zijn ademhaling weer rustiger worden...hij is weer in slaap gevallen...
nog een paar tellen blijf ik liggen, in het donker om me heen kijkend...
en dan stap ik mijn bed weer uit..
en nu zit ik dus hier..
beneden,...
met alleen een lampje aan bij de pc...
even mijn gedachten de vrije loop laten..
even alles er weer uitgooien...
even ruimte scheppen in mijn hoofd, en de boel weer even ordenen daarbinnen...
en dat gaat ook wel lukken hoor...
maar oh, mijn God, wat mis ik mijn jongste kind op momenten als deze...
Geef mij de kracht om door te gaan, is een van mijn meest gebeden gebed.
Dagen als deze, waarin je ineens weer even heel hard voelt wat je mist, komen dubbel zo hard aan...vooral omdat het in het dagelijks leven "best wel aardig goed gaat" met ons...
lieve mensen..
ik hoop dat jullie een betere nacht hebben gehad dan ik..
ik ga het nog maar een keer proberen..
de warmwaterkruik zal vast mijn bedje lekker warm hebben gehouden, en ik zal toch op zijn minst een paar uurtjes slaap moeten zien te vinden...
goede nacht!!! |
|
|
|
"gelukkig"
Feestdagen | gezin en dagelijks leven
|
15 December 2008 | 21:08:09
|
we zijn zomaar weer een aantal weken verder...
ongelooflijk, hoe snel vooral die decembermaand altijd voorbijvliegt..
Voor mijn gevoel was het nog maar een week geleden dat we in de stress van Sinterklaas zaten, en nu zitten al weer voor de laatste dagen voor de kerstvakantie...
Afgelopen weekend lekker met mijn zus naar een concert van Jan Smit geweest..
heerlijk ongegeneerd mee staan lallen en brullen en joelen op zijn liedjes..
even geen gestress..
even geen denken aan hoe het had kunnen zijn..
even niet vooruitkijken naar Kerst en Oudjaarsdag...
even gewoon genieten, uit je dak gaan en alles vergeten...
even "gelukkig"...
De drukte van de tnt in de gaten houdend, ben ik, met een beetje tegenzin, toch ook afgelopen week maar begonnen met het schrijven van de kerstkaarten.
De beide meiden mochten van al mijn resten van de afgelopen jaren, voor alle klasgenoten een kaart schrijven.
( ben ik daar mooi zonder extra onkosten mee klaar)
Vooral bij Anouk in de klas waren veel kinderen onder de indruk van het feit dat ze alle kinderen in de klas een kaartje gaf...
zo lief!!
Voor het schrijven van de kaarten had ik me voorgenomen om voor ( bijna) iedereen een persoonlijk woordje te doen..
maar bij het openen van de eerste kaart die ik wilde schrijven, sloeg ik dicht..
dan staat daar in die kaart: fijne feestdagen en gelukkig nieuwjaar...
En dan te bedenken dat die term "gelukkig" voor mij zoveel verandert is van inhoud de afgelopen jaren, na het verlies van Lotte*..
Dat er naast ons verdriet nog zoveel anderen zijn die met verdriet en tegenslag leven...
Ik wist niet meer waar ik moest beginnen en kon eigenlijk niet de juiste woorden meer vinden...
Dus heb ik het er maar bij gelaten...de tekst in de kaart maar gelaten zoals ie er stond..in de hoop dat de mensen die een kaart van ons krijgen, begrijpen dat we alleen maar het beste met deze tekst bedoelen, en niet hun verdriet of zorgen vergeten of wegvegen alsof het niets is...
Maar dat we, elk op ons eigen manier, onze naasten, vrienden en familie een goed, gelukkig nieuw jaar wensen...voorzover dat mogelijk is...
En dan wil je verder schrijven na zo'n overdenking, en op het moment dat ik dan weer de pen op papier zet, onze namen neerschrijf, sta ik weer in de noodrem...
Bas, Annemieke, Emmy, Anouk....en dan?
Zet ik er dan nog Lotte* neer?
met een sterretje?
zonder een sterretje?
of laat ik de naam van onze jongste weg?
Omdat ze niet meer bij ons is?
Omdat ze niet meer leeft?
Maar het voelt niet goed om haar naam weg te laten, dus pak ik toch weer die kaart erbij...
schrijf toch weer die naam erbij...Háár naam...mét een sterretje, want ze ís een sterretje én een engeltje, én onze jongste dochter...of ze er nou wel of niet meer is...
Drie jaar verder zijn we nu bijna...
en al vind ik zelf dat we het niet slecht doen..
kaarten schrijven ( of het nou kerstkaarten zijn of een verjaardagskaart of iets anders), enquetes, formulieren of wat dan ook...elke keer kom je weer met je neus voor die keus...zet ik haar er bij of niet?
Oudjaarsdag is het drie jaar geleden dat we haar lijfje voor het laatst hebben mogen koesteren, mogen vasthouden...
we waren "gelukkig"...het was voorbij...Haar lijdensweg was klaar...Geen pijn meer, geen aanvallen van epileptie en spierspasmen..Geen ziekenhuis, geen medicijnen, verlost van dat lijfje dat steeds meer de strijd tegen een zeldzame, rotziekte verloor..
Wat waren we "blij"...dat het over was...Lotte* had rust...
en wat klinkt dat voor een buitenstaander waarschijnlijk vreemd...
want het klinkt vast heel hard om het zo te moeten lezen...
Maar we voelden het wel echt zo....
we waren, voor zover we dat konden zijn bij het verliezen van onze meid, "gelukkig"...
Nu, drie jaar later...heb ik gemerkt dat het gevoel van gelukkig zijn, kan veranderen...
Gelukkig van toen was: mijn drie kinderen, mijn hardwerkende man die trots was op ons, zijn gezin én zijn goed lopend, groeiend bedrijf...
Gelukkig voelde toen als een soort van trots...
Gelukkig voelen, nu, heeft een andere inhoud gekregen...gelukkig voelt voor mij nu meer als een genieten...gelukkig voelen, genieten, als de meiden even een keer zonder ruzie in de woonkamer samen kunnen spelen....genieten, me gelukkig voelen, als we even samen aan tafel kunnen zitten bij het avond eten..., het gevoel is intenser dan ooit is geweest...
Ik weet ook wel dat voor iedereen dat gevoel van geluk weer iets anders kan zijn...een ander gevoel kan geven...
Maar mocht er nu een kaart van ons in jullie brievenbus vallen, en je leest de tekst van de kaart,
weet dan dat ik bedoel,
dat we wensen
dat het met jou/jullie
het komend jaar,
goed mag gaan..
Dat je met Gods Zegen
een nieuw jaar in mag gaan,
en met Gods Kracht en Vertrouwen,
ook dat jaar door mag komen!
ik/wij wensen jullie allemaal:
Gods Zegen!!
(p.s: ik weet niet zeker meer of ik van iedereen het afgelopen jaar de adresgegevens heb bijgehouden wat betreft verhuizing en dergelijke..ik hoop dat iedereen onze nieuwjaarsgroet mag ontvangen, en mocht je toch onverhoopt geen kaartje van ons hebben binnengekregen, laat me dan via de mail even je adres nog een keer weten..grote kans dat er dan door alle stress, onrust e.d. hier in huis een administratief foutje is ontstaan....)
|
|
|
|
emoties
gedichten
|
07 December 2008 | 21:16:08
|
Gisteren heb ik van Sinterklaas een klein gedichtenbundel gekregen, dat ik vooral hier graag onder de aandacht wil brengen..
het boekje heeft de titel: "Troost ...is wat ik je wens", en is geschreven door Ina Sipkes-de Smit
het boekje bevat gedichten, hele prachtige, met veel herkennig van emoties, die voornamelijk gaan over troost...
een paar gaan echter ook een beetje over het verdriet en alle emoties die je tegenkomt bij het verlies van je kind...
Daarom wil ik er enkele met jullie delen..
Geen uitleg
Probeer
het me niet uit te leggen
probeer
geen zin te geven
aan wat zinloos is
de dood van mijn kind.
het is één groot waarom
een vragen
een roepen
schreeuwen
soms
stille gelatenheid
waarom
waarom de zin
probeer het me niet uit te leggen.
Zo klein
Je was zo klein nog
dat je niet kon blijven leven
maar je was wel mijn kind
ik schonk je het leven
nu is het stil
je blijft maar zwijgen
radeloos ben ik
kon je maar blijven
ik moet je loslaten
langzaamaan met zoveel smart
nog even in mijn armen
voor altijd in mijn hart.
Een van de gedichten doet me de sterfdag van Lotte* bijna letterlijk herbeleven..:
Zo stil
toen ik je
zag sterven
dacht ik = even
wat is
doodgaan mooi
zo vredig
rustte je
in een
soort van
warme deken
zo sliep je
weg
zo sliep
je in
zo
stil
zo sereen....
Het is weer december..
Sinterklaas is achter de rug..( heb een auto van die beste man gekregen...super toch?!!!)
Even een paar weken rust, en dan zullen de flash-backs weer komen..
Kerst..drie jaar geleden..
de laatste dagen van haar leven..
de zo overduidelijke achteruitgang..
en dan..
oudjaarsdag...
31 december...
drie jaar geleden dat we ons meisje moesten laten gaan...voor altijd...
Nog even niet aan denken...
nog even voor me uitschuiven...
Eerst nog even rustig bijkomen van de drukte en stress van de afgelopen week
(voor de nieuwsgierigen...verslagjes daarvan zijn te lezen op mijn hyves...www.ann72.hyves.nl)
|
|
|
|
op de goede weg
gezin en dagelijks leven
|
14 November 2008 | 12:58:27
|
Het is al weer een tijd geleden dat we hier een berichtje zetten, en dus wordt het nodig tijd om even weer wat van ons te laten horen...
Sinds september gaat het eigenlijk langzaam de goede kant op...
De meiden doen het, elk met hun eigen problemen, toch best wel goed op school.
Emmy's laatste jaar op de basisschool doet ons rustig omkijken naar een vervolgschool en we hebben al een aardig beeld van wat deze zal gaan worden.
Anouk doet erg haar best in groep 4 en als we binnenkort ook bij het dyslectisch centrum terecht kunnen, moet het vast goed komen.
Sociaal-emotioneel gaat ze ook vooruit, en da's best prettig om te zien..
Rondom Lotte* en het rouwverwerken hebben we therapie ( gehad), waardoor vooral Anouk weer op weg is geholpen...praten over termen als "wennen aan", "elkaar helpen" en leren dat je mag zeggen hoe je je voelt, en praten met elkaar zijn thema's die we besproken hebben en samen leren we daar weer een weg in te vinden.
Het vrijwilligerswerk bij het theater is weer begonnen vanaf eind september, en dat bevalt me prima.
Verder ben ik sinds een aantal weken elke maandagavond in de manege te vinden, om heerlijk ontspannen paardrijles te krijgen en zo tegelijk even de drukte van thuis te kunnen ontlopen.
Het schminken is en blijft toch mijn favoriete hobby, maar ook de naaimachine en het project "prematuurkleding" blijft me trekken..hoewel ik daar nog niet aan toe kom...
In de herfstvakantie hebben we heerlijk van de vrije tijd en van elkaar genoten tijdens een weekje zonvakantie in Portugal.
Wat hebben de meiden genoten en wat vonden ze het spannend..hun eerste reis naar het buitenland, voor het eerst met het vliegtuig...
maar wat was het fijn om even ongestoord, zonder telefoon van klanten, tot rust te komen..
En de laatste ontwikkelingen?
Vanaf vandaag zijn we de trotse eigenaar van een Parketvloerenbedrijf in Almelo!!!
Ons eigen bedrijf "bas parketvloeren" blijft bestaan, maar groeit langzaan over in "Oude Breuil planken en parket"...
Een grote verandering, vooral voor Bas, want zijn werkzaamheden zijn vanaf vandaag niet meer op de vloer en op de klus, maar in de showroom, achter en bureau en dus meer op zichzelf..
Een droom komt uit voor hem..al heel lang wilde hij een grotere showroom, en met dit goedlopende bedrijf kan hij daar zijn talenten tonen!
Gode dank voor alles wat Hij ons de afgelopen jaren gegeven heeft, ondanks het grote verlies van ons meisje... Het liep hier thuis dan de afgelopen jaren niet echt lekker, Hij heeft er elke dag voor gezorgd dat we brood op de plank hadden en een huis om in te wonen..
ik hoop de volgende keer met nog meer positief nieuws te komen..
in elk geval wil ik proberen om regelmatig even wat van me te laten horen!
|
|
|
|
Lui? wie ? ik ?
gezin en dagelijks leven
|
17 September 2008 | 08:59:07
|
Al een tijdje liep ik met het plan om binnenkort mijn ogen maar weer eens te laten testen bij een opticien, omdat ik de laatste tijd merkte dat ik met mijn rechteroog veel slechter/vager zag dan met mijn linker.
Zo nu en dan testte ik dat uit door tijdens het tv kijken mijn ogen een voor een te bedekken en de ondertiteling proberen te lezen met het vrije oog.
Links ging nog steeds goed, maar rechts was al enige tijd lastiger..zag wel letters, maar niet scherp, en duidelijk slechter dan "normaal"....
Vanmorgen kwam ik voor de zoveelste keer uit bed met hoofdpijn, deze keer aan de linkerkant, achter mijn oog, en daarnaast voelde het alsof ze met elastiekjes aan het trekken waren aan mijn oog, aan de binnenkant.
Dus, toen ik na de soppen en zuigen even rust nam, heb ik de telefoon maar eens gepakt en een opticien gebeld die mijn huisarts me een paar weken geleden al had aangeraden.
Afspraak gemaakt en kon tegen middaguur terecht.
Al met al een uur daar gezeten, en toen ik eenmaal weer buiten stond was ik helemaal verbaasd en beduusd...
Mijn linkeroog heeft wel een lichte afwijking, maar niet zo afwijkend dat er een bril voor nodig is.
Rechts is een heel ander verhaal.
Uit alles wat is bekeken en gemeten, en dat was aardig wat, want alle trukendozen zijn opengemaakt volgens mij, blijkt, dat ik waarschijnlijk al jaren een lui oog heb, en daardoor het zicht verminderd is.
De opticien kwam op een zicht van 44%, en eventueel met bril op zijn hoogst verbeterd tot 46%.
Hij heeft me verschillende sterktes laten "bekijken" maar merkte dat geen enkele sterkte echt zichtsverbetering gaf, en kan dus eigenlijk alleen maar tot de conclusie van een lui oog komen.
Op mijn verbaasde reactie dat ik altijd bij de schoolarts e.d. ben gecontroleerd en er nooit iets van gemerkt is, gaf hij aan dat het mogelijk is, dat mijn oog in de loop van de jaren langzaamaan lui is geworden, en omdat mijn linkeroog de capaciteit heeft om het zicht te compenseren/corrigeren, heb ik er niet veel van gemerkt..
Dus moet ik het hier waarschijnlijk mee doen....
En dus kwam ik even heel verbouwereerd met deze mededeling thuis....
Lui oog...pfff...ik zie mezelf al lopen met zo'n lapje voor mijn oog... 
Afijn..
de dag was nog niet ten einde, dus na een kleine boodschap voor het avondeten maar weer huiswaarts, en rustig thuis de boel wat laten bezinken.
Vroeg gegeten, want we moesten aan het eind van de middag weer bij Mediant zijn voor de therapie rondom Anouk en de rest van het gezin.
Dit keer werd vooral Bas gevraagd te praten over zijn emoties...en ik vond dat ie het dapper probeerde..
we zijn weer aardig geprezen om onze sterke persoonlijkheden, ieder voor zich, en hebben tips gekregen om vanaf onze "eilandjes" ook lijntjes te creëren met de rest van het gezin, om ook zo te laten merken aan elkaar dat er tijd en ruimte is voor de emoties van een ander.
Over een week of twee ben ik zelf aan de beurt,..dan wil de spv met mij praten over de beide dames...ben benieuwd.
Goed..
tot zover nu maar even.
Nu gaat deze "luie" dame even naar het cafetaria...Manlief heeft zin in een patatje, en ik vind dat ik dat na vanmiddag ook wel verdiend heb.  |
|
|
|
hmmm....en nu?
Klaag | Kids
|
04 September 2008 | 23:26:28
|
vorige week was ik met Emmy bij de huisarts voor de controle van haar oren, na de zware oorontsteking in de vakantie.
Alles werd goedgekeurd, dus da's mooi...
Omdat we er nu toch waren heb ik gelijk ook maar mijn/onze twijfels op tafel gegooid wat betreft de medicatie van Emmy.
In de loop van het afgelopen jaar, sinds ze met de Ritalin begonnen is, hebben we ons er verschillende keren over verbaasd dat ze zo'n hoge dosering heeft (2 x 2 tabl. en 1 x 1,5) i.t.t. andere kinderen van haar leeftijd met adhd.
Bovendien zijn we het er niet over eens, dat ze in het afgelopen jaar nooit gecheckt is door een arts, een controle heeft gehad voor bloeddruk,gewicht, lengte en andere zaken.
Kijkend naar Emmy, zoals ze zich het afgelopen jaar heeft ontwikkeld, vinden we bovendien dat ze er niet vrolijker op is geworden...ze voelt zich alleen, is bang om ruzie te maken, en om ons kwijt te raken als we een keer alleen of samen weggaan en haar ergens "achterlaat"...
De huisarts vond het een triest verhaal, en vond dat dit zo niet kon. Hij zou er achter aan bellen en als we na een week nog niets gehoord hadden dan moest ik hem terugbellen.
De volgende dag, donderdags, moest ik met Anouk weer naar de therapie, en ook bij de spv heb ik onze twijfels en zorgen op tafel gebracht..
Zij beloofde me dat ze er mee aan de gang ging en overleg zou hebben met de afdelingshoofd.
We zijn nu een week verder...
er is veel telefonisch contact geweest, en afgelopen dinsdag kregen we te horen, dat de kinderpsychater en arts het verstandig vond om de medicatie van Emmy, ( ritalin) met spoed te stoppen..
Vermoedelijk kwamen de klachten door haar medicatie, en om dat te kunnen bekijken was het dus zaak om te zien of ze bij het stoppen van deze medicijnen ook nog dezelfde klachten hield.
(hoofdpijn, duizelig, misselijk, moe, wel honger maar geen eetlust, depressieve indruk, buikpijn....)
Dus zijn we vanaf dinsdagmiddag gestopt met de Ritalin...en nu..een paar dagen verder, geeft Emmy aan dat de buikpijn vrijwel weg is. Ook vind ik haar vrolijker, komt ze minder down en moe uit school, hoor ik haar s'morgens niet meer om de haverklap kokhalzen, en eet ze zienderogen veel meer...
De hoofdpijn is er nog wel, maar veel minder.
En ook de duizeligheid is gebleven, in kleine mate.
Van de laatste twee heeft ze bij het opstaan nog wel last, en dus is het zaak om daar als ouders op te blijven letten en naar de huisarts te gaan als de klachten niet verdwijnen.
Het stoppen van de Ritalin heeft ook zijn negatieve kanten...
Emmy geeft aan het in de klas minder goed op te kunnen letten en te kunnen concentreren.
Ook zegt ze dat de klas vaker last van haar heeft, door haar gedrag...
Thuis moet ik haar zo nu en dan echt even wijzen op wat ze doet, omdat ze dan heel erg rumoerig wordt, of gedrag laat zien waarvan ik niet alles kan tolereren...
( de hond op haar heupen duwen zodat ze door haar poten zakt...  )
Nu is het wachten op bericht van Mediant, met de mededeling wanneer ze weer door een arts gezien kan worden...en dan verder te bespreken hoe verder te gaan...
andere medicatie?
zonder medicatie? _________________________________________________________________
vervolg....
Update-je na telefoontje vanmiddag na vier uur:
Emmy staat op de wachtlijst voor consult/controle bij de artsen van Mediant, maar door personeelsgebrek kunnen ze haar niet zien.
Zodra er een arts plaats heeft of er een arts bij is gekomen ( waar ze nog naar op zoek zijn) kijken ze op de wachtlijst om kinderen op te roepen die nog door een arts gezien moeten worden.
Tot zo lang moeten we dus maar "aanmodderen" kennelijk, zonder medicatie o.i.d.
Op mijn vraag hoe lang dat dan is, kunnen ze geen antwoord geven.
Toen ik vroeg hoe we dan wél op een of andere manier begeleiding kunnen krijgen of hulp, kreeg ik de suggestie dat de huisarts Emmy eventueel kan zien/controleren, en als hij vragen heeft, kan hij contact opnemen met het telefonisch spreekuur van de arts van Mediant, om raad/advies te krijgen...
Ik heb zelfs gezegd dat ik aan hun "sorry" geen bal heb, en dat we ondertussen genoeg excuses van Mediant hebben gehad, maar bitter weinig daadwerkelijke hulp.
Ook heb ik aangegeven dat ik er ernstig over nadenk om voor Emmy een andere hulp in te roepen...aan wachtlijsten hebben we nu niets..
Emmy is gelukkig wel weer wat vrolijker, onbezorgder en onbesuisder geworden en ook de klachten van buikpijn e.d. zijn sterk verminderd..da's fijn...
maar vandaag heeft haar juf in de klas uit moeten leggen dat Emmy met de medicijnen moet stoppen en dat ze daardoor anders kan reageren..Juf merkte vandaag onder andere dat ze sneller onrustig en afgeleid is, en in de klas later doorheeft wanneer ze op moet ruimen of stil moet zijn...
Kortom: ik liep dus vanmiddag weer even heel erg boos te zijn op die "superinstantie" die de naam Mediant heeft gekregen....
|
|
|
|
.....emoties....
gezin en dagelijks leven
|
12 Augustus 2008 | 11:18:51
|
al weer een maand geleden dat ik voor het laatst hier even wat krabbelde..
wat vliegt de tijd.
Als het aan mij had gelegen hadden we nog lekker op de camping gezeten..
relaxed...niets moet...gewoon de tijd voor jezelf.
Helaas pindakaas...het luie leventje moet weer worden verandert in een actief huishouden...
En da's even wennen..
Wennen..
een woord wat wij als ouders niet veel meer gebruiken.
Maar een woord wat bij ons in het gezin steeds meer centraal komt te staan.
Sinds we eindelijk, na een jaar door Mediant "vergeten" te zijn, met begeleiding bezig zijn, weten we nu een week of 7 dat Anouk door alles wat er gebeurt is, een AANPASSINGSSTOORNIS heeft ontwikkeld.
Verder heeft zij, maar volgens de gesprekken, observaties en onderzoeken, ook de rest van het gezin nog best wel moete met het hele gebeuren rouwverwerking.
Om het grootste probleem het eerst aan te pakken zijn we vlak voor de zomervakantie begonnen met een intensieve gezinstherapie om met name om te leren gaan met de emoties en alles rondom Anouk.
Door het verlies van Lotte is bij haar een gedeelte het vermogen om zich aan te kunnen passen in nieuwe situaties teruggevallen.
En om haar weer te leren dat iedereen daar op zijn eigen manier en op zijn eigen tijd mee om kan gaan, hebben we het dus vanaf de eerste therapie-sessie veel over "wennen".
Wennen aan nieuwe dingen, nieuwe situaties...alles wat even weer anders is dan dat het was.
Ook ik moet weer wennen...aan dat we weer thuis zijn..dat de kids weer naar school moeten...dat we allemaal weer op tijd wakker moeten worden ....
en ik moet wennen aan het feit dat we als gezin op deze manier in therapie zijn...
We hebben nu een paar gesprekken gehad.
de eerste samen met ons als gezin..een soort van kennismaking.
de tweede had ik alleen met de SPV'er..
een lieve vrouw die ik al heel wat jaren terug ook had toen de peuterspeelzaal inzag dat ik het met Emmy niet makkelijk had en wel wat hulp/begeleiding kon gebruiken.
de derde en nu vandaag ook het vierde gesprek was een één op één tussen de SPV'er en Anouk.
Ik als moeder zat er gewoon bij, naast en zo nu en dan hadden we dan even een onderonsje...een aanvulling...een uitleg als Anouk iets niet wist te zeggen ...
Maar wat heb ik dat allemaal onderschat!!
Ik wilde hulp..ik zat steeds meer vast...
ik/we wisten ook dat het met Anouk niet goed ging op het emotionele en sociale vlak.
En ook wat Emmy betreft liep het niet allemaal even lekker.
Maar zowel vandaag als de vorige keer dat ik met Anouk naar de therapie ben gegaan, hebben bij mij zelf de krop met emoties weer aardig hoog in mijn keel gebracht..
Wat heeft ons meisje het moeilijk..
wat wil ze op haar manier goed haar best doen om het verdriet van haar papa, van mij én van zichzelf te dragen.
En tegelijk merk ik dat ze sommige dingen heel anders ziet dan dat ik ze ervaar/voel.
denkt ze dat ik nog lang niet "gewend ben" aan dat Lotte er niet meer is,en dat ik daarom zo vaak boos ben en mopper..terwijl ik zelf juist vind dat het verdriet om onze jongste telg wel ergens een plaatsje heeft gekregen maar dat ik door de stress en onrust rondom de andere twee meiden zoveel "minder vrolijk" ben, zoals zij het omschrijft...
de SPV'er noemt ons, allemaal voor zich, sterke mensen...ook de meiden.
maar het gevaar zit hem er daardoor in dat we ieder ons eigen weggetje in gaan en niet meer samen het verdriet delen.
Anouk moet leren dat we elkaar kunnen helpen...dat als de een verdrietig is, de ander kan helpen door te troosten, te praten of gewoon even er bij te gaan zitten..
Maar doordat het haar geleerd wordt, zie ik hoeveel ze lijdt onder haar eigen lieve karakter...
Net als ik maakt ook de SPV'er zich zorgen om Bas...die in het kennismakingsgesprek al wel in bepaalde termen aangaf dat ie moeite heeft met dingen.
Niet meer prettig werkt, zich niet meer gelukkig voelt...
En als ze dan voorstelt om na verloop van tijd, als we wat Anouk betreft wat beter op weg zijn, ook een gesprek met hem en mij alleen zou willen hebben, dan zegt mijn hart gelijk : ja, is goed...maar ik weet dat Bas geen prater is...dat ie de boel wegdrukt...voor zichzelf beslist dat ie de knop om zet en verder gaat....en juist dát maakt me dan weer in een tweestrijd...hoe krijg ik hem zonder protest en vooroordeel mee naar dat gesprek, om hem te "leren" dat Anouk en wij er ook baat bij hebben als hij zijn emoties toont?
Mij noemde de SPV'er de "verbinder" van het hele gezin...
voel het zelf niet zo, maar kan me er wel wat bij voorstellen wat ze bedoelt...
Verantwoordelijk voor het hele gezin, opvoeder van de meiden, zorgen makend om Emmy, Anouk en Bas...
en toen...een cruciale vraag: maar wie zorgt er voor jou?
bij wie kan jij je verhaal kwijt?
ik voelde me even heel alleen...eigenlijk heeft ze gelijk..
ik heb mijn ouders, schatten van ouders,(pap en mam, ik weet dat jullie meelezen: ik had me geen betere ouders kunnen wensen..You are the best!) die me zoveel mogelijk steunen en bij wie ik altijd mijn gal kan spugen als ik het nodig heb...
maar daarnaast...
eigenlijk kon ik niemand anders bedenken..
en dan stelt ze die vraag ook nog aan Anouk...Ik kon wel door de grond!!!!
Nu ik dit zo uittik besef ik ineens dat ik meer mensen om me heen heb, die ik op dat moment even "vergat"...hier, op mijn eigen weblog....Jullie zijn mijn "spuugbakken" om het maar even grof te zeggen... Hier kan ik mijn gal kwijt...en meestal krijg ik dan ook begrip terug...
Herkenning rondom rouw/verwerking..
een arm om mijn schouder, al is het alleen in woorden...
Dank jullie wel voor jullie steun en begrip...
ik merk dat ik alleen door dit besef al weer een stuk rustiger wordt en de tranenvloed minder....
Er zijn lichtpuntjes...
dikke compliment kreeg ik/kregen we voor het feit dat we merken dat Anouk langzaamaan weer wat uit zichzelf begint te zingen...
Uit foto's van Lotte weet ze goed op te pikken wat voor haar de belangrijkste foto is, en dan kiest ze niet een lachende Lotte uit, maar juist diegene die gemaakt is op de eerste dag op de KIPI in Groningen...een van de meest kritische dagen ...
Dat betekend volgens de SPV'er dat ze op de goede weg is...
Maar voor we er echt zijn..voor we de therapie kunnen afronden....is er nog een lange weg te gaan...een weg die ik met gemengde gevoelens MOET bewandelen om mezelf, de meiden én Bas weer op het recht pad te krijgen..
Tot zover eerst maar weer..
ik trek me even terug op de bank...probeer alles even te overdenken van wat er vanmorgen gezegd is...
en voor de rest van de dag hou ik me koest..
gisteren hadden we kijkers, en heb dus de hele dag hard gezwoegd om de campingtroep plús alle andere zooi in één dag weg te werken, waar ik normaal gesproken een week of wat de tijd voor neem...
En dus mag ik mezelf vanmiddag belonen met een relaxdagje..
er hoeft alleen een wasje opgehangen te worden, dus dat vraagt geen uren.
De boodschappen voor het eten van vanavond kunnen over een uurtje of wat ook nog wel..
tot later.
ik hou jullie op de hoogte en beloof niet weer een maand stilte hier op de blog!!
|
|
|
|
even bijkletsen...
gezin en dagelijks leven
|
11 Juli 2008 | 17:00:00
|
terwijl ook de rest van Nederland nu langzaamaan vakantie krijgt zitten wij nu al weer twee weken op de camping!
de kids vermaken zich prima, het recrateam heeft het druk en dus komt ook voor mij langzaamaan de rust een beetje.
Bas moet nog één weekje werken en als het een beetje lukt heeft ook hij dan een kleine drie weken vrij...
Met het schminken gaat het wel lekker.
Eén keer in de week sta ik in het recraprogramma ingedeeld.
Ook de glittertattoos gaat mooi lopen. Al een paar gezet en de meiden waren gelijk "verslaafd" zoals ze het zelf zeiden...dus da's niet verkeerd!
Verder zit ik ook regelmatig onder mijn eigen luifel te schminken, als het weer een beetje tegen zit...
Gisteren had ik Anouk als weerwolf geschminkt, wel uit een boekje nagemaakt, maar mooi gelukt.
Bij de MacDonalds hele leuke reacties gehad, en da's altijd fijn!! Alleen Anouk vond het wat minder want die voelde zich uiteindelijk toch wel heel erg bekeken...
Verder gaat ook het hele gebeuren rondom de psychische hulpverlening langzaamaan eindelijk op gang komen.
De week voor de zomervakantie hebben we met zijn alleen een soort van kennismakingsgesprek gehad, omdat de dossiers van onze meiden nu wordt overgenomen door een andere hulpverlener, aangezien onze eigen psych. al een hele tijd in de ziektewet zit en niets was overgedragen naar een andere collega.
Afgelopen week ben ik nog een keer voor een gesprek geweest..zonder Bas en kids.
Uit alle voorgaande gesprekken en onderzoeken blijkt wat Anouk betreft dat ze door alles wat er is gebeurd bij ons thuis een aanpassingsstoornis heeft ontwikkeld.
Met gesprekstherapie voor het gezin en ons als ouders willen ze nu proberen ons te begeleiden om Anouk goed op te kunnen vangen.
Verder hebben we de mogelijkheid aangeboden gekregen om naast de gesprekstherapie ook IPG aan te vragen...
Zelf denk ik dat het geen slechte optie is, maar ik ben natuurlijk niet de enige die daar over beslist..
Al met al hebben we nu dus officieel twee zorgenkinderen in huis...
Wat dat voor het komend seizoen gaat betekenen wil ik nog even niet weten.
Vooreerst zitten we nog lekker op de camping en de meiden vermaken zich daar best wel goed.
Tuurlijk heeft Emmy ook daar haar nukken en grote brutale monden, en beleven we met Anouk regelmatig een driftbui, maar verder gaat het daar heerlijk relaxed..
ik slaap samen met de meiden elke morgen lekker uit en we zijn als het even kan en we verder niets gepland hebben, pas tegen middaguur gewassen en aangekleed..
Emmy mag van het recrateam helpen met klaarzetten van de activiteiten en voor haar sociale vaardigheden is dat niet verkeerd.
Bovendien vind ze het leuk om te helpen bij het hele recragebeuren...en zo ben ik er vroeger ook ingerold
We hebben nog vier weken vakantie te gaan, en pas daarna ga ik me weer zorgen maken over de ochtendstress voor het naar school gaan en alles er om heen..
Tot die tijd probeer ik lekker te ontspannen, zit veel te schminken of te lezen en worstel me door vakliteratuur wat het facepainten betreft. De nieuwe Illusions is net uit, en daar heb ik voor een paar week wel weer studiekost genoeg voor..
Voorzover de internetverbinding op de camping het toelaat zal ik de blogjes van vrienden en lotgenoten proberen bij te houden, maar erg super is die verbinding nog niet..zal wel opstartproblemen zijn... 
lieve groetjes en een fijne vakantie!!! |
|
|
|
verjaardag zonder jarige
Lotte
|
27 Juni 2008 | 15:56:06
|
de koffers zijn gepakt;
Bas is al met Emmy onderweg, en ik neem nog even de tijd om rustig de boel met een sopje en stofzuiger schoon achter te laten.
Voordat ik ook richting camping vertrek, samen met Anouk, rijden we nog even via Usselo.
Zondag zou ons meisje 4 jaar worden..
we vieren het wel, maar blijven er niet voor thuis.
Op de camping kunnen we ook haar geboortedag vieren, met taart en eventueel met vrienden of familie die komt.
Dag lieve Lotte*..
we komen zo je cadeautje vast brengen..
Anders voelt het wel heel erg leeg, als we ook dát niet doen..
Fijne vakantie allemaal..
ik kom vast zo nu en dan nog wel even rondsnuffelen op de weblogs of hyves..
|
|
|
|
drie jaar geleden
Lotte
|
17 Juni 2008 | 14:28:26
|
17 juni 2005
Na een paar dagen van "geelzien" ben je weer een beetje fitter..je brabbelt wat en laat weer je gezellige kant zien..
wel slaap je weer veel, maar omdat de bloeduitslagen lieten zien dat je lever hard moest werken ging ik daar niet meer over inzitten..slaap is goed voor je..dus slaap maar lekker..
's middags krijg je weer een papfles en die gaat met enthousiasme naar binnen..
onderweg naar school val je in slaap en als we thuiskomen slaap je nog steeds in de buggy dus laat ik je lekker liggen..
dan ineens, zo tegen half 4 geef je een raar rochelgeluidje en voor ik bij je ben vliegt er weer een grote golf pap je buikje uit...wéér zo'n projectiel-spuger...
ik haal je snel uit de buggy, en probeer je vieze kleding uit te trekken maar je voelt zo slap als een vaatdoek en kan niet op je benen staan, dus lukt dat niet gelijk..
Daarna lekker even bij mij op schoot bijkomen van deze rare manier van wakker worden...
Je blijft me echter veel te duf, reageert moe en naarmate de middag vordert verandert je reactie naar slecht..bijna apatisch..
Ik bel papa, en die zegt dat ik de huisarts moet bellen als ik het niet vertrouw..
nog even afwachten...
maar uiteindelijk aan het eind van de middag toch gebeld naar de artsenpost..
we mogen komen..
Vanuit de artsenpost sturen ze ons door naar de spoedkamer van de kinderafdeling...
Daar zitten we vanaf een uur of half 7 te wachten ...jij bij mij op schoot..papa naast ons..en het enige wat je doet is tegen me aanhangen.
Ook de zaalarts en de co-assistent vertrouwen het niet, weten niet goed hoe en wat en roepen de dienstdoende kinderarts op...
Tegen een uur of 22.00 vraagt een van de verpleegsters of je misschien nog wat pap wilt, en omdat je laatste fles zo rond de klok van 14.00 uur was geweest, denk ik dat je wel zin in wat hebt..
Er wordt een papfles voor je gemaakt, maar na twee kleine slokje hou je het wel weer voor gezien..
Je knapt er wel zienderogen een heel klein beetje van op, en bent in elk geval weer in staat om ons te volgen als we wat doen..
En net als je dat weer wat doet komt eindelijk de diensdoende kinderarts binnen..
Hij onderzoekt je even maar vind je niet ziek genoeg om op te nemen, ondanks dat de zaalarts en co-assistent zijn mening niet delen.
Omdat we toch de volgende dag naar je eigen kinderarts moeten vindt hij dat we het dan maar even voor moeten leggen aan dokter Tummers..
We mogen je weer mee naar huis nemen..
Dat doen we dan ook, met gemengde gevoelens..want ergens vertrouwen we het niet, en bovendien zijn we niet gecharmeerd van deze kinderarts die kennelijk niet echt onder de indruk was van het feit dat ze hem met spoed hadden opgeroepen..
Thuis geef ik je nog een papfles,..om te proberen of je in vertrouwde omgeving misschien wél wat wilt eten.
Halverwege de fles komt echter alles er met een grote golf weer uit..dus stoppen we met voeden.
Ik zit nog even lekker met je op de bank te knuffelen, zoals we zo vaak doen, en breng je dan naar je bed.
Papa nog een kus en knuffel en dan loop ik met jou op de arm de trap op.
Onderweg valt het me nog op dat je met een soort van regelmaat zo raar slikt..alsof je elke seconde een soort van oprisping terugslikt....
Ik leg je in je bedje en je valt ook vrij snel in slaap....Tot morgen..denk ik nog..een kusje en een knuffel, en ik loop naar beneden.
Papa en ik gaan ook naar bed..
s'nachts wordt ik tegen een uur of 03.00 wakker om naar de wc te gaan.
Ik hoor je vanuit ons bed kikjes geven, en denk nog: nee hé..nou ligt ze midden in de nacht te teuten en te kletsen..en morgen slaapt ze weer de hele dag..
Nadat ik van de wc terug kom, hoor ik je nog steeds en besluit even bij je te kijken..misschien heb je je deken afgeschopt? een vieze luier? gespuugd?
Ik kom je kamer binnen en al bij de eerste blik zie ik dat het foute boel is...
je oogjes zijn weggedraaid, en ik voel dat er iets aan de hand is..
Ik til je op uit je bedje en je bent zo slap als een vaatdoek...
Je reageert niet als ik je roep...
Je linkerhandje is gebald, en elke tel trekt je handje een klein slagje naar buiten.
Ook je linkervoetje trekt, elke tel trekt ie zich op...
En op hetzelfde "ritme" klinken je kikjes... "eh", "eh", "eh" ...gaat het..alsof de naald van een grammofoon blijft hangen..
Snel roep ik papa, maar durf niet te hard te roepen omdat ik je zussen niet wakker wil maken en bang.
Papa moet van ver uit dromenland komen en beseft eerst niet goed dat ik hem roep..
Pas als ik zeg dat het niet goed is met jou, komt ie snel uit bed, en samen beseffen we dat je écht "niet goed" bent..
Wat moet ik doen? Wat wil je dat ik doe? vraagt papa, en ik kan alleen maar zeggen: bel zo snel mogelijk de ambulance..
Papa vraagt nog: wat is het nummer, en ik roep hem nog ergens toe: 112!!!
Ik weet niet wat hij gezegd heeft aan de telefoon, maar nadat hij gebeld heeft, gaat papa nog snel naar de wc en ondertussen komt de ambulance al aangereden met piepende banden.
De hele tijd sta ik hulpeloos naar jou te kijken terwijl ik je in mijn armen hou..
Ik roep steeds je naam..maar je geeft geen respons..je blijft alleen maar je "eh"-tjes zeggen en met je handje en voetje trekken..verder voel je aan als een lappenpop zo slap, en je ogen blijven weggedraaid..
Als papa de deur opendoet voor het ambulancepersoneel voel ik opluchting..
Gelukkig, ze zijn er..
ik gooi je bijna in de handen van de verplegers, en samen met papa doen we daarna letterlijk en figuurlijk een grote stap achteruit.
We voelen feilloos aan dat het nu aan hen is..dat alleen zij nog iets voor je kunnen doen...
Je wordt geïntubeerd...en wat nog niet meer..ik weet het niet meer..vanaf daar is alles wazig..
Voor ik het weet zit ik met je in de ambu en vliegen we binnendoor, de Emmastraat langs, weer naar dezelfde spoedkamer als eerder die dag...
Papa moet wachten tot tante Ellen er is..die komt zolang op je zussen letten...wisten wij veel dat het einde nog lang niet in zicht was..
Als papa bij het ziekenhuis aankomt, arriveert ook net dezelfde dienstdoende kinderarst, en bij het zien van je vader weet de beste man niet hoe hard hij naar de spoedkamer moet komen om te kijken wat er aan de hand is en waarom hij opgepiept is in het holst van de nacht..
Er wordt van alles met je gedaan..
bloed geprikt, ruggemergpunctie, CT-scan, MRI, en weet ik wat niet meer..
Voor ons waren het angstige uren..
je verbeterde niet..ze konden je niet stabiel krijgen..we zagen ze overleggen met boeken in de hand..
we hoorden ze zeggen: moeten we nu niet ...
is het nu niet tijd voor....
kunnen we niet beter..
Er werd gebeld met Groningen...
En rond de klok van 08.00 werd ons gezegd dat er met Groningen was overlegd, en dat ze de traumaheli in wilden schakelen om je over te vliegen naar het UMCG...
Wij konden niet mee, en moesten met de auto er achteraan..
Terwijl wij thuis de tassen pakken met spulletjes voor jou, en met de buurvrouw staan te praten over wat er allemaal gebeurt, vliegt de gele traumaheli over met jou erin, en ik hoor mezelf nog zeggen: Dag Lotte, blijf vechten...mama komt er aan!!!
dit was het begin van onze nachtmerrie...
In Groningen heb je nog ruim twee maanden gelegen..op de KIPI, aan de beademing.
later op M1, M2 en M3, met tusendoor nog een paar dagen KIPI omdat je weer terugviel..
Uiteindelijk is op 31 december jouw lijdensweg geëindigd...
Vanaf je geboorte was je al bijzonder..
niets deed je "normaal"...waren je twee zussen snel in hun ontwikkeling..jij deed eigenlijk nog niets..
Maar daar bleek een reden voor te zijn..
Je stofwisselingsziekte heeft je zoveel van je lijf gevraagd, dat er geen mogelijkheid was om je verder te ontwikkelen..
Lieve Lotte..
Vandaag is het drie jaar geleden dat ik je s'nachts vond in je bedje..
het lijkt zo lang, maar nog als de dag van gisteren zie ik voor me hoe alles gebeurde..
de machteloosheid,
het verslagen gevoel jou zo te moeten vinden ..
het onzekere afwachten als je merkt en ziet dat artsen het ook niet weten...
Dag lieve meid.
ik heb je met alle liefde van de wereld je hele korte leventje verzorgd en verpleegt..
ik mis je...
|
|
|
|
dreamnight en Mediant
gezin en dagelijks leven
|
16 Juni 2008 | 09:42:08
|
Pff...wat gaat de tijd toch snel momenteel!
Alweer dikke week verder en ik ben er nog niet eens aan toegekomen om een verslagje van "Dreamnight at the Zoo" te zetten!
bij deze dan nog even, hahaha
Vrijdag 6 juni was het dan eindelijk zover: onze eerste dreamnight!
De meiden hadden er al twee weken zo'n zin in dat ze regelmatig er over begonnen tegen mij..
Het was een strakke planning voor die dag, want alles liep anders dan in eerste instantie verwacht.
We wilden gewoon met zijn viertjes gaan, maar de werkdruk in het bedrijf is momenteel zo groot dat Bas geen kans zag om weg te kunnen. Bovendien had Emmy die dag ook nog schoolreisje naar het Dolfinarium, dus moest er het een en ander geregeld worden voor we ook daadwerkelijk in de dierentuin waren.
Al met al is het prima gelukt hoor..al heeft het me wel wat bloed, zweet en tranen gekost..
Met school had ik afgesproken dat ik Emmy rond de klok van 15.00 uur op zou halen bij de ingang van het Dolfinarium zelf.
Dat betekende voor mij dat ik ruim op tijd hier weg moest, samen met Anouk.
Normaal geen probleem voor mij hoor, autorijden..
maar op de lange ritten zit altijd manlief achter het stuur.
Niet omdat ie mij niet vertrouwd wat mijn rijstijl betreft, maar omdat ie er gewoon een hekel aan heeft om als bijrijder mee te rijden..
Dus was dit voor mij de eerste keer dat ik een lange rit maakte, in mijn uppie..met kids achterin...en ik ben op de vreemde drukke wegen gewoon nog niet zo heel erg "happy" en relaxed....
Maar ik heb me door de zure appel heengebeten, en het is me gelukt.
De tomtom is een superuitvinding, en ik ben geen laagvlieger, dus met wat extra tijd ingepland, stond ik netjes om vijf voor 3 's middags voor de ingang van het Dolfinarium..
Emmy had haar telefoon mee, en dus kon ik haar heel simpel even melden dat ik op haar stond te wachten.
Deel 1 van deze dag was dus geslaagd.
Daarna op naar Amersfoort..
twee kinderen achterin..Emmy het hoogste woord, de radio aan met allemaal nieuwe cd's voor de kids...en een tomtom die me door het doolhof van wegen leidt in Nederland..
Een half uur later stonden we voor de deur van vrienden van ons in Amersfoort.
Daar even op adem gekomen en gegeten en om kwart voor 6 richting de dierentuin.
Anouk wilde graag geschminkt worden en ik had voor de zekerheid mijn koffer achter in de auto gegooid, dus dat kon geregeld worden.
Dochterlief spuide haar ideeën, en ik voerde het uit..
Hier het resultaat, alleen de letters waren haar idee, en had ik er zelf niet bij gedaan..maar goed..het was háár idee:
Bij de ingang van de dierentuin stonden de Zwiersjes al op ons te wachten en kon het feest beginnen..
Samen hebben we de hele avond rondgesjouwd, en de kids hebben genoten.
Naast de dieren waren er andere dingen te doen, traden er op verschillende locaties circusartiesten op, werd er muziek gemaakt en kon je onder andere je rolstoel laten versieren.
Anouk heeft zelfs haar diploma blaaspijp blazen gehaald en heeft een verdovingspijl in de kont van een (piepschuim) olifant geschoten!
Rond de klok van 22.00 uur was het echt tijd om weer naar de uitgang te gaan, en begeleid door muziek en dans werden alle gasten weer naar de uitgang gebracht..
Veel volk, veel kinderen, maar vooral veel plezier.
volgend jaar gaan we gewoon weer..alleen hoop ik dan wel dat we naar een dierentuin of park kunnen dat iets dichter bij ligt.
Eenmaal thuis was het al 23.30 uur geweest, en waren we alledrie doodop...
Tot zo ver "Dreamnight"...
Vanmiddag hebben we voor het eerst sinds meer dan een jaar weer een gesprek bij Mediant.
Na enig aandringen en uitzoeken en navragen blijkt dat deze "geweldige" (not) instantie ons "gewoon" vergeten is, en dus kunnen we waarschijnlijk weer helemaal overnieuw beginnen.
Emmy blijkt nog steeds niet op een wachtlijst te staan voor sova-trainingen, en van Anouk is eigenlijk nog steeds geen diagnose gesteld, alleen nog maar een soort van evaluatie van de screeningen die ze heeft gehad, in de laatste weken van afgelopen zomervakantie!!!
Ook de arts van Mediant is niet meer werkzaam bij deze instantie dus zitten we voor Emmy ook zonder arts voor de medicatie en zorg/controle rondom de ritalin en haar adhd...
En omdat er geen overdracht is gedaan naar een andere psycholoog én arts, hebben we nu dus eigenlijk helemaal niets..
Men vindt bij Mediant deze hele situatie heel vervelend en iedereen is het er over eens dat dit niet zo had moeten gebeuren, maar daar schieten we niet veel mee op..
we zitten nu twee weken voor de zomervakantie en dus hebben we een heel seizoen/jaar voor janjoker zitten wachten op hulp...een jaar weggegooid, en hier thuis de frustraties en ergernissen en zorgen gehad...maar geen hulp gekregen van de instantie die ons dat had moeten bieden.
Dus gaan we zometeen even heel goed ons gal spugen!!
niet dat dat zoveel zoden aan de dijk zal zetten, ben ik bang..
Emmy zal er niet gelijk mee aan de beurt zijn bij de sova-trainingen..
Anouk zal niet gelijk klaar zijn met alle emotionele problemen die ze nog steeds heeft..
En hier in huis zal het niet gelijk pais en vree zijn in het gezin....de ochtendruzies zullen gewoon door blijven gaan tot aan de zomervakantie...
en zo kan ik nog wel even doorgaan..
Ik probeer het maar positief te zien..
het is weer ergens een begin..
we zijn weer "in beeld"..
maar veel vertrouwen in deze instantie is er momenteel niet meer...
Afijn..
we zien wel..
De persoon die we vanmiddag in dit gesprek hebben, heb ik jaren geleden ook gehad, toen Emmy op de peuterspeelzaal Schoolgericht Maatschappelijk Werk kreeg, en deze vrouw mij gaf me toen wel een goed gevoel, dus da's dan weer een pluspuntje..
Goed..
nu eerst over tot de orde van de dag..
er ligt weer een stapel wasgoed op me te wachten en de kamer moet weer gesopt en gezogen..
tot de volgende keer!!! |
|
|
|
"ik heb talent"
Kinderen/Puber | gezin en dagelijks leven
|
11 Juni 2008 | 22:39:49
|
Met nog een kleine twee weken te gaan voor de grote zomervakantie, loopt alles op zijn eind.
Ook theaterschool "Luna", waar Emmy dit seizoen naar toeging.
En als afsluiting had de leiding voor vandaag een "open les" gepland.
de kinderen mochten iedereen meenemen die ze wilden...opa's, oma's, papa's en mama's, vriendjes en vriendinnetjes en ga zo maar door.
Bas moest helaas werken, en Anouk ging bij een vriendje spelen, maar natuurlijk ging ik met Emmy mee, samen met een vriendinnetje van school...
De "voorstelling" was zo samengesteld, dat er van de eigen musical "2 x 3, Pippie Langkous", de nieuwe eigen musical "Star Academy" die komend seizoen gespeeld gaat worden, en wat toneelwerk, een combinatie was gemaakt van werk/toneel/drama en dans wat door de kinderen dit seizoen geleerd was.
Om half 3 stonden we voor de deur van het Vestzaktheater, waar de lessen gehouden worden.
Toen bleek dat de ouders pas om 3 uur naar binnen mochten zijn het vriendinnetje en ik nog maar even de Action onveilig gaan maken...die zit er zo'n beetje naast, dus geen probleem..!!
En tijdens de open les...
Heb ik met tranen in mijn ogen zitten genieten van mijn oudste meid.
Mijn pubertje, mijn stuiterballetje..die daar haar talenten laat zien!!
Een paar solo's, een stukje toneelwerk...
Dat hadden we in december nog zo heel anders gezien.
Toen ze mee mocht spelen als een van de circusartiesten in de musical van Pippi, durfde ze bijna niet mee te zingen, kroop helemaal in haar schulp, stond voorovergebogen en met hangende schouders nog nét zo'n beetje ergens tussen de coulissen....het liefst was ze toch snel weer naar huis gegaan in plaats van mee te doen...!
en nu?
Nu stond ze tussen de andere kinderen..kende de danspasjes uit haar hoofd, en danste zelfverzekerd elke pas!
Zingen, solo...met de microfoon voor haar neus...vooraan..vlak voor het publiek...Geen probleem!!!
Haar stem deed bij mij de tranen van trots weer omhoog komen, net als twee en en half jaar geleden, tijdens de kerstmusical, toen ze de hoofrol als Maria mocht zingen...(terwijl Lotte* tegenover de kerk, in het ziekenhuis, vocht voor de laatste dagen van haar leven.Zo tegenovergesteld was dat toen..trots op je oudste, en ondertussen elk moment telefoon kunnen krijgen van het ziekenhuis over de jongste)
Oh, wat deed ze dat goed toen,in die musical met kerst, en wat vond ik haar vanmiddag toch gegroeid in haar ontwikkeling, kijkend naar hoe ze in december op het podium stond!!!
De kop van deze blog? Waar ik die vandaan haal?
het laatste lied dat ze zongen vanmiddag, als afsluiter van de open les, en gelijk als afsluiter van het seizoen, was dit lied...
Ik heb talent, ik heb talent...
En je had haar moeten zien..met de schouders op, de rug recht, de neus naar voren..en met een flair alsof ze de beste van de wereld was!!!
Emmy...
Jij hebt wel zéker talent..
al zie je dat zelf nog niet ..
God heeft je een prachtige stem gegeven..
en daarnaast beweeg je je niet verkeerd als je danst..
Jóuw talent,
dat steeds meer ook van jezelf mág zijn..
Wat ben ik blij met theaterschool Luna..
want als we van Mediant dan momenteel nog steeds geen steun krijgen en hulp aangeboden...Luna, de zang-, dans- en drama-lessen die Emmy daar krijgt..zorgen er voor dat mijn puber toch langzamerhand meer zelfvertrouwen krijgt...!!! |
|
|
|
hèhè!! Eindelijk!!!
Foto | gezin en dagelijks leven
|
14 Mei 2008 | 21:38:25
|
Het is ondertussen bijna een jaar geleden, maar de aanhouder wint, en vanavond hebben we dan eindelijk de beloofde foto's gekregen...
foto's waarvan?
Nou, de lezers van dit weblog, die al wat langer meelezen en meeleven zullen het misschien al wel raden,...de foto's van onze tweede kinderdroomwens, 31 mei 2007....ons onverwachte bezoekje aan de musical Tarzan, gevolgd door een meet-and-greet met de hoofdrolspelers van deze supermusical: Ron Link en Chantal Janzen!!!
Dus,..
voor de nieuwsgierigen onder ons:
KOMT IE!!!
Terugkijkend op die dag, met deze foto's...
wat was het een geweldige ervaring..
en wat zouden we er eigenlijk allevier nog graag een keer naar toe willen..
en...
wat zijn mijn meiden in het afgelopen jaar gegroeid!!!
( een paar logjes terug staan nog foto's van een maand of wat geleden...pfff wat een verschil in een jaar tijd zeg!!)
Afijn..
die Ron is gewoon echt een lekker ding..
enneh...
dat gisteravond Chantal de verkiezing van meest sexy vrouw heeft gewonnen, had Bas zo ook wel kunnen vertellen... 
|
|
|
|
schuldig!
gezin en dagelijks leven
|
12 Mei 2008 | 00:10:32
|
de hele dag druk geweest...
eerst lekker uitgeslapen, toen gedouchet en daarna op een rustig tempo begonnen de boel weer op te ruimen en in te pakken voor het naar huis gaan..
Dat het vandaag ook nog moederdag was, ging eigenlijk voor het grootste gedeelte langs me heen..
Oma kreeg nog een cadeautje, en Emmy ging toen ze wakker was ook nog even langs ( lekker makkelijk als ze op dezelfde camping een caravan hebben staan..) maar ik wilde voor de ergste hitte op het midden van de dag toch het meeste werk gedaan hebben..
en dan komt een van mijn schoonzusjes even langswippen..
en doet me beseffen dat ik een bijzondere moeder ben van een bijzonder kind..
Ik snap gelijk wat ze bedoelt, maar doe haar felicitatie nog een beetje nonchalant af met de opmerking: ach ...ik ben moeder van drie bijzondere kinderen...
maar inwendig kon ik wel huilen..
huilen van blijdschap..
omdat zij de enige was die tot dan toe me liet merken dat ze ook de grote afwezige niet vergat..
huilen van verdriet...
omdat ik me ineens besefte dat ik de hele dag zo druk was geweest met alles rondom het opruimen en inpakken van alle spullen dat het gemis van ons meisje juist op een dag als vandaag me normaal extra veel moeite kost de dag door te komen..
Ineens voelde ik me schuldig..
ik had haar "vergeten"...
hoe kón ik!!??
Misschien moest het ook wel zo zijn...
Moederdag was vandaag sowieso al zo anders als anders..
Bas en Anouk zijn op kamp en komen pas morgen in de loop van de middag terug..
En hoewel ik normaalgesproken op moederdag ook zelf voor mijn ontbijt moet zorgen, voelde het vandaag toch anders...Bas was er niet en ik zou vandaag zelf de boel rond de caravan en tent opruimen en inpakken...
Het moederdagsfeertje was er dus al vanaf het opstaan niet echt bij mij..
En misschien had ik daarom ook tot op het moment dat mijn schoonzusje langs kwam, nog niet echt moeite gehad met het hele moederdag-gebeuren...
Maar oh, wat voelde ik me schuldig nadat ik ineens besefte dat juist vandaag mijn meisje wat naar de achtergrond was geschoven..
De rest van de dag heb ik mijn tranen zitten te verbijten...uit verdriet, schuldgevoel en boosheid op mezelf...
Tegelijk besef ik ook wel dat het ook ergens een goed teken is..
Maar welke moeder vergeet nou juist op moederdag haar kind(eren)?
Ik dus!!
 |
|
|
|
wat worden ze groot!
gezin en dagelijks leven
|
17 April 2008 | 09:40:07
|
Zo, vandaag even geen geklaag, geen gemopper of emo-logjes..
Vandaag ga ik gewoon even heel trots mijn meiden laten zien.
Wat worden ze groot!!
Tuurlijk is er dan gelijk dat gevoel van: er mist een foto,
Lotte* had dit jaar in groep 1 gezeten, of anders na de zomervakantie op school begonnen in de instroomgroep..
Ook van haar had ik een schoolfoto moeten hebben...
maar dat neemt niet weg dat ik supertrots ben op mijn twee andere muiters...ieder haar eigen nukken en trekjes...maar ze doen ook elk op hun eigen manier hun best..!!!
Mijn KANJERS!!
|
|
|
|
dagtaak volbracht!
gezin en dagelijks leven
|
07 April 2008 | 11:58:16
|
Zo, met een diepe zucht mag ik nu tegen mezelf zeggen dat ik voor de rest van de dag niets meer MOET..
de kamer is gesopt, de vaatwasser staat zijn werk te doen, de wasmachine heeft al weer gedraaid, de wc en douch zijn uitgesopt en de eerste wasmand met wasgoed ligt al weer opgevouwen te wachten om in de kasten te belanden.
Nu alleen nog de magnetron een grondige schoonmaakbeurt, en dan ben ik echt klaar voor vandaag..
Met veel pijn en moeite, en veel tegenzin loop ik de laatste tijd weer door het huis..
de boel moet schoon, alles moet opgeruimd, troep weggewerkt en uitgezocht en alles wat er nog meer bij komt kijken als je je huis te koop gaat zetten.
We zijn al heel lang met dit plan bezig maar tot nu toe hebben we het steeds niet doorgezet omdat ook het bedrijf momenteel beredruk is en ikzelf de handen vol heb aan de meiden en mezelf.
Maar afgelopen week hebben we de knoop doorgezet en toch maar weer de makelaar laten komen.
Om mezelf te verplichten toch elke dag iets te gaan doen, werk ik nu al een maand of twee met een huishoudlijst/maandtaak van www.huishoudplaza.nlVoor mijzelf houdt dat in dat ik, als de meiden naar school zijn gebracht, eerst begin met de woonkamer, een sopje en de stofzuiger, en dan daarna dat schema er bij pak en bij de datum van die dag kijk welke taak er voor die dag gedaan moet worden.
Zo doe ik elke dag iets, naast het sopje en de stofzuiger en hou ik met een hulpsysteem toch de boel een beetje bij.
Vanmorgen voor de tweede achtereenvolgende dag weer met hoofdpijn opgestaan en dan voel ik al bij voorbaat aan dat het niet makkelijk zal gaan zo'n dag.
Al een paar dagen loop ik weer meer dan op mijn tenen, en slaap slecht s'nachts..
droom over van alles en nog wat, en zit met een paar dingen in de knoop, dus echt bevorderlijk voor mijn eigen brein is het momenteel al helemaal niet om dan ook nog met hoofdpijn je bed uit te komen.
Bas heeft een ander huis op het oog, maar ik heb er nog mijn bedenkingen bij, hoewel ik in het huis zelf wel veel mogelijkheden zie...
De bestelling uit Amerika, met mijn o zo begeerde profesionele schmink en andere artikelen is nog steeds niet binnen en ook daar wordt ik natuurlijk onrustig van...hoe lang is zo'n pakket onderweg? Wanneer kan ik het ongeveer verwachten? Gaat het wel goed? Het bedrijf verzend vaker pakketten naar het buitenland, maar ik wordt nu, na dik twee weken, toch wel een beetje ongeduldig.....
Verder is men bij Mediant nog steeds niet uit over hoe het nou komt dat we geen hulpverlening hebben gekregen tot nu toe, maar weten wij wel dat onze psych al vanaf ongeveer januari ziek is en niet werkt, en ook op korte termijn nog niet aan het werk zal komen.. Ook blijkt dat Emmy nog niet eens aangemeld was voor therapie/hulpgroepjes, dus dat gaat weer lekker...
Ach, en zo gaat het maar gewoon door...
Het positieve van de laatste weken is wel dat de caravan en tent weer opgezet zijn en we, mits de weersvoorspellingen heel slecht zijn, we komend weekend voor het eerst weer lekker naar de camping kunnen "vluchten" om even de stress en onrust van ons af te laten glijden.
Alleen de caravan van binnen en de tentinrichting nog even soppen en dan mag het van mij beginnen: het voorseizoen, met lekker veel zon en in elk geval droge dagen!!!
Afijn..
de magnetron/oven staat nu een tijdje op temperatuur, dus het sopje heeft lekker kunnen weken..
tijd voor een schuursponsje, en daarna....even heerlijk languit op de bank of iets anders voor mezelf doen!!!!
|
|
|
|
tsja..
gezin en dagelijks leven
|
20 Maart 2008 | 11:57:52
|
alweer een tijdje geleden dat we wat van ons hebben laten horen, en zo vlak voor Pasen lijkt het me wel een goed idee om even weer iedereen op de hoogte te stellen van het wel en wee hier in huize Chaos.
hoe het hier gaat??
ach ja..
wat zal ik zeggen..
Bas heeft het bere druk met het werk...Wat zijn we toch gezegend dat ondanks alles wat er hier gebeurd is Hij toch voor ons blijft zorgen.
Met de meiden gaat het nog steeds zoals altijd.
Ik ben maar weer teruggestapt van het plan om Anouk zichzelf aan te kleden, want het liep alleen maar uit op meer gemopper, gestress, gehaast en geruzie.
Dus maak ik haar s'morgens wakker en leg haar kleren klaar.
Als ik dan zelf klaar ben met douchen en alle andere dingen om mezelf weer "uit te kreukels" te krijgen, loop ik rustig haar haar slaapkamer en help haar met aankleden.
Heb geen zin meer om af te moeten wachten tot ze ooit een keer het initiatief neemt om zich zonder mopperen aan te kleden...
Verder gaat het met de driftbuien "redelijk"...( wil niet te hard roepen want onverwachts kan ze toch wel weer heel hard terugvallen in die perioden) en is ze sinds een kleine week s'nachts zindelijk, dus kunnen we waarschijnlijk de luierbroekjes eindelijk laten voor wat ze zijn..Moet ik alleen zelf niet vergeten s'avonds haar nog even te laten plassen voor ik naar bed ga, hahaha!!!
Met Emmy gaat het gelukkig de laatste tijd iets beter wat het ochtendritueel betreft.
Hoewel ze moeilijk uit bed kan komen s'morgens gaat ze uiteindelijk wel naar de douche en kleedt zich aan..
Gisteren kwam ik er alleen wel achter dat het picto-systeem dat voor haar in de douche hangt niet echt werkt zoals ik dacht want al een tijdje vond ik dat haar tandenborstel wel heel erg precies op dezelfde plaats bleek te liggen elke dag, maar bij navraag had ze altijd haar tanden gepoetst.
Toen ik haar daar gistermiddag eens naar vroeg, hoe ze dat doet, kwam ze er zelf achter dat ze eigenlijk elke keer wel denkt dat ze haar tanden poetst, maar het niet uitvoert..dus...moet ik daar tóch zelf weer controles op uitvoeren..
Vanmorgen stonden we dus maar samen boven de wastafel onze tanden te poetsen...
Verder vergeet ze toch regelmatig haar medicijnen, ook na een opdracht van ons om ze even in te nemen, en da's zo nu en dan niet handig..Ze heeft de neiging om opdrachten/vragen van ons, uit te stellen met de zin "Even wachten...eerst even dit..", en als dat dan gebeurt is, is ze de opdracht allang weer kwijt..
Afgelopen week heb ik beide meiden en mezelf opgegeven bij de manege van Het Roessingh, en voor we aan de beurt zijn is het waarschijnlijk al wel zomervakantie geweest, maar de meiden zijn nu al enthousiast.(ik zelf ook wel een beetje hoor,...)
en mezelf?
Ach...
sukkel maar verder zo..wat moet ik anders?
Mediant heeft nog steeds niets van zich laten horen, en ook de schoolmaatschappelijk werkster heeft tot nu toe haar belofte nog niet woord gehouden.
Ze zou voor ons navragen bij Mediant waarom alles zo lang moest duren en zou me dan na de voorjaarsvakantie bellen, maar tot nu toe nog geen telefoon gehad.
Gaat weer heerlijk zo.
De laatste weken loop ik mezelf lekker in de weg.
Zie overal het werk wel liggen, begin ook trouw elke morgen met het sopje Ajax en Dettol, maar kom daarna niet veel verder dan een wasje of zo.
Ben moe..en als het aan mij ligt dan kruip ik niet veel later dan de meiden onder de wol...gewoon lekker tv kijken op bed,..en rustig wat dommelen.
Helaas pindakaas slaap ik daarentegen s'nachts slecht en ben veel wakker...
Kortom: ik zit er een beetje doorheen..
Voorjaarsmoeheid?
Misschien wel...
Misschien ook niet...
Maakt ook niet veel uit waarom ...het is gewoon zo...
Eigenlijk mogen we vanaf komend weekend de caravan opzetten en voortent, maar de slechte weersvoorspellingen maken dat ik er nog niet zo zeker van ben of we wel gaan.
Voorzover we nu kunnen plannen, wil Bas morgen de caravan en tent opzetten..
( moet de tent wel klaar zijn, want die ligt nog bij de tentenmaker, hahaa)
Het liefst bleef ie er ook nog slapen maar kijkend naar wat we er allemaal nog moeten doen om de boel in te richten en klaar te maken, en naar wat de meiden dan daar als vermaak hebben, vind ik dat teveel van het goede.
Alles moet nog ingericht en uitgezocht..er is voor de meiden nog niet veel te doen en in de tijd dat wij dan druk bezig zijn met tent en caravan hebben zij eigenlijk helemaal nog geen afleiding..bovendien wordt het koud, en dan kruipen ze vaak in de caravan, maar daar staat dan waarschijnlijk nog allemaal spul, kastjes e.d. dus hebben ze ook geen plaats om zich even op te warmen.
Dus gaan we waarschijnlijk wel de boel opzetten maar slapen thuis in ons eigen warme bedje..
het is maar een half uurtje rijden vanaf hier naar de camping dus best te doen..
Gisteren heb ik dan eindelijk een grot bestelling gedaan bij een bedrijfje in Amerika..
heel spannend, maar als ik die vracht dan een keer binnen heb kan ik lekker verder met mijn grootste hobby..Schminken/Facepaint.
Al jaren als hobby mee bezig, en dan voornamelijk in de vakanties, omdat je dan lekker veel vrijwillige slachtoffertjes rond hebt lopen, maar ik wil er meer van maken,..professioneler materiaal en eventueel zo nu en dan betaalde opdrachten of bijvoorbeeld schminken of feesten/partijen.
Dus kijk ik uit naar wat nu als het goed is onderweg is vanuit de andere kant van de wereld..
ach, en verder...
weinig te melden..
We hebben nog steeds geen gesprek gepland met de kinderarts hier in Enschede.
Heb met opzet en heel bewust gewacht met bellen tot Bas er een keer uit zichzelf over begon om te kijken hoe hij er over dacht en in hoeverre hij er nog mee bezig is.
Na Pasen ga ik Tummers dus maar bellen voor een gesprek en dan zien we wel verder.
De beslissing om niet meer door te gaan met de kinderwens op een natuurlijke manier is moeilijk te verwerken.
Zo duidelijk merk ik nu dat juist daar het moeilijkste punt van de verwerking nu ligt.
Een vriendin van me verwoordde het afgelopen maandag zo: bij de geboorte van je kind krijg je ook een pakketje zorg, met de naam van dat kind er op...dat pakketje is voor dat kindje bestemd...en als dat kindje dan niet meer bij je is,..kun je dat pakketje nergens meer kwijt..Je kunt nog zoveel andere kinderen hebben, ze verzorgen en liefhebben, maar de zorg/dat pakketjes blijft ongebruikt...
Zo mooi zoals ze dat verwoordde.
Zo voelt het ook echt.....als ik het op andere manieren probeer uit te leggen dan lukt het me niet om de juiste woorden te vinden, maar bij de uitleg van haar woorden/gevoelens merkte ik precies hoe het voelt en wat ik bedoel....
Afijn..
we sukkelen hier dus rustig verder..
zoals altijd..haha
Lieve lezers..
voor de komende dagen wil ik jullie allemaal een fijne Paasdagen wensen,met gezelligheid in jullie gezin en de dankbaarheid naar God die zijn Zoon liet sterven voor ons..
Wat een Geschenk is dat ..
Door het sterven van Jezus weet ik dat ik ooit mijn meisje weer terug zal zien..
Ik hoop dat het weer een beetje mee wil werken want een witte kerst hebben we niet gehad, maar de voorspellingen zijn nu een witte Pasen..
Hmm..liever niet..denk ik dan.
Geef mij de zon maar weer..misschien voel ik me dan wat prettiger in mijn velletje!!!!
|
|
|
|
|
